Παράδοξα», μεγάλα, θαυμαστά γεγονότα γιορτάσαμε τις προηγούμενες μέρες με εξαιρετική λαμπρότητα στους ναούς. Η Πεντηκοστή, η «γενέθλια ημέρα» της Εκκλησίας, ημέρα ανατάσεως και ενότητας, μας έδωσε την ευκαιρία να ανοίξουμε τις καρδιές μας στο θείο φωτισμό. Μα και καθ’ όλη τούτη την εβδομάδα η Εκκλησία υμνεί το Άγιο Πνεύμα στις ιερές Ακολουθίες. Με τις ευαγγελικές διηγήσεις και τους εξαίσιους ύμνους, ο νους μας ξεφεύγει από τη σκληρή καθημερινότητα, όπου συχνά τα «πνεύματα οξύνονται» και πολλοί άνθρωποι δημιουργούν απαράδεκτες καταστάσεις. Μέσα στην απερίγραπτη οχλοβοή, στις ζοφερές κακοτοπιές, της βίας και της βαρβαρότητας, στα δράματα της ζωής, αναζητούμε «ίχνη» της παρουσίας του Θεού, για να αντιμετωπίσουμε τις τρομερές προκλήσεις και τις ζοφερές συνθήκες της «Βαβέλ» της εποχής μας.
Διαβάστε περισσότερα…

«Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ’ απ’ το θάνατο αρχίζει;»

( Γ. Δροσίνης)

Τελειώνοντας ο «μήνας των λουλουδιών», άθελά μας σχεδόν, αναστοχαζόμαστε όσα βιώσαμε αυτή την όμορφη εκκλησιαστική περίοδο-στο «Τριώδιο των ρόδων»– που τελειώνει με την Πεντηκοστή. Σ’ όλη τη διάρκεια  της Άνοιξης, μέσα από πανάρχαιους μύθους, δοξασίες, παραδόσεις, βλέπομε την αρχέγονη επιθυμία-ανάγκη του ανθρώπου να επιβιώσει και μετά το θάνατο. Και, ναι μεν η Εκκλησία μαρτυρεί την Ανάσταση του Χριστού και κηρύσσει την προσδοκία της αναστάσεως όλων των ανθρώπων κατά τη Δευτέρα παρουσία Του, αλλά πόσοι άραγε αποδέχονται τη διδασκαλία Του και προσανατολίζουν αναλόγως τη ζωή τους; Πολλοί αναρωτιούνται: τί είναι η ψυχή; Τί επακολουθεί μετά το θάνατο; Τί γίνονται οι ψυχές; Αυτές τις μέρες θυμήθηκα μια πιστή γυναίκα, που είχε εκφράσει την επιθυμία να της στείλω κάποιο σχετικό κείμενο. Δυστυχώς, δεν πρόλαβα. Ταξίδεψε για τον Ουρανό. Κι όταν ένας νέος συγγενής μου έφυγε τραγικά από τούτη τη ζωή, κάποιος κοινός μας φίλος μού πρότεινε να γράψω ένα «βιβλιαράκι» σχετικά με τη «μετά θάνατο ζωή» να διανεμηθεί στις ενορίες, για να βοηθηθούν οι χριστιανοί. Αρνήθηκα, αφήνοντας την ευθύνη της ενημέρωσης στους καλούς μας ποιμένες. Παρόλα αυτά και παρά τις μεγάλες δυσκολίες του θέματος, θεωρώ χρήσιμο να επιχειρήσουμε εδώ μια μικρή περιδιάβαση στο «άγνωστο», ζητώντας την επιείκεια των αγαπητών αναγνωστών.

