Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ(Ματθ.Ι΄32-33,37-38, ΙΘ΄27-30)

«Ως απαρχάς της φύσεως, τω φυτουργώ της κτίσεως, η οικουμένη προσφέρει σοι Κύριε, τους θεοφόρους Μάρτυρας»

          Την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας την αφιερώνει σ’ όλους τους αγίους της, γνωστούς και αγνώστους. Κλείνει, έτσι,  ο ωραιότατος εορταστικός κύκλος του Τριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, ενώ αρχίζει μια άλλη περίοδος, θεμελιωμένη στη Χάρη του Πνεύματος και με τις μεσιτείες της Παναγίας και των φίλων του Χριστού.  Ο Λόγος του Θεού, καθαρός, κρυστάλλινος, μπορεί να  μας βοηθήσει σε ένα σωστό προσανατολισμό, με την ανακαίνιση της σκέψης και της συμπεριφοράς μας.

Ομολογία Χριστού

Ξέρομε από το Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος  προετοίμαζε τους μαθητές Του για το αφάνταστα μεγάλο έργο που θα αναλάμβαναν αργότερα, με πολλούς τρόπους: αποστέλλοντάς τους να κηρύξουν και δίνοντάς τους εξουσία να βγάζουν δαιμόνια και να θεραπεύουν κάθε είδους ασθένεια. Πάνω απ’ όλα, όμως, με τη σοφή διδασκαλία Του, που θα εγγραφεί βαθιά, ανεξίτηλα στις αγνές τους καρδιές. Τους προειδοποιούσε για τις δοκιμασίες, τις θλίψεις, το μίσος, τους διωγμούς και τα μαρτύρια που επρόκειτο να υποστούν, καθώς θα έρχονταν σε αντιπαράθεση με πάθη, πλάνες, αμαρτίες του κόσμου, καθώς και με το Διάβολο-το μεγαλύτερο εχθρό μας. Δεν έπρεπε, ωστόσο, να λυγίζουν, ξέροντας την αιώνια αξία της ψυχής και των πνευματικών θησαυρών, σε αντίθεση με το σώμα, που πεθαίνει, και τα επίγεια αγαθά, που φθείρονται και χάνονται, παρασύροντας πολλές φορές μαζί τους και τους άφρονες κατόχους τους. Άλλωστε, Εκείνος θα τους ενδυνάμωνε και θα τους τιμούσε στην αιώνια ζωή. Ήδη στην Παλαιά Διαθήκη, η ομολογία πίστεως προς το Θεό αποτελούσε ουσιαστική πράξη των ευσεβών ανθρώπων. Είχαν, μάλιστα, διαμορφωθεί και διάφοροι τύποι ομολογιών, που χρησιμοποιούσαν οι Εβραίοι. Στις διηγήσεις των ευαγγελίων  άνθρωποι θεραπευμένοι από το Χριστό, αλλά, και κάποιοι μαθητές Του, διακηρύσσουν μπροστά Του την πίστη στη θεότητά Του. Η ιδιαιτερότητα των χριστιανών προβάλλει και περιγράφεται ξεκάθαρα σ’ ολόκληρη την Καινή Διαθήκη. Όχι μόνο για τη μοναδικότητα και αυθεντικότητα της πίστης τους, αλλά και  τον ανώτερο τρόπο  ζωής τους. Η  ομολογία που ζητάει ο Κύριος   είναι θεμελιακή και αυτονόητη, για όσους θέλουν να έχουν μια ουσιαστική και ειλικρινή σχέση μαζί Του. Πηγάζοντας από  καρδιά που «καίγεται» για το μεγάλο Αγαπημένο της, δίνεται με θάρρος, όταν και όπου χρειάζεται. Βεβαίως, με νηφαλιότητα, διάκριση, σοφία. Με την προϋπόθεση, να διαποτίζεται ολόκληρη η ζωή μας από το «νουν Χριστού». Να εναρμονίζεται με το θέλημά Του. Όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «όχι μόνο με λόγια, αλλά, και με τις πράξεις μας και ζωή άξια της ομολογίας δείχνοντας με όλα, για να μην καταντροπιάζομε τα δόγματα με τις κακές πράξεις μας, αλλά, με όλα να δοξάζομε το Θεό»(Ε. Π.Ε 37,50).

