ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

  Μέσα στον πάμφωτο κόσμο της Αναστάσεως του Χριστού, συνεγειρόμενοι μαζί Του από τον Άδη του πόνου, των θλίψεων, των στεναγμών, των παθών  και των αμαρτιών μας, τον ακολουθούμε τούτες τις μέρες της ανακαινισμένης ζωής μας, όχι, τόσο , με τις δικές μας προσπάθειες, όσο από τη δική Του, ανεξάντλητη, απερίγραπτη ανοχή και την άπειρη αγάπη. Για σαράντα μέρες, ο Αναστημένος Κύριος θα εμφανίζεται στους Μαθητές,  για να ενισχύσει την πίστη τους και να νοηματοδοτήσει ξανά την αποσβολωμένη, χωρίς Αυτόν, ζωή τους. ‘Ω, πόσο όμορφες, πραγματικά, ήταν εκείνες οι στιγμές! Γεμάτες συγκίνηση,  παράξενα σκιρτήματα, ειρήνη θεϊκή,  ζεστασιά, αγάπη! Εκείνος, που, οι αισθήσεις και το λογικό του ανθρώπου αδυνατούν να πλησιάσουν, τους αγκαλιάζει με την ήρεμη, γλυκιά παρουσία Του. Τους μεταδίνει μηνύματα και βιώματα της Καινής, Αναστάσιμης Ζωής. Αργότερα, θα αναπολούν και θα νοσταλγούν αυτές τις όμορφες συναντήσεις: από τους Εμμαούς και τα Ιεροσόλυμα, ίσαμε τις ακρογιαλιές της Λίμνης της Τιβεριάδος και στο Όρος των Ελαιών, με την Ανάληψή Του. Πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση, θα αποδειχτούν ανεπανάληπτη πηγή δυνάμεως, στη δύσκολη πορεία τους «εν μέσω των λύκων» του αμαρτωλού και ειδωλολατρικού κόσμου. Μια δύναμη αναγκαία, που επρόκειτο να μεγιστοποιηθεί απεριόριστα λίγες μέρες μετά την αναχώρηση του Κυρίου στους ουρανούς, με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, την ημέρα της Πεντηκοστής. Για να αναλάβουν, έτσι, την οικουμενική αποστολή τους. Ο Νικόλαος Αρσένιεφ γράφει: «Η Ανάσταση είναι χειροπιαστά συγκεκριμένη, αλλά ανώτερη πραγματικότητα. Ο Κύριος είναι ένα συγκεκριμένο ζωντανό Πρόσωπο: ο αγαπημένος Διδάσκαλος…Είναι μια καινούργια ατμόσφαιρα θριαμβεύουσας Αιώνιας Ζωής…ένα αξιότατο ανέβασμα σε μια πάμπλουτη υπεροχή, βεβαιότατα μια μεταμόρφωση της επίγειας ζωής, μια μεταμόρφωση κιόλας αρχινισμένη στο Πρόσωπο του Χριστού.        Αυτοί οι αποκαρδιωμένοι και πενθούντες άνθρωποι ήταν ολότελα ανήμποροι να διαδώσουν μια νέα θρησκεία, να σαλπίσουν τη Νίκη της Αιώνιας Ζωής. Κάτι πρέπει να συνέβη που άλλαξε ολότελα τη στάση τους απέναντι στη ζωή κι απέναντι στο περιβάλλον τους. Που τους ενέπνευσε μια βεβαιότητα παντοδύναμη και αγαλλόμενη…Ήταν η συνάντησή των με τον Αναστημένο Λυτρωτή: ήταν το αγκάλιασμά των απ’ τη θεοπλημμύρα της Αιώνιας Ζωής της φανερωμένης σ’ Αυτόν και εκπηγάζουσας από Αυτόν» («Αποκάλυψη Αιώνιας Ζωής», σελ.112-115  ). Η πίστη που διακηρύσσουν οι αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες του Λόγου- οι Απόστολοι- είναι η Πίστη των Αγίων, των Πατέρων, των Οσίων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών: η Πίστη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού. Είναι η Αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού, που η Ορθόδοξη Εκκλησία, αίροντας το Σταυρό του μαρτυρίου της, διωγμένη πολλές φορές, αδικημένη από τα ίδια τα, βαπτισμένα, κι από τα νάματά της ποτισμένα, παιδιά της και παραγκωνισμένη, τη διατηρεί ανόθευτη και αναλλοίωτη δια μέσου των αιώνων: «Αύτη η Πίστις την Οικουμένην εστήριξεν». Όμως, το ζήτημα της πίστης, από τα σημαντικότερα, σ’ όλες τις κοινωνίες και σ’ όλες τις εποχές, παραμένει δύσκολο και ακανθώδες, τουλάχιστον για κείνους που δε θέλουν να δέχονται άκριτα και αφελώς, τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Πολύ περισσότερο μάλιστα, σε μια εποχή, που οι θρησκείες, οι αιρέσεις και τα παντός είδους παγκόσμια κινήματα, με πολλά προσωπεία και πολλά μέσα, τρόπους και μεθόδους σπέρνουν διαρκώς αναρίθμητες πλάνες, αναμεμιγμένες με «ψήγματα αληθειών» από την Αγία Γραφή, σκοπεύοντας, συνεχώς και αδιαλείπτως, στο να πλανέψουν, καθώς ο αρχηγός του Ψεύδους επιδιώκει, «ει δυνατόν και τους εκλεκτούς». Σε  μια, κατ’ αρχήν, προσπάθεια προσεγγίσεως του φαινομένου της πίστης, παρατηρούμε τα εξής: α. Με τη γενικότερη έννοια της λέξης, θα μπορούσε να την εντοπίσει κανείς σε πολλές  περιοχές της ζωής: από τον κόσμο των ζώων(!), ως τους χώρους της εργασίας, της επιστήμης, του εμπορίου, στην καθημερινή μας ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις. β. Ως ψυχολογικό φαινόμενο ή «μεταφυσική ανάγκη» δείχνει να έχει μεγάλη «πέραση», «κυκλοφορία» και δυναμική, ιδιαίτερα στην εποχή μας, καθώς, όχι μόνο διάφορες παραθρησκευτικές οργανώσεις και κινήσεις προπαγανδίζουν την «αυτοπεποίθηση», την «αυτοεξέλιξη», την «αυτοσωτηρία» του συγχρόνου «αυτοθεοποιημένου» ανθρώπου, αλλά, και επιστημονικές έρευνες εντοπίζουν την έδρα της πίστης στον εγκέφαλο, τη λειτουργία της στα γονίδια, τις θετικές συνέπειές της στη ζωή των ανθρώπων. Έτσι, μια δυνατή «πίστη σε μια Ανώτερη δύναμη» προβάλλει ως ένα «καλό» εφόδιο στην αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής, καθώς και στην επίτευξη μιας αενάως αναζητουμένης «εσωτερικής γαλήνης», ευτυχίας, και «πνευματικής προόδου». Κάπου εδώ, εύκολα μπορεί να εμπλακεί κάποιος, ακόμα και ορθόδοξος χριστιανός, σε διαδικασίες «επικοινωνίας με το θείον», χρησιμοποιώντας και διάφορες προσευχές, αυτοσχέδιες ή και εκκλησιαστικές, ολίγο Διαλογισμό, «αθώα» Γιόγκα, και πολλά άλλα, αφού, ως γνωστό, για πολλούς, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! γ. Είναι γνωστό και πολύ διαδεδομένο, ως…καθολικής εφαρμογής αλήθεια, το «πίστευε και μη ερεύνα». Κι όμως, όχι μονάχα από την αρχή της δημιουργίας, ο Θεός προίκισε τον άνθρωπο με τη δυνατότητα της ελευθερίας, της έρευνας και της ανάπτυξης των επιστημών, αλλά, ο Ίδιος είπε, «ερευνάτε τας Γραφάς». Ακόμα, το Θωμά, που, όπως και οι άλλοι μαθητές, δεν μπορούσε να