Όποιος επιχειρήσει μια περιπλάνηση στις πίστεις για τη μεταθανάτια ζωή, κινδυνεύει να «χαθεί»  σε’ ένα «λαβύρινθο», όπου εμπλέκονται οι δρόμοι θρησκειών, φιλοσόφων και  παραθρησκευτικών κινήσεων και οργανώσεων, «ων ουκ έστιν αριθμός»! Και είναι μεν σπουδαία η διαπίστωση μιας παγκόσμιας και διαχρονικής πίστης στη συνέχιση της ζωής, αλλά μάς προβληματίζει η θεωρία της μετενσαρκώσεως, που είναι ασυμβίβαστη με τη χριστιανική αντίληψη της μιας και ανεπανάληπτης ζωής στη γη. Επίσης, ερωτήματα προκύπτουν από τις διηγήσεις για «μεταθανάτιες εμπειρίες», ακόμα κι από μαρτυρίες για «αναστάσεις» νεκρών. Τέλος, δε μπορούμε να δεχτούμε αποκρυφιστικές  αντιλήψεις περί «Ανώτερου Εγώ», το οποίο «περιπλανιέται» αενάως στο αχανές Σύμπαν! Και πρέπει να προσέχουμε πολύ, καθώς στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν οι πιο αλλόκοτες αντιλήψεις.

«Kαι έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χούν από της γής, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν», λέει η Αγία Γραφή (Γεν. β΄ 7). Σε αντίθεση με τις δοξασίες αρχαίων φιλοσόφων και των θρησκειών, η Ορθόδοξη Θεολογία πρεσβεύει ότι η ψυχή δεν είναι «άκτιστη», αλλά «κτιστή». Είναι, δηλαδή, δημιούργημα του Θεού και αθάνατη, όχι εκ φύσεως, αλλά με τη Χάρη Του. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, οι ψυχές, μετά το χωρισμό τους από το σώμα, ζουν σε μια «μέση κατάσταση», μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Έτσι, οι μεν δίκαιοι  στη «μερική απόλαυση» των θείων αγαθών, οι δε αμετανόητοι αμαρτωλοί, στη «μερική κόλαση». Βέβαια, περιττεύει να διευκρινίσουμε ότι η Κόλαση και ο Παράδεισος δεν είναι τόποι, αλλά τρόποι ζωής, μέσα στην παντού διαχεόμενη Χάρη του Θεού.

«Απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις», μάς πληροφορεί ο Απόστολος Παύλος (Εβρ.9,27).Υπό το φως της Αναστάσεως, η θνητότητα και η φθορά εξαφανίζονται. Με το πρόσταγμα του Θεού θα γίνει η παγκόσμια σύναξη των αναστημένων και μεταμορφωμένων υπάρξεων. Τούτο το ταλαίπωρο σώμα θα είναι «πνευματικό», με εντελώς νέες ιδιότητες, δοξασμένο και χαριτωμένο, στη δόξα του Θεού. Ο θάνατος ανοίγει την πύλη στο  άγνωστο μέλλον, με την ελπίδα στην αγάπη Του, που θα διαλύσει το σκοτάδι του Άδη, θα φωτίσει τον κόσμο και τη ζωή των ανθρώπων και θα τους δώσει την παραδεισένια ομορφιά.

Πλούτη και φτώχεια και χαρά, ο έρωτας κι ο πόνος,

όλα θα μείνουν στη ζωή κι άνθρωπος φεύγει μόνος!

Εν όψει του Ψυχοσάββατου, ας προσέξουμε τί λέει ο Άγιος Παΐσιος: «Οι προ­σευχές των ζώντων είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους να βοηθηθούν, μέχρι να γίνει η τε­λική Κρίση. Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Αν είμαστε σε καλή πνευ­ματική κατάσταση, ευφραίνονται. Αυτό δηλαδή που θα δώσει χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε στον Θεό με την ζωή μας, ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή. Ο Καλός Θεός ας μας δώσει καλή μετάνοια, για να μας βρει ο θάνατος σε καλή πνευματική κατάσταση και να αποκατασταθούμε στην Ουράνια Βασιλεία Του. Αμήν»(«Λόγοι Δ’, Οικογενειακή ζωή»).

