ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Πράξ. Κ΄16-18, 28-36)
«Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ»
Μια από τις προσφιλέστερες χριστιανικές παραστάσεις των πρώτων αιώνων ήταν του Καλού Ποιμένος, στην οποία ο Κύριος σηκώνει στους ώμους Του το «απολωλός πρόβατο», για να το ξαναγυρίσει στο κοπάδι. Προφανώς ήταν παρμένη από κείνα τα λόγια Του, με τα οποία ο Ίδιος περιέγραφε τον εαυτό Του: «ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων». Δηλαδή: «Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός. Ο ποιμένας ο καλός τη ζωή του θυσιάζει για χάρη των προβάτων».
Συνεχιστές του έργου του Χριστού και συνεργοί Του στη γη ήταν οι Απόστολοι. Διέδωσαν το Λόγο Του, οργάνωσαν τις τοπικές Εκκλησίες, τις στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις μέχρι την τελευταία τους πνοή κι έδωσαν κυριολεκτικά τη ζωή και το αίμα τους για την αγάπη του Χριστού και την πνευματική πρόοδο των πιστών, μέσα σε απερίγραπτες δυσκολίες. Το ρόλο των ποιμένων της Εκκλησίας περιγράφει ο Παύλος στο σημερινό ανάγνωσμα, στο τελευταίο πέρασμά του από τις Εκκλησίες της Ασίας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ο Απόστολος με τους συνοδούς του στην τρίτη περιοδεία του περιέπλεαν τα παράλια της Μικράς Ασίας, με σκοπό να βρεθούν στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή της Πεντηκοστής. Από τη Μίλητο στέλνει ανθρώπους στην Έφεσο και προσκαλεί τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, για να τους δώσει τις τελευταίες νουθεσίες και να τους αποχαιρετίσει. Μιλώντας συγκινητικά, τους παρακαλεί να προσέχουν τους εαυτούς τους και το ποίμνιο, το οποίο το Άγιο Πνεύμα τους ανέθεσε να φροντίζουν, την Εκκλησία που ο Κύριος περιποιήθηκε με το ίδιο Του το αίμα! Σώμα του Χριστού είναι η Εκκλησία, κληρικοί και λαϊκοί αποτελούν το πλήρωμά της. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να συνειδητοποιούμε όλοι ότι οι ποιμένες μας δεν είναι υπάλληλοι που ασκούν απλώς διοίκηση, ικανοποιώντας κάποιες «θρησκευτικές ανάγκες». Είναι εκκλησιαστικοί λειτουργοί, φορείς του χαρίσματος της «ειδικής ιεροσύνης», με πνευματική κι όχι κοσμική εξουσία, για την τέλεση των Αγίων Μυστηρίων, την εν Αγίω Πνεύματι άσκηση του έργου της Εκκλησίας, για τη σωτηρία των πιστών.
Ο Παύλος προειδοποιεί για τους ψευτοδιδασκάλους, που σαν άγριοι λύκοι θα αρπάζουν αλύπητα τις ψυχές των αφελών χριστιανών. Αλλά, οι σωστοί ποιμένες δεν πρέπει να πτοούνται, ούτε να προδίδουν την αποστολή τους. Ας μην ξεχνούν τις τεράστιες θυσίες του Αποστόλου, ο οποίος, όπως λέει, τους εμπιστεύεται στο Θεό και στο Λόγο Του, που μπορεί να αναγεννήσει τους ανθρώπους και να οικοδομήσει την πίστη και τη ζωή τους. Κι όπως αυτός δε ζήλεψε σε χρήμα και υλικά αγαθά κι εργαζόταν και χειρωνακτικά (ως σκηνοποιός), προτρέπει τους ποιμένες να τον μιμούνται, να φροντίζουν τους αναγκεμένους και να ασκούν τη φιλανθρωπία, όπως δίδαξε κι έπραξε ο Χριστός. Όταν τέλειωσε την ομιλία του, προσευχήθηκαν όλοι μαζί. Ήταν η τελευταία συνάντηση του Παύλου με εκείνους τους πιστούς. Κι έκλαψαν πολύ στον αποχωρισμό τους από τον πνευματικό τους πατέρα, αφού τους είχε γνωστοποιήσει ότι δεν επρόκειτο να τον ξαναδούν.
Παρόμοιο ήταν και το κλίμα της αποχαιρετιστήριας βραδιάς του Κυρίου με τους Μαθητές Του, που διηγείται το σημερινό Ευαγγέλιο, με το Μυστικό Δείπνο και την ανεπανάληπτη Αρχιερατική προσευχή. Βέβαια, ο Χριστός είχε μιλήσει για «κλέφτες» της διδασκαλίας Του, «ψεύτες» και «ψευδοπροφήτες», που θα εμφανιστούν, παραπλανώντας τους πιστούς. Κι όντως, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, πολλοί τέτοιοι πλανεμένοι, αλλοπαρμένοι, εμφανίστηκαν, δημιούργησαν αιρέσεις κι ίδρυσαν «θρησκείες κι «εκκλησίες»…της αρεσκείας τους, που μέχρι σήμερα σπέρνουν τρομερές πλάνες, φανατισμούς, κι ακόμα, βία και τρόμο!
Συμβαίνει και σε μας να αισθανόμαστε πολλές φορές όπως οι μαθητές και οι πρώτοι χριστιανοί: αποκαρδιωμένοι, εν μέσω θλίψεων, απογοητεύσεων, απορφανισμού, σκότους, «τόπων και σκιάς θανάτου». Νιώθουμε να μας εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μας, καθώς οι δοκιμασίες, οι προκλήσεις, οι εσωτερικοί και εξωτερικοί πειρασμοί αυξάνονται, σα να θέλει κάποιος να μας αποσπάσει από το δρόμο μας, από τους στόχους μας, από τα όνειρα, τα ουσιώδη της ζωής. Άραγε, πόσοι χριστιανοί συνειδητοποιούν την τεράστια ευθύνη τους σήμερα, που κυριαρχούν οι διαιρέσεις κι απειλούνται σχίσματα και στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας;
«Εγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν (τροφή) εὑρήσει», έλεγε ο Κύριος, που είναι ο Αληθινός Ποιμένας κι όλοι μαζί οι πιστοί αποτελούμε το «ποίμνιο», το πλήρωμα της Εκκλησίας. Έλεγε επίσης: «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, για να μην μπείτε σε πειρασμό». Κι επαναλαμβάνει ο Απόστολος Παύλος, προτείνοντας και σε μας τον αγώνα που ο ίδιος διεξήγε σ’ όλη του τη ζωή. Πορευόμενοι προς την Πεντηκοστή, ας προσευχόμαστε, φίλοι μου, για μάς και για όλο τον κόσμο. Αλλά και να αγωνιζόμαστε για την Πίστη του Χριστού, ακολουθώντας τα ίχνη των Αγίων και θεοφόρων Πατέρων, των Μεγάλων Διδασκάλων της Οικουμένης.
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
