Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

  «Ο τρόπος της εκκλησίας είναι η αγάπη. Διαφέρει  από τον τρόπο των νομικών εκκλησία βλέπει τα πάντα με μακροθυμία , και κοιτάζει να βοηθήσει τον κάθε έναν, ότι και αν έχει κάνει ,όσο αμαρτωλός και αν είναι». Το ζητούμενο για την πνευματική ζωή του κάθε χριστιανού, είναι να καταφέρει να, «μπει μέσα του ο χριστός». Γι αυτό πρέπει να μάθει να «πετά» τον ίδιο του τον εαυτό. Για να μην μένει λοιπόν άνθρωπος  «των τύπων» θα πρέπει να μάθει να θυσιάζει τον ίδιο του τον εαυτό «πετώντας τον». Για τους ανθρώπους που ενώ εκείνος του μιλούσε, δεν είχαν την πνευματική πρόοδο που περίμενε έλεγε «πετώ λίπασμα σε αμμούδα». Επίσης έλεγε «για να περάσεις στη βουλή του θεού, πρέπει να γίνεις βουλευτής του θεού, όχι βολευτής του εαυτού σου». Για την σημερινή γενική κατάσταση που επικρατεί έλεγε: πρέπει να προσπαθήσουμε τώρα όσο μπορούμε να βοηθήσουμε πνευματικά τους ανθρώπους. Όπως έγινε και τότε με τον κατακλυσμό, και με την κιβωτό του Νώε, έτσι και τώρα, να γλυτώσουν μερικοί, να μην σακατευτούν πνευματικά. Χρειάζεται πολλή προσοχή, πολλή διάκριση, να δει κανείς τα πράγματα από πολλές πλευρές, και να αναπαύσει τους ανθρώπους. Στην δύσκολη κατάσταση που τώρα βρισκόμαστε, θέλουν λίγη βοήθεια οι άνθρωποι. Βλέπεις όμως όταν τελειώνει ο πόλεμος, τότε απολύεται  κανείς. Και τώρα έχουμε πνευματικό πόλεμο. Πρέπει να είμαι στην πρώτη γραμμή. Μέσα μου όμως νοιώθω παρηγοριά. Αν φύγω, το θεωρώ σαν να φεύγω από την πρώτη γραμμή, σαν να οπισθοχωρώ. Το θεωρώ προδοσία. Έτσι το νοιώθω. Σκοπός όμως είναι να κάνω, όχι αυτό που βολεύει εμένα αλλά αυτό που βολεύει τον άλλο. Η αδιαφορία για τον θεό, φέρνει την αδιαφορία και για όλα τα αλλά. Σήμερα οι άνθρωποι γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. Υπάρχει ένα ρεμπελιό σε εμάς τους Έλληνες. Βέβαια άλλοι λαοί είναι ακόμα χειρότεροι γιατί δεν έχουν ιδανικά. Βλέπεις οι Έλληνες μπορεί να έχουν ένα σωρό κουσούρια, αλλά έχουν και ένα δώρο από τον θεό. Το φιλότιμο και την λεβεντιά. Όλα τα πανηγυρίζουν. Ενώ οι άλλοι λαοί ούτε στα λεξικά τους δεν έχουν αυτές τις λέξεις. Η παρουσία του χριστιανού είναι ομολογία πίστεως. Σήμερα λεμέ πως είμαστε ορθόδοξοι, αλλά  δυστυχώς συχνά μόνο το όνομα ορθόδοξοι έχουμε, και όχι ζωή ορθόδοξη. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Πονάει δηλαδή για καταστάσεις, για ανθρώπους, αλλά ανταμείβεται για αυτόν τον πόνο με θεία παρηγοριά. Αυτή είναι η χαρά, η πνευματική χαρά, που δεν εκφράζεται και πλημμυρίζει την καρδιά. Γι αυτό έλεγε στους λαϊκούς «Να αγαπάτε τον χριστό, να έχετε ταπείνωση, να κάνετε το καθήκον σας, και ο χριστός  θα προδώσει την αρετή σας στα μάτια των ανθρώπων». Σήμερα ο θεός ανέχεται  αυτήν την κατάσταση. Αυτοί που παιδεύονται και δεν φταίνε, αυτοί αποταμιεύουν. Αυτοί που φταίνε εξοφλούν. Οι αναιδείς άνθρωποι βρίσκονται στο πρώτο στάδιο βλασφημίας κατά Αγίου Πνεύματος. Εκείνοι που περιφρονούν τα θεία, βρίσκονται στο δεύτερο, και στο τρίτο βρίσκεται ο διάβολος. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι «πυρ καταναλίσκον». Δηλαδή δεν παύει ο διάβολος να πετάει άσχημους λογισμούς, αλλά ο πνευματικός άνθρωπος είναι «πυρ» και τους καίει. Να μην δίνουμε εμείς αφορμές, προκειμένου να δημιουργούνται σκάνδαλα, και άσχημες καταστάσεις. Ο κόσμος είναι πονηρός. Γι αυτό πρέπει να φροντίζουμε να μην δημιουργούνται σκάνδαλα. Εύκολα μην πιστεύεται σε ότι ακούτε, γιατί είναι μερικοί που τα λένε όπως εκείνοι τα καταλαβαίνουν. Εγώ από όσα ακούω, ποτέ δεν βγάζω συμπεράσματα, χωρίς να εξετάσω. Όταν βλέπουμε κάτι άσχημο να το σκεπάζουμε, και όχι να το διαπομπεύουμε. Είναι καλύτερα να κοιτάζεις να διορθώσεις τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς να διορθώσεις τους άλλους, εάν θέλεις να βοηθήσεις την εκκλησία. Γιατί το να ασχολείσαι με τον εαυτό σου έχει κόπο, ενώ το να ασχολείσαι με τους άλλους είναι εύκολο. Πρέπει πάντα να έχουμε συμπεριφορά με διάκριση. Γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Είναι και μερικοί που συμπεριφέρνονται με τον ίδιο τρόπο προς όλους.  