Στην αναστήλωση των Εικόνων
Ενώ ο απόηχος των αποκριάτικων εκδηλώσεων δεν έσβησε ακόμα-που, δυστυχώς επισκιάστηκαν και από τραγικά γεγονότα- η Εκκλησία μας πανηγυρίζει την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και την επικράτηση της Ορθόδοξης Πίστης. Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί ευφραίνονται βαθύτατα, με τους ωραιότατους ύμνους, τα αναγνώσματα, τις ευχές, την περιφορά των σεπτών Εικόνων. Από τα βάθη των αιώνων έρχονται μπροστά μας αμέτρητες άγιες μορφές-Πατέρων, Διδασκάλων, Μαρτύρων, Οσίων, Ομολογητών- που, με τους αγώνες, τους διωγμούς, τις κακουχίες, τις στερήσεις-με τη ζωή και το θάνατό τους- στερέωσαν και διέδωσαν την Αγία και Αμώμητη Πίστη του Χριστού και των Αποστόλων.
«Φύσει απερίγραπτος, τη θεϊκή σου υπάρχων, επ’ εσχάτων Δέσποτα, σαρκωθείς ηξίωσας περιγράφεσθαι…».Του γλυκύτατου Διδασκάλου τη μορφή-ο Οποίος, τέλειος Θεός υπάρχων, καταδέχεται να γίνει τέλειος άνθρωπος, αλλά αναμάρτητος εξ αρχής, για να αναμορφώσει τη φθαρμένη φύση και την εντός της ενυπάρχουσα εικόνα Του-θέλησαν να μεταδώσουν οι θεόπνευστοι ζωγράφοι και στους πιστούς των επόμενων αιώνων, για να τέρπονται αντικρύζοντάς την. Να αγάλλονται και να επιστρέφουν στην αγκαλιά του Πατέρα. Η αγία μας Εκκλησία, υιοθετώντας τον εικονισμό της υπερβατικής πραγματικότητας, που τη μαρτυρούσαν οι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του Ιησού, έκαμε ένα μεγάλο άλμα, ξεκαθαρίζοντας την αλήθεια από την πλάνη. Συγχρόνως, δημιουργούσε τεράστιες δυνατότητες εύκολης και ορθής παιδαγωγίας των τέκνων της δια μέσου της άφθαστης αγιογραφίας της. Από τον Ιησού Χριστό, που είναι το Φως το αληθινόν και «το απαύγασμα της δόξης του Θεού του αοράτου», εκπηγάζουν, φωτίζονται και νοηματοδοτούνται τα γεγονότα και οι εικόνες της Παναγίας, των Αγγέλων και των Αγίων.
Έτσι, οι θεοφόροι Πατέρες, καθιερώνοντας με την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο (787 μ. Χ.) την αρχαία παράδοση και πίστη για την τιμή και την προσκύνηση των Εικόνων, γνώριζαν πολύ καλά πως ο αγώνας για τις εικόνες ήταν αγώνας για τη διάσωση της πίστης στη θεανθρώπινη φύση του Χριστού. Αντιθέτως, η άρνησή τους, ουσιαστικά σήμαινε την άρνηση της φύσεως του Κυρίου. Άρα, και της δυνατότητας προσλήψεως και θεώσεως του ανθρώπου. Προσκυνώντας τις εικόνες, δεν τιμούμε την ύλη, από την οποία έχουν κατασκευαστεί, αλλά το εικονιζόμενο πρόσωπο. Εμείς οι ορθόδοξοι λατρεύουμε αποκλειστικά και μόνο το Θεό. Τιμούμε τους Αγίους και τους Αγγέλους, όλως δε εξαιρετικά, την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου.
Αντιλαμβανόμαστε, φίλοι μου, ότι η Κυριακή της Ορθοδοξίας δείχνει, γενικότερα, τη δύναμη ας Εκκλησίας, που περνώντας μέσα από απερίγραπτες περιπέτειες, θυσίες και σκληρές δοκιμασίες, πορεύεται μέσα στους αιώνες σταθερά, οδηγώντας τους ανθρώπους, ως Κιβωτός της σωτηρίας, στο απάνεμο λιμάνι του Θεού. Στην αρχή της πορείας μας προς το Πάσχα, το κάλεσμα του Ιησού ηχεί στην ακοή του καθενός μας: «Ακολούθει μοι». Καθώς ατενίζουμε το συμπαθέστατο βλέμμα του Παντοκράτορος, αναπαυόμαστε, νιώθοντας απόλυτη ασφάλεια στην αγάπη και στην Πρόνοιά Του. Εμείς δε θα πάψουμε να τον αναζητούμε, ως το αρχέτυπο της υπάρξεώς μας, παρακαλώντας να λάμψει το φως Του το αληθινό στις σκοτισμένες καρδιές μας. Για να μπορούμε, ακολουθώντας τα ίχνη Του, όντως να αγαπούμε και να σεβόμαστε, ως εικόνα Του, κάθε συνάνθρωπό μας.
Καλή και Αγία Μ. Σαρακοστή. Νίκος Σιγανός, θεολόγος