πιστέψει, χωρίς να δει, ο Κύριος τον καλεί να ψηλαφήσει τις πληγές Του και να πειστεί για την πρωτόγνωρη πραγματικότητα της Αναστάσεώς Του. Όμως, η ανθρώπινη έρευνα, έχει περιορισμένες δυνατότητες και συνιστά θράσος, ουτοπία-ίσως και ύβρη κατά του Θεού- η αλόγιστη χρήση της και η στράτευσή της σε ανήθικες εφαρμογές και επιδιώξεις. Κάτι ανάλογο ισχύει και στη ζωή της Εκκλησίας. Επειδή η Αποκάλυψη του Θεού έγινε σε συγκεκριμένα πρόσωπα,  τόπους  και εποχές,   γεγονότα, λατρευτικά φαινόμενα, οι Τέχνες, οι βίοι των Αγίων και πολλά άλλα, ερευνώνται συνεχώς, και πολλές επιστήμες αποδεικνύονται πολύ χρήσιμες στην επιτέλεση του έργου και της υψηλής αποστολής της Εκκλησίας ( και της θεολογίας της) στον κόσμο. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως μπορούν να ερευνηθούν τα ανεξερεύνητα και να κατανοηθούν από τον ανθρώπινο νου τα «άρρητα ρήματα», οι βαθύτατες αλήθειες της Πίστεώς μας.   Όμως, τί είναι, στην ουσία της, η πίστη στον αληθινό Θεό; Γιατί ο Ιησούς καλούσε συνεχώς τους ακροατές Του να πιστέψουν Εκείνον και «τον πέμψαντα Αυτόν», υποσχόμενος την αληθινή και αιώνια ζωή; «Έστιν ουν πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων», μας λέει ο Απόστολος Παύλος. Μελετώντας, λοιπόν, την παράδοση και τη ζωή της Εκκλησίας, διαπιστώνουμε ότι η πίστη αποτελεί μια βασική λειτουργία του ανθρώπου, πολύ πιο πλατιά από την απλή, διανοητική, παραδοχή κάποιων αρχών, εντολών και κανόνων. Περιεχόμενό της δεν έχει κάποιες αφηρημένες ιδέες, ούτε γενικές  «πανανθρώπινες», αξίες, αλλά, συγκεκριμένα πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, σχέσεις, θείες αποκαλύψεις.  Στο βάθος της, η χριστιανική πίστη είναι εμπειρία, γεύση ζωής, αφοσίωση, δώρο του Αγίου Πνεύματος, σχέση και κοινωνία Θεού και ανθρώπου. Ως θεία  παρακαταθήκη, ως ο σπουδαιότερος πνευματικός θησαυρός του Ουρανού στον άνθρωπο, προβάλλει μπροστά στα μάτια της ψυχής μας, δημιουργώντας δέος και αίσθημα μέγιστης ευθύνης. Όποιος θέλει να τη δει σοβαρά, πρέπει να σκύψει με απέραντο σεβασμό και γνήσια αγάπη. Γιατί, αν ο Θεός, πρώτος, μας αγάπησε τόσο πολύ, ώστε να ταπεινωθεί και να γίνει ως ένας από μας, δεχόμενος να πεθάνει με τον πιο ατιμωτικό θάνατο, εμείς, δικαιούμαστε να τον προσπερνούμε αδιάφορα, με την επιπόλαια εντύπωση ότι «ουκ οίδα τον άνθρωπον» ; Και όταν,  κατά την Αγία Γραφή, είναι «τα είδωλα των εθνών δαιμόνια», ή, όταν ο Χριστός χαρακτηρίζει τους εκτός της Εκκλησίας κήρυκες ως «ληστές»,  δικαιούμαστε  να συγχέουμε τις μόνες εξ Αποκαλύψεως αλήθειες της Πίστεώς μας με τα «σκύβαλα» των θρησκειών του κόσμου; Και, αφού εμείς έχουμε την αυτομαρτυρία του Αναστάντος και τη διαβεβαίωσή Του ότι θα είναι μαζί μας «έως της συντελείας του αιώνος», πώς θα τον εξισώσουμε με τους ιδρυτές των θρησκειών, οι οποίοι, πεθαίνοντας, διαλύθηκαν, όπως