Από τα αρχαία χρόνια απασχολούσε τους ανθρώπους το μυστήριο του χρόνου, που τρέχει και χάνεται σαν όνειρο, άπιαστη σκιά. Κι εμείς στενοχωρούμαστε, ανήσυχοι για το άγνωστο, αόρατο μέλλον. Ερωτήματα πολύ σοβαρά θα βασανίζουν τους ανθρώπους, εκτός κι αν αποδεχτούν το Λόγο του Θεού, που, καθώς είπε ο Κύριος, θα επαληθευτεί, μέχρι και την τελευταία του λέξη.

 Σύμφωνα με τη χριστιανική αντίληψη, ο Άκτιστος, άχρονος, υπερβατικός Θεός, δημιουργώντας τον κόσμο, το ηλιακό μας σύστημα και τη ζωή, εισάγει προοδευτικά και όλα τα πλάσματα στο χρόνο. Επεμβαίνει στην ιστορία, που θα φτάσει σ’ ένα μυστηριώδες τέλος, όπως Εκείνος έχει ορίσει. Με τη Σάρκωσή Του η ανθρώπινη ιστορία μοιράζεται στα δύο: τα πριν και μετά το Χριστό, που, ενώνοντας τη θεϊκή και την ανθρώπινη φύση, μετέχει στα γήινα κι υποβάλλεται στους περιορισμούς του τόπου και του χρόνου, αλλά ανοίγει και την αναστάσιμη, ελπιδοφόρα προοπτική του μέλλοντος αιώνος, με τα γεγονότα της ζωής και την Ανάστασή Του. Διαβάστε περισσότερα…

Ο Χριστός μας που γεννήθηκε στο κρύο Σπήλαιο της Βηθλεέμ, ζέστανε τις καρδιές όλων των ανθρώπων, ιδιαίτερα των πονεμένων και των αναγκεμένων. Έδωσε στα παιδιά του  ο Θεός την δυνατότητα να κάνουν πάντα μια νέα αρχή, να εκκινήσουν, ξανά, τον αγώνα τους, να πιάσουν τη σκυτάλη της ζωής που ξέφυγε από τα χέρια τους και να τερματίσουν στην αγκαλιά Του. Στη ζεστή αγκαλιά της Παναγίας Μητέρας Του, της Μεγάλης Μάνας όλων μας, που την προσφέρει φάτνη στην παγωνιά μας.
Διαβάστε περισσότερα…

Ο Αύγουστος είναι αποκλειστικά αφιερωμένος στο πρόσωπο της Παναγίας. Ο σεβασμός του λαού μας στο πρόσωπο της Παναγίας είναι δικαιολογημένος επειδή η Παναγία η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου αποτελεί το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα.

Την περίοδο αυτή τα πάντα κατακλύζονται από την χάρη της. Το λειτουργικό πνεύμα των ημερών θέλει κάθε απόγευμα του Αυγούστου να τελούνται οι παρακλήσεις προς τιμήν της Θεοτόκου με τον κόσμο να προσέρχεται στους ναούς αναθέτοντας «την πασαν ελπίδα» του στην Μητέρα του Θεού. Αποκορύφωση αυτής της τιμής προς την Παναγία αποτελεί η 15η Αυγούστου στην οποία εορτάζουμε την Κοίμηση, την ταφή, και κυρίως την μετάσταση της Θεοτόκου στον παράδεισο.
Διαβάστε περισσότερα…

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

Διαβάστε περισσότερα…

Με τον Αναστημένο από τη μιζέρια Χριστό, ποτέ δεν παύεις να είσαι μόνος, Μόνος παραμένεις, αλλά και πάλι μαζί με όλους και όλα. Το “μόνος με το Χριστό” έχει ολιστικά, οντολογική αξία, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αναπνεύσεις τη ζωή. Όλα τα άλλα είναι προκάτ απομιμήσεις της Όντως Ζωής. Λαθεμένα σε προδιαθέσεις, στοχεύσεις, επιλογές και εφαρμογές, προκειμένου να καλύψεις όλα, τα άπειρα “δήθεν” του Εγωτικού εαυτού σου. Αυτό το παιγνίδι του Παραδείσου, “αυτή η γυναίκα, που μου έφτιαξες εσύ, Κύριε, με ξεγέλασε” και το άλλο “ο όφις με ξεγέλασε” αποτυπώνουν το όντως, απολύτως ανεύθυνο, ανέραστο και μοιχό στην ψυχή και το αχάριστο και χυδαίο της ανθρώπινης φύσης. Που αρνείται πεισματικά κάθε συμμετοχή της στην δωρισμένη από το Θεό, Αγάπη και Δημιουργία. Εμπιστευόμενη καλύτερα, το μισό της Αληθείας (“θα γίνετε Θεοί”, αντάμα με τη διαβολή, σάμπως δε θέλει, δήθεν, ο Θεός), από ολόκληρη την Αλήθεια: “Ναι, θα γίνετε Θεοί, αλλά όχι ακόμη”! Γι αυτό το “Όχι ακόμη” χάσαμε δυστυχώς ολόκληρον τον Παράδεισο. Κι έρχεται σήμερα ο Χριστός να μας πει: “σταυρώστε το ίδιον θέλημά σας” (όσο γίνεται, όσο το μπορεί ο καθένας), για να μπορείς έπειτα να κοιμάσαι πάνω στα χιόνια σα γουρουνάκι και να αισθάνεσαι ζεστός. όσα και άπειρα άλλα, σοβαρότερα, ων ουκ έστιν αριθμός. Ύμνος της Εκκλησίας μας διδάσκει για το Δένδρο του Παραδείσου, προσέξτε: “Ξύλον καλόν καγαθόν, μη ευκαίρως (το άτιμο!), προσληφθέν” Ναι, ρε, γι αυτό το Α-καιρον Χάσαμε τον Παράδεισο! Αλλά παρόλα αυτά, ΚΑΛΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, γιατί όλους και όλα. Γιατί όλοι και όλα είναι καταδικασμένα, λόγω της άπειρης Αγάπης του Θεού, να Αναστηθούν. Εκτός κι αν, ακόμη και τότε, κατά τη Δευτέρα Παρουσία – πώς και πότε, αγνοείται παντελώς, πώς θα εμφανιστεί – κάποιοι το αρνηθούν. Είθε να μην υπάρξουν, αλλά η ελευθερία του ανθρώπου είναι πράγμα ακατανίκητο στο λεξιλόγιο του Θεού.

Κείμενο Ξενοφώντα Βουρλιώτη