Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (ΣΤ΄, 31-36)

«Στη μωρία της αγάπης»

          Από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι την εποχή μας, πολλοί άνθρωποι μιλούν, γράφουν, τραγουδούν, χαίρονται ή υποφέρουν για την «αγάπη». Κι είναι φυσικό, αφού ο Θεός την έχει εμφυτεύσει στα βάθη της υπάρξεώς μας, πηγή δυνάμεως και δημιουργίας. Όμως, ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι, μέσα στις χιλιάδες σελίδες που έχουν γραφτεί γι’ αυτήν, μα προπαντός στην καθημερινή μας ζωή, έχομε απαντήσει στο ερώτημα τι είναι στο βάθος η αγάπη; Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα τούτης της Κυριακής έρχεται να απαντήσει Εκείνος που το όνομά Του και ο Ίδιος είναι η αληθινή  Αγάπη.

          Ήδη από τα προηγούμενα της περικοπής ξέρομε για την εκλογή των μαθητών και τη δημόσια δράση του Χριστού. Στους περίφημους Μακαρισμούς δίνει το πλαίσιο συμπεριφοράς, με το οποίο μπορούμε να φτάσουμε ως τη Βασιλεία των Ουρανών! Συνεχίζοντας, λέει: «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, κι αν κάνετε καλό σ’ όσους σας κάνουν καλό, κι αν δανείζετε  σ’ όσους ελπίζετε πως θα σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Δανείζουν στους όμοιούς τους, για να τους τα επιστρέψουν. Όμως εσείς να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτα. Έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάμει παιδιά Του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως ο Θεός και Πατέρας σας είναι σπλαχνικός».

 Ξέρομε βέβαια ότι η ελευθερία της βουλήσεως, χάρισμα θεϊκό, είναι τόσο σπουδαία, ώστε από τη χρήση της να εξαρτάται η πορεία μας, όχι μόνο σε τούτη τη ζωή, αλλά και στην Άλλη. Μα υπάρχει και η συνείδηση, ο έμφυτος ηθικός νόμος. Είναι η «φωνή του Θεού» μέσα μας, στήριγμα και οδηγός, σαν την πυξίδα στο ταξίδι της ζωής μας. Κι έφτιαξαν νόμους άνθρωποι σπουδαίοι και οι λαοί, αποκρυσταλλώνοντας τη σοφία τους σε ρητά και παροιμίες. Λοιπόν, ο Χριστός δεν αρκείται σε επαναλήψεις και «αρνητικές» διατυπώσεις. Προχωρεί στις θετικές προτάσεις: Να ευεργετούμε τους συνανθρώπους μας, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση, όποιοι κι αν είναι.

Κι αξίζει να προσέξουμε ιδιαιτέρως στο σημείο αυτό, γιατί συχνά ακούμε πολλούς να λένε: «Είμαι καλός άνθρωπος. Δεν κλέβω, δε βλάπτω κανένα. Είμαι καλύτερος χριστιανός από πολλούς άλλους». Πρόκειται για μια απατηλή εικόνα ανθρώπων που λατρεύουν το «Εγώ» τους, νομίζοντας ότι κάποιες «καλές πράξεις» τους φτάνουν για να σωθούν. Ο αείμνηστος Μητροπολίτης του Σουρόζ Αντώνιος έγραφε: «Αν ρωτήσουμε τον εαυτό μας τι κάνουμε για ανθρώπους που μας περιβάλλουν, μπορούμε να πούμε ότι εκπληρώνουμε τούτη την απλή και άμεση εντολή του Χριστού; Ας προβληματιστούμε πάνω σ’ αυτό…Να προσφέρει κάποιος τη ζωή του, σημαίνει να αφιερώσει όλη του την ενέργεια, την κατανόηση, την υπομονή, τη μέριμνα, τη συμπάθεια σε όλους τους ανθρώπους. Με άλλα λόγια, να κάνουμε στους άλλους ό,τι θέλουμε να μας κάνουν».

          Όμως, ένα ερώτημα προκύπτει: ποιους άραγε χαρακτηρίζει ο Κύριος ως «αμαρτωλούς»; Μήπως όλοι δεν είμαστε; Σύμφωνα με τους ερμηνευτές, εδώ εννοεί κυρίως τους ειδωλολάτρες, στους οποίους δεν έχει αποκαλυφτεί πλήρως το μέγα μυστήριο της αλήθειας και της αγάπης του Θεού. Κι οφείλομε να επισημάνουμε με πόνο πόσο μεγάλο λάθος διαπράττουν όσοι εξισώνουν τον Ιησού Χριστό με τους ιδρυτές των θρησκειών του κόσμου. Και το ακόμα πιο τραγικό είναι να νομοθετούν και να υποχρεώνουν τα παιδιά, μόνο των Ορθοδόξων χριστιανών, να υφίστανται αυτή τη σύγχυση, σε πλήρη αντίθεση με το Σύνταγμα και τις αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας!

          Λοιπόν, να αγαπάτε τους εχθρούς σας, λέει ο Κύριος. Ίσως ο λόγος Του να φαντάζει παράξενος. Εδώ δεν πρόκειται για μια ακόμα εντολή, αλλά τη σπουδαιότερη, μετά την αγάπη προς το Θεό, με την οποία είναι άρρηκτα δεμένη. Υποχρεωτική για όσους θέλουν να είναι συνεπείς με τη χριστιανική ιδιότητά τους. Είναι ο νέος τρόπος ζωής που εγκαινιάζει ο Ιησούς, ακολουθούν όλοι οι Άγιοι και βιώνεται στην Εκκλησία- σ’ όποιο βαθμό αυτή δεν κηρύττει μόνο, αλλά και  διασώζει την πρωτοχριστιανική εμπειρία.

          Με την ελπίδα, αγαπητοί μου, ότι, έστω και ελάχιστα, φωτίσαμε ένα πολύ μεγάλο ζήτημα, και προπαντός, βιώνοντας τη σχέση υιοθεσίας που μας υπόσχεται ο Χριστός, ας αγωνιζόμαστε να τηρούμε τις εντολές Του. «Αγαπολογίες» ακούμε πολλές. Μα η πραγματική, η ανιδιοτελής αγάπη, ξεπερνά την κοινή λογική. Τα ανθρώπινα κριτήρια και μέτρα. Πρόκειται για τη «μωρία» του Σταυρού: μέγα μυστήριο. Δώρο του Θεού και ουράνιο μεγαλείο. Μα που φωτίζεται με την Ανάσταση, στην προοπτική της Αιώνιας ζωής και της Βασιλείας του Θεού.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος