Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (Λουκ.Δ΄,16-22)

          Στην αρχή του νέου Εκκλησιαστικού Έτους, μια εξόχως σημαντική μέρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσα στις ευωδίες πολλών πλειάδων αγίων που γιορτάζουν και στη μεγαλοπρέπεια  των ύμνων, στα μάτια της ψυχής μας προβάλλει ο Ιησούς, κηρύσσοντας για πρώτη φορά στη Ναζαρέτ. Αν τον ακολουθήσομε, θα δούμε πώς καταδέχεται, Αυτός που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν και από ολόκληρο το Σύμπαν υμνείται συνεχώς, να αναγνώσει το προφητικό βιβλίο στη συναγωγή, πώς το ερμήνευσε και πώς αντέδρασαν οι  ακροατές Του. Για να διδαχτούμε κι εμείς στην ταραγμένη ζωή μας.

Ο Ιησούς στη Συναγωγή

          Δεν ξέρομε πότε ακριβώς επισκέφτηκε τη  Ναζαρέτ ο Χριστός. Πάντως,  αρκετά μετά την έναρξη της δημόσιας δράσης Του, που είχε κέντρο την Καπερναούμ. Η φήμη Του είχε γίνει ήδη γνωστή σ’ όλη την περιοχή και τον δόξαζαν όλοι. Δυστυχώς, δεν επρόκειτο να συμβεί το ίδιο και στη Ναζαρέτ. Αντίθετα, θα ελάμβανε χώρα ένα «μεγαλειώδες και δραματικό χρονικό» της προσφοράς της αγάπης του Θεού και της απόρριψής της. Φτάνοντας  ο Ιησούς στην  πόλη των παιδικών και νεανικών Του χρόνων, όλα του ήταν γνωστά: ο τόπος, οι άνθρωποι, οι συνήθειές τους. Όπως έκανε κι αλλού, κατευθύνθηκε με τους μαθητές Του στη Συναγωγή. Εκεί, μετά τους καθιερωμένους ύμνους, τις προσευχές και την ανάγνωση των γραφικών κειμένων, φτάνει η μεγάλη στιγμή: να αναγνώσει και να ερμηνεύσει την προφητεία του Ησαΐα που αναφερόταν στο  έργο του Μεσσία: «Πνεύμα Κυρίου είναι πάνω μου, γιατί με έχρισε. Με έστειλε να φέρω στους φτωχούς χαρμόσυνο μήνυμα, να θεραπεύσω εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά, να κηρύξω στους αιχμαλώτους απελευθέρωση και στους τυφλούς ανάβλεψη, να ελευθερώσω τους καταπιεσμένους, να κηρύξω το έτος της εύνοιας του Κυρίου». Τελειώνοντας την ανάγνωση και, ενώ  τα βλέμματα όλων ήταν προσηλωμένα πάνω Του, Εκείνος, με ηρεμία και απόλυτη βεβαιότητα τους λέει ότι, «σήμερα πραγματοποιήθηκε η γραφή αυτή». Οι πρώτες αντιδράσεις  ήταν ήπιες. Μάλιστα, όλοι θαύμαζαν για τα χαριτωμένα λόγια Του, απορώντας πώς μιλούσε έτσι ο «γιος του μαραγκού», όπως τον αποκαλούσαν. Διαβάζοντας, όμως, Εκείνος, τους διαλογισμούς τους, μίλησε για θαύματα κι επιβεβαίωσε το αρχαίο ρητό, ότι «κανείς προφήτης δεν είναι δεκτός στην πατρίδα του». Εξοργίστηκαν, τότε, τον έδιωξαν από την πόλη και τον έφεραν πάνω στο βουνό, έτοιμοι να τον ρίξουν στο γκρεμό. Αυτός όμως, διέφυγε, περνώντας  ανάμεσά τους!

«Λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες»

          Πραγματικά, ήταν αλλοπρόσαλλη η συμπεριφορά των Ναζαρηνών απέναντι στον  Ιησού. Φαίνεται να μην  ήθελαν να ακούσουν άλλες απόψεις, εκτός από τις δικές τους. Το διαφορετικό, τους σοκάρει. Πόσο μάλλον, αν υπερβαίνει πολύ τις προσδοκίες τους. Αυτοί, όπως και οι περισσότεροι ομοεθνείς τους, περίμεναν ένα διαφορετικό Μεσσία: με δύναμη, εξουσία, θαύματα, εντυπωσιασμούς. Προσκολλημένοι στις ιδέες τους, δεν έκριναν όσα άκουγαν να τους λέει, αλλά με βάση όσα ήξεραν για Κείνον. Με τη μικρότητα και την καχυποψία τους δε μπόρεσαν να τον αγκαλιάσουν με αγάπη. Τον έδιωξαν, οι αχάριστοι, από τον τόπο Του, σαν το χειρότερο εχθρό τους. Σκληρόκαρδοι, αμετανόητοι, απορρίπτουν τραγικά  το μήνυμα της σωτηρίας. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που τους μιμήθηκαν στο διάβα των αιώνων. Κοιτάξτε την ιστορία της ανθρωπότητας και δέστε πόσα κινήματα, ιδεολογίες, νομοθεσίες, συστήματα, αποπνέουν και διαλαλούν το επαναστατικό μήνυμα του Χριστιανισμού, χωρίς να ομολογούν την πηγή τους. Σε πολλούς αρέσει η διδασκαλία του Χριστού, αλλά, όπως οι Ναζαρηνοί, αρνούνται τη θεότητά Του. Από την αρχή της δημόσιας ζωής Του ο Κύριος εμφανίζεται ως ο μοναδικός θείος Διδάσκαλος, καθώς και ο αυθεντικός ερμηνευτής του Νόμου. Το κήρυγμά Του είναι θεϊκό, γι’ αυτό κι έχει εκείνη τη μοναδική χάρη, που τη γεύονται και εκπλήσσονται ακόμα κι εκείνοι που τον απορρίπτουν. Αυτός που πάντα ήταν κοντά μας, αλλά, δεν το ξέραμε, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ήρθε στους δικούς Του και οι δικοί Του δεν τον δέχτηκαν. Σε όσους, όμως, τον δέχτηκαν, έδωσε την εξουσία να γίνουν παιδιά του Θεού, αυτοί που πιστεύουν στο όνομά Του (Κεφ. Α΄, 11-13). Για να εκπληρώνεται στο πρόσωπό Του η προφητεία, που κι Εκείνος κάποτε επικαλέστηκε: «Λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγεννήθη εις κεφαλήν γωνίας» (Ματθ.ΚΑ΄, 42).

Καιρός σωτηρίας

          Ο Κύριος είπε ότι η Βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα μας. Τί εννοούσε άραγε, παρά ότι Αυτός είναι το Αρχέτυπό μας, ο μεγάλος Αγαπημένος μας; Είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει αληθινό νόημα στην ύπαρξη, ποιότητα και πληρότητα στη ζωή μας. Λέει, επίσης, ότι στέκεται και χτυπά την πόρτα της καρδιάς μας. Αν τον δεχτούμε, θα έρθει να κατοικήσει μέσα μας. Κι όσο ζει μέσα μας, επηρεάζει κι αλλάζει τις σκέψεις, τα λόγια, τις πράξεις, τη ζωή μας. Λοιπόν, όλοι είμαστε δικοί Του. Κι Εκείνος, δικός μας. Ξέρει όσο κανείς και τα πιο «δύσβατα» μέρη, τις πιο απόκρυφες «γωνίτσες» της ψυχής μας. Κι είναι καταδεκτικός, ανεξίκακος. Μακρόθυμος, ευσπλαχνικός. Τα λόγια Του, λόγια σοφά. Η καρδιά Του τόσο μεγάλη, ώστε να χωρέσει όλους τους αμαρτωλούς κι εκατομμύρια παραπάνω. Αρκεί να του το ζητήσουν. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι η μέρα της θρησκευτικής συνάξεως ήταν άγια και όλοι έκλαιγαν στο άκουσμα του  Νόμου! Σήμερα, που, στην ορθόδοξη πατρίδα μας, η Κυριακή,  στο όνομα του κέρδους, πολεμείται, ενώ ο Άγιος Πατροκοσμάς πέθανε επειδή την υπερασπιζόταν, τη στιγμή,  που συνεχώς επινοούνται μοντέρνες ψευτογιορτές, ενώ οι αληθινές, εκκλησιαστικές,  βεβηλώνονται ολοένα και περισσότερο, ας αναρωτηθεί κάθε συνειδητός πιστός, τί πρέπει να γίνει. Ποιο είναι το χρέος μας, στην κρίσιμη εποχή μας. Λοιπόν: «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός σωτηρίας». Να υποδεχτούμε το νέο ενιαυτό  θεοσεβώς και να φιλοξενήσουμε τον Κύριο καλύτερα. Για να ευλογηθεί η Γη, αλλά, και το χωράφι της καρδιάς μας από τον Ουρανό με καιρούς ειρηνικούς και υετούς του Πνεύματος, ώστε να αποδώσει  καρπούς αντάξιους προς το θέλημά Του. Ας ακούσομε, πριν είναι αργά, τί λέει στην Αποκάλυψη ο Ιωάννης: «Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και τηρούντες τα εν αυτή γεγραμμένα. Ο γαρ Καιρός εγγύς»(Α΄3).

Με πολλές ευχές για ένα Καλόν Ενιαυτόν  Κυρίου, Νίκος Σιγανός