όλοι οι θνητοί, κι έγιναν χώμα; Η αληθινή πίστη στο Θεό-όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις- δε μπορεί να θεωρηθεί ως μια θεωρητική κατάσταση. Συνεπάγεται «πιστότητα». Δηλαδή: δέσμευση στην τήρηση  «υποσχέσεων», συνέπεια λόγων και πράξεων. Αγώνα για ορθοπραξία, εφαρμογή των εντολών του Χριστού. Και, φυσικά, όχι για αυτοδικαίωση, γιατί, τότε, θα πρόκειται για φαρισαϊσμό- το πιο απεχθές και αυστηρότατα κατακριμένο από τον Κύριο φαινόμενο στην Καινή Διαθήκη. Αντιθέτως, όλες οι προσπάθειες του ανθρώπου για τη σωτηρία του, πρέπει να εντάσσονται στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, όπου λειτουργεί η- τα πάντα αναπληρούσα και μεταμορφώνουσα-Χάρη του Θεού. Επισημαίνουμε ιδιαίτερα τον κίνδυνο της αυτονόμησης του  ανθρώπου από το Θεό και την Εκκλησία Του, καθώς επέφερε ανυπολόγιστες καταστροφές στις κοινωνίες και ολόκληρη την ανθρωπότητα και απειλεί, και σήμερα, ολόκληρο τον πλανήτη. Τις τελευταίες δεκαετίες, ανάμεσα στους χριστιανούς, όλο και περισσότερο γίνεται λόγος για «αποκαλυπτικά χρόνια». Δεν ξέρω κατά πόσο, μέσα στην παγκοσμιοποίηση που διαρκώς εφαρμόζεται και επεκτείνεται σε πάρα πολλούς τομείς, βρισκόμαστε μπροστά σε «σημεία των καιρών». Αν, πράγματι ζούμε στους «εσχάτους καιρούς». Αυτό που, οπωσδήποτε, πρέπει να μας προβληματίζει σοβαρά, είναι, όχι μονάχα η προειδοποίηση του Κυρίου για τους «αντιχρίστους» και τους ψευδοπροφήτες, από τους οποίους οφείλουμε να φυλαγόμαστε, αλλά, και ο λόγος Του: «Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης» (Λουκ. 18,8); Ο μακαριστός Γέροντας Σωφρόνιος, με τις απερίγραπτες περιπέτειες περί την πίστη και τα θαυμάσια της ζωής του, γράφει: «Ο Χριστός μετά την ανάστασιν Αυτού ενεφανίζετο αποκλειστικώς εις εκείνους, οίτινες ήσαν ικανοί να αντιληφθούν Αυτόν εν τη ήδη τεθεωμένη και πεφωτισμένη σαρκί Αυτού, παραμένων αόρατος δια τους λοιπούς…Το θείον Φως, όταν καταυγάση τον άνθρωπον, μεταμορφοί αυτόν δια θαυμαστού τρόπου…Η έλλαμψις υπό του Φωτός τούτου δίδει εις τον άνθρωπον την πείραν της αναστάσεως ως πρόγευσιν της μελλούσης μακαριότητος («ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ»,σελ.286-287). Βιώνοντας, καθώς και οι μαθητές του Χριστού, τον «κατήφορο» του κόσμου προς το σκοτάδι της άγνοιας και της απόγνωσης, αλλά, με την πίστη μας- αγώνισμα ελευθερίας και όραμα υψηλών πνευματικών κατακτήσεων-  την «πρώτη ανάστασή» μας και την «οδό» του Αναστημένου Κυρίου, ας τον ακολουθήσομε στις ανοιξιάτικες, ανθοφορούσες, εμφανίσεις Του. Στις θαυματουργίες του «Τριωδίου των ρόδων» και της ατελεύτητης «Όγδοης Ημέρας», συνάδοντες με τον υμνογράφο:

«Χθες συνεθαπτόμην σοι Χριστέ,

συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι.

 Συνεσταυρούμην σοι χθες,

 αυτός με συνδόξασον Σωτήρ

εν τη Βασιλεία σου».