«Οικείοι του Θεού»

«Ο φιλών πατέρα ή μητέρα, υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος», λέει ο Χριστός. Θεόδοτος, ευλογημένος ο θεσμός της οικογένειας. «Κύτταρο» της κοινωνίας. Στήριγμα αναντικατάστατο για μικρούς και μεγάλους και μάλιστα στους χαλεπούς καιρούς μας. Δεν πρέπει, όμως, σε καμία περίπτωση, οι οικογενειακές σχέσεις να λειτουργούν αντίθετα με το θέλημα του Θεού. Η σαρκική συγγένεια να βάζει στο περιθώριο την αγάπη μας προς Εκείνον, στον οποίο χρωστούμε τα πάντα και που θα τον αντικρίσομε «πρόσωπο προς πρόσωπο» στην άλλη ζωή. Συχνά οι οικογενειακές υποχρεώσεις μειώνουν τις δυνατότητες πιστών ανθρώπων να υπηρετήσουν, όπως και όσο θα ήθελαν, το θέλημά του Θεού. Ακόμα και η ίδια η συμβίωση μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο, καθώς αντίρροπες δυνάμεις  διαταράσσουν την ψυχική ειρήνη, τη νηφαλιότητα και την οικογενειακή ηρεμία. Και είναι πραγματικά τραγικό, σχέσεις ιερές να κλυδωνίζονται και να κινδυνεύουν, από άρνηση εφαρμογής των εντολών του Κυρίου. Όμως, Εκείνος είναι απόλυτος: κανενός την αγάπη δε δικαιούσθε να βάζετε μετά τη δική μου! Μάλιστα, διαβεβαιώνει  τους Αποστόλους πως, στη Δευτέρα Παρουσία, που θα ξαναγεννηθεί ο κόσμος, θα καθίσουν σε θρόνους, κρίνοντας όλες τις φυλές της γης. Τότε που, κατά το λόγο Του, «πολλοί πρώτοι θα γίνουν έσχατοι και πολλοί τελευταίοι πρώτοι». Πώς να μη θαυμάσουμε τους Αγίους, που υπακούνε απόλυτα στο θέλημα του Θεού;  Ακολουθώντας  τα λόγια Του, αφήνουν, όχι μόνο επίγεια αγαθά, δόξες και τιμές, αλλά, και τα πιο προσφιλή τους πρόσωπα κι αφιερώνονται ολοκληρωτικά στο Νυμφίο της ψυχής τους. Σηκώνουν το σταυρό τους και τον ακολουθούν στον μαρτυρικό Γολγοθά. Πόσο παράδοξο, πραγματικά! Απαρνούμενοι τον κόσμο, συγγενείς, και φίλους, με την προσευχή και τη διδασκαλία τους φέρνουν σ’ όλους  την ευλογία του Θεού. Έτσι, ο λόγος του Χριστού, ότι θα λάβουν εκατονταπλάσια, επαληθεύεται ήδη από τούτη τη ζωή, ή, και αμέσως μετά το θάνατό τους, με τον αγιασμό των λειψάνων τους, τις ευωδίες και τις παντοειδείς θεραπείες. Όντως «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού»! Μέσα στο ζόφο και τη μόλυνση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας,  η παρουσία των αγίων έρχεται να φωτίσει τη ζωή μας. Έντονη προβάλλει σήμερα  η ανάγκη να προσδιορίσουμε ξανά το ρόλο μας, τον προορισμό μας. Η ευθύνη μας, ως ορθοδόξων χριστιανών, γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, καθώς η αγριότητα και η βαναυσότητα παίρνουν συνεχώς  μεγαλύτερες διαστάσεις. Κι ενώ το κάλεσμα του Χριστού στο δρόμο της αγιότητας διαπερνά  όλη τη λειτουργική ζωή και το έργο  της Εκκλησίας, αναρωτιόμαστε πόσοι πιστοί το συνειδητοποιούν, ώστε, να μη νιώθουν επάρκεια με τις αναρίθμητες «Παγκόσμιες Ημέρες – εορτές» κι ένα δυτικόφερτο  ηθικισμό, ξεκομμένο εντελώς από το Θεανθρωπισμό της Ορθόδοξης Παραδόσεώς μας.  Ας βάλουμε, λοιπόν,  ως κύριο στόχο της ζωής μας την αγιότητα, όπως αυτή προβάλλει  στην εμπειρία της Εκκλησίας. Πατέρες, όπως ο Χρυσόστομος, μας ενισχύουν λέγοντας ότι, αν τα δύσκολα και μεγάλα αγωνίσματα («αποστολικά») είναι για τους λίγους, για τους υπόλοιπους, που δέχονται εκείνους, ο Κύριος ετοιμάζει τη σωτηρία. Ας μιμηθούμε τους αγίους μας, με μια ζωή, όχι ατομοκεντρική  και χρησιμοθηρική, αλλά, χριστοκεντρική. Και  το Άγιο Πνεύμα θα μας στείλει τις δωρεές Του. Έτσι, μπορούμε να ελπίζομε και στη δική μας παλιγγενεσία, καθώς θα έχομε ζήσει  από δώ «συν πάσι τοις αγίοις», όντας, κατά τον Απόστολο, «συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού».

Ν. Σ.