Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. Δ΄, 12-19)

 

«Γη Ζαβουλών και γη Νεφθαλείμ, Γαλιλαία των εθνών, ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς»(15-16). Πολλούς αιώνες πριν τον ερχομό του Χριστού, ο προφήτης Ησαΐας  βλέπει και προαναγγέλλει, ξανά και ξανά,  γεγονότα από τη ζωή του Ιησού. Και φαίνεται η επιδίωξη των ευαγγελιστών να κατοχυρώσουν, με την παράθεση των αντίστοιχων προφητειών, τη μεσσιανικότητα του Κυρίου. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά. Ήδη, στο προηγούμενο κεφάλαιο, ο Ματθαίος έχει περιγράψει το καταπληκτικό έργο του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Ακολούθησε η Βάπτιση του Ιησού, που πανηγυρικότατα η Εκκλησία μας εορτάζει τις μέρες αυτές. Στη συνέχεια, ο Κύριος αποσύρεται στην έρημο, για νηστεία και προσευχή. Στο τέλος, αντιμετωπίζει τους τρεις πειρασμούς και εξέρχεται νικητής. Από τότε, ο Διάβολος δε θα τον πειράξει πια. Η θεϊκή φύση Του εξαγιάζει την ανθρώπινη, χωρίς να καταργεί τις ιδιότητές της: είναι ο μόνος αναμάρτητος! Αμέσως μετά τη σύλληψη του Ιωάννη, ο Ιησούς ανεχώρησε για τη Γαλιλαία. Αφήνοντας τη Ναζαρέτ, έρχεται στην Καπερναούμ, παραλιακά της πανέμορφης, ευλογημένης λίμνης Τιβεριάδας, από όπου θα βρει τους πρώτους μαθητές και θα ξεκινάει τις περιοδείες Του στις τριγύρω πόλεις και τα χωριά, εκπέμποντας το Φως και κηρύσσοντας μετάνοια στους λαούς που ζούσαν στον πνευματικό θάνατο και στο σκοτάδι της αμαρτίας.

Χριστός, το φως το αληθινόν

Στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, τη Γένεση, έχομε τη μεγαλειώδη περιγραφή της δημιουργίας του υλικού φωτός, που διαλύει το σκότος της Αβύσσου. Διαχέεται, έκτοτε, παντού, δίνοντας ζωή, χαρά, ελπίδα και δημιουργικότητα στα έμβια όντα. Μια απλή παρατήρηση του έναστρου ουρανού-δυνατή στην εξοχή και τα χωριά, κατά τους θερινούς μήνες- αρκεί, για να πλημμυρίσει την ψυχή μας με  δέος, μπροστά στο θαύμα του ορατού κόσμου. Μετά την Πτώση των Πρωτοπλάστων, οι άνθρωποι θα χρησιμοποιούν την έννοια του φωτός σε αναρίθμητα σύμβολα, αναφορές, μύθους, παραστάσεις, αναζητώντας εκείνη την αρχέγονη πνευματική θέαση των πραγμάτων. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ότι ο Χριστός: «Ην το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (1,9).Ο Ίδιος ο Κύριος, διακήρυσσε: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» και, «ο περιπατών εν εμοί, ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής» (Ιω.Η΄,12,Θ΄4). Όταν δε έλεγε ότι όλοι οι πριν από Κείνον είναι κλέφτες και ληστές, τι εννοούσε; Για να το καταλάβομε, ας σκεφτούμε πώς ήταν και είναι η ανθρωπότητα χωρίς και μακριά από το Χριστό, τη ζωή και τη διδασκαλία Του. Πόσες ελπίδες έχουν χαθεί και, το χειρότερο, πόσοι άνθρωποι χάνονται μακριά από το δρόμο Του, αγνοώντας ή καταπατώντας τις εντολές Του. Αντίθετα, μπορούμε να πούμε πως, ό,τι καλό έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος στην περιπετειώδη πορεία του μέσα στους αιώνες, όντας πλασμένος «κατ’ εικόνα» του Λόγου, το οφείλει στις λίγες ή πολλές ακτίνες του Ακτίστου φωτός που διατηρεί στα βάθη της υπάρξεώς του.

Οι χριστιανοί, το φως του κόσμου

Στα ιερά ευαγγέλια, στις Ακολουθίες της Εκκλησίας μας, από τον Εσπερινό ως τη Θ. Λειτουργία, σ’ όλη τη λειτουργική ζωή της, το φως του Χριστού θεωρείται ως η πηγή του φωτισμού και της σωτηρίας των πιστών. Από τη Γέννησή Του ως την Μεταμόρφωση, την Ανάσταση και την Πεντηκοστή, το θείο και ανέσπερο φως Του «φαίνει πάσι»: λάμπει νοερά και μυστικά, διαλύοντας τα σκοτάδια του κόσμου. Οι χριστιανοί καλούνται να συμμετέχουν στον πάμφωτο ευχαριστιακό πανηγυρισμό, να αγιάζονται, να αντιφεγγίζουν το φως  και να ομολογούν τη θεότητά Του: Φως εκ Φωτός, Θεόν αληθινόν, σ’ όλους τους αιώνες. Είναι ο δρόμος που άνοιξε ο Χριστός, όταν, στην ανεπανάληπτη Επί του Όρους Ομιλία Του, έλεγε στους μαθητές Του- και, κατ’ επέκταση, σ’ όλους τους πιστούς: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου. Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη…Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. Ε΄, 13-16). Καταλαβαίνομε, λοιπόν, πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη μας. Αν θέλομε να είμαστε συνεπείς με την πίστη που παραλάβαμε, την πλούσια παρακαταθήκη των  Αποστόλων, των Πατέρων, των αγίων όλων των εποχών- πολλοί από τους οποίους αξιώθηκαν να ιδούν το Άκτιστο φως και «εξωτερικά», με τα μάτια του σώματος- έχομε χρέος να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάμπει το φως της πίστεως, της αγάπης, της δικαιοσύνης, της χαράς και της ειρήνης του Χριστού, διαρκώς και παντού: σ’ όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Ν.Σ