Νίκος Σιγανός

Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες από το Πάσχα, κατά τις οποίες «ακολουθούσαμε» τον Αναστημένο Κύριο, καθώς εμφανιζόταν στους μαθητές, από τα Ιεροσόλυμα μέχρι τη Γαλιλαία. Κι έρχεται η Ανάληψη, σαν επιστέγασμα της επίγειας παρουσίας Του, να κοσμήσει εξαιρετικά τη Λατρεία και την εκκλησιαστική ζωή.  Μάς δίνεται λοιπόν η ευκαιρία να επιχειρήσουμε μια μικρή περιδιάβαση στα δρώμενα αυτής της σπουδαίας Εορτής, που είναι άρρηκτα δεμένη με την ευσέβεια, τα ήθη και τα έθιμα του λαού μας.  
Διαβάστε περισσότερα…

Είναι αρκετά χρόνια που διάβασα σ’ ένα πολύ σπουδαίο περιοδικό τα εξής: «διδαχές, δρώμενα και δρόμοι της Εκκλησίας εισπράττονται, βιώνονται και τελούνται από τα ίδια της τα μέλη με τρόπο που προσιδιάζει στη μαγεία και είναι όχι απλώς διαφορετικός, αλλά αντίθετος προς τα εκκλησιαστικά κριτήρια» («ΣΥΝΑΞΗ», Τ. 67, σελ.3).  Αναρωτιόμουνα τί νόημα να είχαν τούτα, αφού ξέρομε ότι η Εκκλησία καταδικάζει τη Μαγεία. Το ίδιο περιοδικό επανήλθε προσφάτως, αφιερώνοντας δύο τεύχη στη «μαγική εκκλησιαστικότητα» (167, 168)! Κατάλαβα λοιπόν ότι δεν πρόκειται για Παραθρησκευτικά φαινόμενα, αλλά για «μαγικές» αντιλήψεις και πρακτικές πολλών χριστιανών, αγνοώντας το μέγεθος της πλάνης τους και τους κινδύνους που διατρέχουν. Μπορεί βέβαια στην εποχή μας να μην ενδιαφέρεται ο κόσμος για τα «θεολογικά» ζητήματα, αλλά πολλοί πιστοί προβληματίζονται για πολλά δρώμενα εντός της Εκκλησίας κι έχουν απορίες, που δεν τους δίνεται η ευκαιρία να διατυπώσουν και να λάβουν υπεύθυνες απαντήσεις.  Θέλω λοιπόν να εκθέσω τον προβληματισμό μου, με την ελπίδα να συμβάλω, έστω και ελάχιστα, στη «θεραπεία» «νοσηρών» καταστάσεων, που λίγο πολύ όλοι βιώνουμε και δυσανασχετούμε, αναζητώντας τη γνήσια λατρεία του Θεού.
Διαβάστε περισσότερα…

«Μες στου Μαγιού τση μυρωδιές, τα κόκκινα κεράσια,
για δέστε πώς χορεύουνε τση Κρήτης τα κοράσια»

          Με πολλή ζωντάνια ο λαϊκός τραγουδιστής αποτύπωσε τα αισθήματά του για έναν από τους πιο ωραίους μήνες του Έτους. Ο Δ. Λουκάτος σημειώνει: «Θρησκευτικές και φυσιολατρικές γιορτές ανακατεύονται, έτσι που οι χοροί και τα Ανθεστήρια της Πρωτομαγιάς να φτάνουν ως τα έρημα ξωκκλήσια, και οι λατρευτικές συνοδοιπορίες να καταλήγουν στις ακρογιαλιές, για το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα…Περίοδος χαράς και σοδειάς για τους κτηνοτρόφους, με αποκορύφωμα τη φιλόξενη γενναιοδωρία τους τη μέρα της Αναλήψεως» («Πασχαλινά και της Άνοιξης», σελ141). Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον «ξανθό» Απρίλη, έρχεται ο Μάης να στήσει τους δικούς του «χορούς», με τους έρωτες και τους πειρασμούς του.
Διαβάστε περισσότερα…