Όλες αυτές τις μέρες, η Εκκλησία μας συνεχίζει με την υμνολογία της την αναφορά στις Μυροφόρες. Αλλά, στην πορεία μας, γιορτές κι άλλων Αγίων έρχονται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον μας. Εμείς, αναγκαστικά θα αναφερθούμε σε δύο, που έχομε στις είκοσι του μήνα: της Αγίας και ισαποστόλου Λυδίας και της μετακομιδής των λειψάνων του Αγίου Νικολάου, από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Ιταλίας.
Συνεορτάσαμε, ήδη, με την Ψηλάφηση του Θωμά, και τη μνήμη του ενδόξου Αποστόλου Ιωάννη, του αγαπημένου μαθητή του Χριστού και συγγραφέα του Τετάρτου Ευαγγελίου. Από το ιερό νησί της Πάτμου δεν εκπέμπονται μόνο βαθιά συγκίνηση και σεβασμός προς τα προσκυνήματα και τα άγια πρόσωπα που συνδέονται μ’ αυτά. Εκπηγάζουν και διακηρύσσονται θείες αλήθειες, ικανές να φωτίζουν για πάντα την ανθρωπότητα και τόσο πιο επίκαιρες, όσο αυτή θα οδεύει προς τους Εσχάτους καιρούς.
«Σήμερον ἔαρ μυρίζει, καὶ καινὴ κτίσις χορεύει»: μέσα στην ανθοφορούσα, καταστολισμένη φύση, φορτωμένος για μια ακόμα φορά ο λαός μας με ασήκωτα βάρη, γιορτάζει το Πάσχα. Με όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, στο μυαλό μας έρχεται η εποχή της Τουρκοκρατίας, που οι ιεροκήρυκες μιλούσαν αλληγορικά για τη «σταύρωση» και την «ανάσταση» του Γένους. Πολλά πασχαλινά ελληνικά έθιμα διασώζουν μέχρι σήμερα τέτοια μηνύματα. 
Τα γεγονότα της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού, είναι αυτά τα δύο μοναδικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία που γίνονται η αιτία να αλλάξει ο άνθρωπος πορεία. Να ξαναγίνει ανθρώπινος και να δει τον εαυτό του μέσα από τον Κενό Τάφο του Χριστού. Εκεί όπου όλες οι απορίες, όλα τα ερωτήματα θα λάβουν απάντηση. Εκεί, μέσα στον Κενό Τάφο η ανθρώπινη οντότητα ξαναγεννιέται, αποκτά καινούργια σάρκα, αγιασμένη κι αναστάσιμη αυτή τη φορά. Μα για να ενδυθεί την καινούργια σάρκα θα πρέπει να έχει θανατώσει την παλαιά του. 
«Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια… Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι, ήρθε η μέρα σου και η χαρά σου»! Με τη δύναμη του Θεού, διαβήκαμε το μεγαλύτερο μέρος της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, σαν να «ξεναγούμαστε» σ’ έναν ορθόδοξο ναό, μπαίνοντας από το Νάρθηκα στον Κυρίως ναό και οδεύοντας προς το Άγιο Βήμα. Πορευόμαστε προς το Άγιο Πάσχα, αίροντας τους «σταυρούς» μας: πίκρες, στεναχώριες, θλίψεις, πειρασμούς, δοκιμασίες της ζωής. Όμως, όσοι δεν προσκολλώνται υπερβολικά στα γήινα και στο «Εγώ» τους, αλλά ανοίγονται στο Φως του Ουρανού, αισθάνονται τον Κύριο να προπορεύεται στον ανηφορικό δρόμο και συγχρόνως να συμπάσχει μαζί τους, οπότε και ο «ζυγός» τους γίνεται πιο ελαφρός. 
Ορθόδοξος Συναξαριστής