Πένθος και Ανάσταση…

Άρθρο του περιοδικού “Ευ”

Από μικρή φοβόμουν τα ρολόγια, τους λεπτοδείκτες που χαράσσουν τις στιγμές… Πέρασμα του χρόνου αδυσώπητο… Και να προσπαθώ να ρουφήξω τις στιγμές… Ποτέ δε μου άρεσε ο Αόριστος σα χρόνος… Το τέλος, το σταμάτημα… Κι όμως, το μυαλό μου κάποιες στιγμές υποκύπτει και σταματά μπροστά στην απώλεια των στιγμών, αγαπημένων προσώπων, του πατέρα… Μια χαρακιά βαθιά μέσα στην ψυχή αλλιώτικη απ’ αυτή που έχω στο γόνατο από τα παιδικά παιχνίδια. Νιώθω σα να μεγάλωσα απότομα, βιαστικά μέσα σε μια νύχτα… Με την καρδιά, όμως, τι γίνεται;;; Συνεχίζει να χτυπά και να φωνάζει δυνατά ΘΕΛΩ ΝΑ ΡΟΥΦΗΞΩ ΤΗ ΖΩΗ… Και πού να βρω το κουράγιο;;; Πού να βρω ανάπαυση, που φαίνονται όλα μάταια;;; Μήπως, όμως, δεν είναι;;;

Μεγάλη Σαρακοστή πορεία δύσκολη… Πιο δύσκολη από το ξαφνικό φευγιό του πατέρα… Πένθος, άλλοτε βουβό, άλλοτε με κλάματα, άλλοτε με απομόνωση… Κι ύστερα μια αχτίδα ήλιου να μου ζεσταίνει το πρόσωπο έτσι απροσδόκητα… Και νιώθω σα να μη χάθηκε η ελπίδα… Σκοτάδι, λέω, δεν υπάρχει, παρά μόνο το φως… Εκεί στην ψυχή τα πάντα είναι ζωντανά… Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι…

ΜΑ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ…

ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ…