Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

  Δ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μάρκ. Θ΄, 17-31)          Δεν είχε προλάβει ο Κύριος, μετά τη Μεταμόρφωσή Του στο Όρος Θαβώρ, να ξαναβρεθεί με όλους τους μαθητές και κόσμος πολύς, θαμπωμένος από όσα συμβαίνουν, τρέχει να τον χαιρετήσει. Ιδού, λοιπόν, τα κυριότερα σημεία της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. α.  Η εμφάνιση ενός άντρα, με το δαιμονισμένο γιο του. β. Ο διάλογος με τον Ιησού, που στιγματίζει την απιστία και εξαίρει τη δύναμη της πίστης, ενώ ο δυστυχισμένος πατέρας ομολογεί την απιστία του και παρακαλεί τον Κύριο να τον βοηθήσει. γ. Η εντυπωσιακή θεραπεία του παιδιού. δ. Η συζήτηση με τους μαθητές, κατά την οποία ο Χριστός τονίζει την εξαιρετική δύναμη της προσευχής και της νηστείας. Και, ε. Η προειδοποίησή τους για τα Πάθη και την Ανάστασή Του.

 «Πνεύμα άλαλον και κωφόν»

Από τα αρχαιότατα χρόνια, σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις κοινωνίες, οι άνθρωποι πίστευαν στην ύπαρξη των πνευμάτων. Υπάρχει, ωστόσο, μεγάλη σύγχυση και στην εποχή μας, ακόμα κι ανάμεσα σε χριστιανούς που αγνοούν τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Κι όμως, η Αγία Γραφή και οι εμπειρίες των Αγίων, δεν αφήνουν περιθώρια για πλάνες. Στη σημερινή περικοπή, όπως και σε πολλές άλλες παρόμοιες διηγήσεις των Ευαγγελίων, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι πρόκειται για τη δράση του Διαβόλου, του οποίου τη δύναμη ήρθε να καταργήσει ο Χριστός. Ο Εωσφόρος, που, κι Εκείνον έβαλε σε δοκιμασία  με τους τρείς Πειρασμούς, ξέρομε ότι είναι πρόσωπο αόρατο, σκοτεινό, με άγνωστο αριθμό πονηρών πνευμάτων να τον υπηρετούν στο καταχθόνιο έργο του, καθώς, από τον αρχαίο Παράδεισο, συνεχώς αντιμάχεται το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Εχθρός του Χριστού, αιώνιος αντίπαλος των χριστιανών, ενεργεί ως παράσιτο και, κατά παραχώρηση του Θεού, επηρεάζει τη ζωή  και τα καλά έργα των ανθρώπων. Φρίττομε και πονούμε, και μόνο αναλογιζόμενοι το μαρτύριο των ανθρώπων με δαιμονισμό, όχι μονάχα του Ευαγγελίου, αλλά, πάντοτε, και στην εποχή μας. Ο  μακαριστός π. Παΐσιος διηγείται πολλές εκπληκτικές εμπειρίες του από ανθρώπους με δαιμονικές ενέργειες και επιρροές και φωτίζει πολύ σοβαρά το φαινόμενο των δαιμονισμένων (Λόγοι, Γ΄). Όμως, ξέρομε ότι, μετά την Ανάσταση του Κυρίου, η δύναμη του Διαβόλου έχει αφάνταστα περιοριστεί. Με τη δύναμη του Πνεύματος, ο Χριστός εκδιώκει τα πονηρά πνεύματα και θεραπεύει τους ανθρώπους. Οι πιστοί, με τη Χάρη Του και με όλα τα πνευματικά όπλα  που απλόχερα τους παρέχει η Εκκλησία-και, ιδιαίτερα, με τη μυστηριακή ζωή και την ακαταμάχητη δύναμη του Σταυρού- αντιμάχονται το Διάβολο και τα όργανά του. Κι έτσι θα πορεύονται, παλεύοντας  μέχρι την τελική νίκη εναντίον του και τον καταποντισμό του στην Κόλαση, καθώς περιγράφονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Πίστη και απιστία

Στα ευαγγέλια, πολλοί άνθρωποι έρχονται να συναντήσουν τον Κύριο, όχι μόνο για να ακούσουν το ζωοφόρο λόγο Του, αλλά, και  να θεραπευτούν, είτε οι ίδιοι, είτε, όπως ο άνθρωπος της σημερινής διηγήσεως, το παιδί, ή, κάποιος συγγενής τους. Γιατί, λοιπόν, ο Κύριος χαρακτηρίζει άπιστη τη γενιά τους; Τί σημαίνει αληθινή πίστη; Είναι προφανές, ότι η πίστη του τραγικού πατέρα είναι λειψή, καχεκτική. Πιστεύει στο Χριστό, λόγω της φήμης Του. Επειδή τον βλέπει. Όπως γράφει ο Κωστής Μπαστιάς, ζούσε στο δραματικό κλίμα της μικρής, σχετικής πίστης. Πρόκειται, ουσιαστικά, για το αιώνιο δράμα της ανθρώπινης ολιγοπιστίας. «Είναι το πιστεύω της άπιστης και μοιχαλίδας γενιάς. Είναι το πιστεύω της λογικής, της ιστορίας, της επιστήμης. Το πιστεύω  αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την απόλυτη και καθολική πίστη, που είναι στάση υπερλογική» («Κυριακοδρόμιον, σελ.76-77). Ωστόσο, είναι σημαντικό το ότι,  στην πρόκληση του Ιησού, ο τραγικός πατέρας ομολογεί δημοσίως το υπαρξιακό του κενό και ζητάει τη βοήθειά Του. Είναι, σα να εκπροσωπεί διαχρονικά την ανθρωπότητα, που και σήμερα παραδέρνει σε εγκόσμιες πίστεις, ιδέες, κανόνες, δικαιώματα, συστήματα, όνειρα και οράματα, βιώνοντας την άβυσσο του κενού της αληθινής πίστης στον Τριαδικό Θεό. Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον Πάθος, προετοίμαζε τους μαθητές Του. Βεβαίως, πολύ γρήγορα θα τον απογοήτευαν, όπως και πολλοί χριστιανοί αργότερα, με την αδύναμη πίστη τους.  Όμως, μετά τις εμπειρίες της Αναστάσεως και της Πεντηκοστής, οι μαθητές, και μαζί τους εκατομμύρια άνθρωποι, επρόκειτο να αρνηθούν τα εγκόσμια και να αφιερώσουν τα πάντα   στο Νυμφίο της Εκκλησίας. Η πίστη που μας ζητάει ο Κύριος, είναι η πίστη των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών, των Πατέρων. Είναι η πίστη όλων των Αγίων. Η δύναμή της, αυτονόητη, από την καθημερινή μας ζωή, τον αγώνα μας μέσα κι έξω από τον εαυτό μας, μέχρι τα μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα. Η σωστή, συνεπής, ενσυνείδητη πίστη, δώρο του Πνεύματος, κατακτιέται, ωστόσο, με κόπο πολύ, ως άθλημα αγάπης και ελευθερίας. Στην Τέταρτη Κυριακή των Νηστειών, ο Άγιος Ιωάννης, συγγραφέας του κορυφαίου βιβλίου της  «Κλίμακας», έρχεται από την έρημο και τις αγιασμένες βουνοκορφές του θεοβάδιστου Όρους Σινά, όπου ασκήτεψε σκληρά, να φωτίσει τους ομιχλώδεις δρόμους της ζωής μας. Όσο πλησιάζομε προς το Πάσχα, ας εντείνομε τον αγώνα μας για αγάπη, ταπείνωση, νηστεία, προσευχή. Άλλωστε, οι καιροί μας ευνοούν τις προσπάθειες για αλληλοβοήθεια. Μπορεί, έτσι, να στηρίξομε και τα παιδιά μας , τα παιδιά του κόσμου και τους συνανθρώπους μας, να γνωρίσουν το Χριστό και να απαλαγούν από την επήρεια «πνευμάτων ακαθάρτων». «Πιστεύω κύριε, βοήθει μοι τη απιστία»: Μπροστά μας, ο διαρκής αγώνας, αλλά και η ευθύνη, από την ολιγοπιστία του κόσμου στην πίστη του Χριστού, που τα δύσκολα και  ακατόρθωτα κάνει εύκολα και προσιτά, με τη δύναμή Του.

Ν.Σ.