ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Όλες αυτές τις μέρες, η Εκκλησία μας συνεχίζει με την υμνολογία της την αναφορά στις Μυροφόρες. Αλλά, στην πορεία μας, γιορτές κι άλλων Αγίων έρχονται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον μας. Εμείς, αναγκαστικά  θα αναφερθούμε σε δύο, που έχομε στις είκοσι του μήνα: της Αγίας και ισαποστόλου Λυδίας και της μετακομιδής των  λειψάνων του  Αγίου Νικολάου, από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Ιταλίας.
Για να περάσουμε ύστερα στην Κυριακή του Παραλυτικού, αναζητώντας το νόημα και «μηνύματα» του θαύματος και για την εποχή μας. Βέβαια, ο αγαπημένος μας πολιούχος δε χρειάζεται «συστάσεις». Λαοφιλής σ’ Ανατολή και Δύση, απολαμβάνει  μεγάλες τιμές σε νησιωτικές και ηπειρωτικές περιοχές. Σ’ αυτό  συνέβαλε και το πέρασμα των ιερών λειψάνων του προς τη Δύση, το 1087. Στο επόμενο διάστημα φαίνεται πως κτίστηκαν ναοί του σ’ όλη την Ελλάδα.  Πλήθυναν τα «καλοκαιρινά» πανηγύρια του, και μάλιστα στα γραφικά ξωκλήσια. Έτσι, ο Αϊ Νικόλας, προστάτης κατ’ εξοχήν των ναυτικών,  «ανεβαίνει» και στις ορεινές περιοχές με τους βοσκούς. Γίνεται βιγλάτορας στρατοκόπων,  φτωχών και  ξενιτεμένων, τρέχοντας για βοήθεια των κατατρεγμένων στα πέρατα του κόσμου! Η ιστορία της Αγίας Λυδίας, της πρώτης Ευρωπαίας χριστιανής, μαθήτριας του Αποστόλου των εθνών, είναι γνωστή από τις Πράξεις των Αποστόλων: κήρυγμα του Παύλου στους Φιλίππους, βάπτισμα αυτής και της οικογένειάς της, φιλοξενία των Αποστόλων, ιεραποστολική δράση της. Έτσι άνοιξε η «θύρα» της Ευρώπης, για να μεταδοθεί, σιγά-σιγά, σ’ όλους τους λαούς της  το φως του Χριστού. Στον ιερό τόπο της βαπτίσεως της Αγίας οικοδομήθηκε εντυπωσιακός οκταγωνικός ναός, όπου πλήθος πιστών προσέρχεται κάθε χρόνο, για να τιμήσουν την Αγία τους, συμμετέχοντας στις πλούσιες  εκδηλώσεις.[audiotube id=”m_XF5GLiq4M”]Μετά την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που ο λαός μας αγαπά, σέβεται και τιμά ιδιαιτέρως, έρχεται η Κυριακή του Παραλυτικού της Βηθεσδά: «Ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἐπὶ τῇ Προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, τῇ λεγομένῃ κατὰ Ἰουδαίους Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἐχούσῃ», λέει ο υμνογράφος. Σ’ αυτό το «νοσοκομείο»  βλέπομε τον ανθρώπινο πόνο να έχει καθηλώσει, εκπροσωπώντας διαχρονικά, όλες τις κοινωνίες. Κληρονομημένος από τους Πρωτοπλάστους, μας ακολουθεί ως η αχώριστη «σκιά» μας. Μέγιστο πρόβλημα, χρειάζεται μεγάλες αντοχές, αλλά, προπάντων, τη θεϊκή ενδυνάμωση, για να είναι υποφερτό το «δυσβάστακτο βάρος» του. Μ’ όλες τις προόδους των Επιστημών, οι σωματικές και οι ψυχικές ασθένειες βάζουν σε δοκιμασία, λίγο πολύ, όλους τους ανθρώπους. Ιδιαίτερα οι δεύτερες, αυξάνονται συνεχώς, με τα μεγάλα υπαρξιακά κενά, τα ατελείωτα δράματα και τις  «κρίσεις» της εποχής μας. Ο Παραλυτικός,  καθηλωμένος για τριάντα οκτώ χρόνια σ’ ένα κρεβάτι, νιώθει τραγικά μόνος ανάμεσα στους συνανθρώπους του, που τον προσπερνούν αδιάφοροι. Μήπως, όμως, έτσι δε γίνεται και στην εποχή μας; Μήπως πάρα πολλοί άνθρωποι δεν παραμένουν αμπαρωμένοι στον «κόσμο» τους, στα  «δικά» τους «Εγώ»- οικογένεια, φιλίες, σχέσεις, κόμματα, ομάδες, κοινωνικές τάξεις, ιδεολογίες, συστήματα, φυλές, έθνη;  Στη φτωχοποιημένη κοινωνία μας, κραυγές πόνου ακούγονται  από «πλήθος πολύ των ασθενούντων» άνεργων, αρρώστων, πεινασμένων, απαισιόδοξων, εγκαταλελειμμένων, για βοήθεια στα προβλήματά τους. Το θαύμα της θεραπείας του Παραλυτικού δίνει αφορμή για προβληματισμό σε μεγάλα, διαχρονικά ζητήματα: Θεός, κόσμος, άνθρωπος, θάνατος, αμαρτία, σωτηρία. Ο άνθρωπος, μέσα από τιτάνιους αγώνες, θλίψεις και σκληρές δοκιμασίες, αναδεικνύεται ήρωας. Εξυψώνεται, ψηλαφεί ή και κατακτά την αγιότητα, αρκεί να μην αγωνίζεται μόνος. Ο κίνδυνος της θανατερής φιλαυτίας καραδοκεί συνεχώς, για να διαλύσει  ό,τι πιο ωραίο υπάρχει μέσα μας.  Η Αγία μας Εκκλησία συνεχίζει το έργο του Χριστού με τα μυστήρια, τη λογική και αναίμακτη Θεία Λατρεία, τη διδαχή, το ποιμαντικό της έργο. Αν λοιπόν αισθανόμαστε ενσυνείδητα μέλη της, δεν θα λέμε ότι «δεν έχομε άνθρωπο». Έχομε τον Κύριο, το μεγάλο Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Πλασμένοι «κατ’ εικόνα» Του, ας ανοίγουμε διάλογο μαζί Του, νιώθοντάς τον όχι ως Θεό-τιμωρό, μακρινό, απρόσωπο, αλλά, ως φίλο κι αδελφό μας. Τις προάλλες γιορτάζαμε, καθώς λένε, την «Ημέρα» και την «Εβδομάδα της Ευρώπης». Ναι, αλλά, ποιας; Εκείνης των λαών και των «αξιών», ή των συμφερόντων των  ισχυρών και πλουσίων; Κατά πόσο τα οράματα των λαών έγιναν πραγματικότητα και δεν αποδείχτηκαν Ουτοπία; Είκοσι αιώνες μετά την ίδρυση της πρώτης Εκκλησίας σ’ ευρωπαϊκό έδαφος, αναρωτιόμαστε πού πορεύεται πνευματικά και πολιτιστικά η άλλοτε «χριστιανική» Ευρώπη. Είναι ένας σοβαρός προβληματισμός, που αφορά άμεσα και το λαό μας.  Δεν θα ήταν υπερβολικό να λέγαμε πως, όχι μόνο η Γηραιά ήπειρος, αλλά, ο κόσμος ολόκληρος, μοιάζει με τον Παράλυτο, και μόνο αν γνωρίσει το Θεό της αγάπης, της ειρήνης, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και επιστρέψει στο δρόμο Του, θα μπορέσει να θεραπευτεί, ξαναβρίσκοντας τον παλιό, άρτιο, υγιή εαυτό του.

Νίκος Σιγανός,θεολόγος