Δεν μπορούμε όμως σε μια δακτυλήθρα, να βάλουμε όσο βάζουμε σε ένα βαρέλι. Να μην θέλουμε να βάλουμε  όλον τον κόσμο στο δικό μας καλούπι. Να μην έχουμε απαιτήσεις παράλογες από τους άλλους. Η πνευματική ειλικρίνεια χαρακτηρίζεται από την αγάπη. Τα γλυκά λόγια, και οι μεγάλες αλήθειες έχουν αξία, όταν βγαίνουν από αληθινά στόματα, και πιάνουν τόπο μόνον στους καλοπροαίρετους ανθρώπους, και σε εκείνους που έχουν καθαρό νου. Αυτός που έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τον δάσκαλο. Ακούει και όταν του ζητηθεί η γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Όποιος νομίζει ότι είναι ικανός να διορθώνει τους άλλους έχει πολλή εγωισμό. Ακόμα και όταν ξεκινάς με καλή διάθεση να κάνεις  κάτι, αλλά φθάνεις στα άκρα, είναι  εγωισμός. Όπως έκαναν οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι μεν έφτασαν στο σημείο να ξύνουν την εικόνα του χριστού, και να ρίχνουν τη σκόνη μέσα στο Άγιο Ποτήριο, για καλύτερη κοινωνία, και οι άλλοι έκαιγαν τις εικόνες. Γι Αυτό η εκκλησία αναγκάσθηκε να βάλει ψηλά τις εικόνες, και όταν πέρασε η διαμάχη, τις κατέβασε χαμηλά να τις προσκυνούμε. Ότι κάνει ο άνθρωπος , να το κάνει για τον θεό. Να μην έχει το ανθρώπινο στοιχείο μέσα του. Στον ουρανό δεν ανεβαίνει κάνει με το κοσμικό ανέβασμα, αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει. Όταν κάνει το θέλημα του θεού, τότε συγγενεύει με τον θεό, και τότε χωρίς να ζητάει από τον θεό, λαμβάνει. Δέχεται συνέχεια νερό από την πηγή. Πρέπει κανείς να αποκτήσει αισθητήριο πνευματικό, για να έχει και  τον θειο φωτισμό. Πρέπει να είστε ξεφτέρια. Ξέρετε ποια είναι τα ξεφτέρια; Τα εξαπτέρυγα. Να πετάτε και να έχετε έξι φτερά. Ο θειος φωτισμός είναι το παν. Το Άγιο Πνεύμα είναι το φως, το θειο  φως. Όλη η βάση είναι εκεί. Ο καλός θεός δίνει τον θειο φωτισμό του, σε αυτούς που έχουν αγαθή προαίρεση. Ο άνθρωπος που έχει θειο φωτισμό, βλέπει πολλή καθαρά τα  πράγματα, αλλά και τους άλλους βοηθά πολύ θετικά.«Όποιος προσέχει και παίρνει στα ζεστά το θέμα της σωτηρίας της ψυχής του, αγωνίζεται, προκόβει, καρποφορεί, τρέφεται πνευματικά, χαίρεται αγγελικά». Πρέπει ο κάθε ένας από εμάς να κάνει αγώνα για τον αγιασμό της ψυχής του. Αν ασχοληθεί κανείς με το ακαλλιέργητο χωράφι της ψυχής του, θα ξεριζώσει όλα τα αγκάθια των παθών της, και θα φυτέψει  στη θέση τους αρετές. Αυτή η εργασία όμως είναι επίπονη και χρειάζεται θέληση πολλή και υπομονή. Η προσευχή είναι απαραίτητη εξαγνισμό της ψυχής και η σύνεση για την διατήρηση της καλής πνευματικής κατάστασης. Χρειάζεται φιλότιμος αγώνας, με ελπίδα και εμπιστοσύνη στον θεό, για να πάρει κανείς την πνευματική στροφή. Δεν χρειάζεται να έχουμε γνώση πολλή, για να αποκτήσουμε ευλάβεια. Εάν τα λίγα που ξέρουμε τα λογιζόμαστε  θα κεντηθεί η καρδιά. Για έναν αληθινό προσκυνητή, δεν χρειάζονται Αγιογραφημένοι τοίχοι η καλά τέμπλα  κ.λπ. για να ζήσει την θεία λειτουργία. Ο αληθινός  προσκυνητής η στο τραίνο βρίσκεται, η στη σπηλιά, η στο δρόμο, πρέπει να είναι το ίδιο. Γιατί ο θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα μικρό  εκκλησάκι, και μπορεί να το φέρνει παντού μαζί του. Ο σωστός χριστιανός δεν πρέπει να γίνεται πνευματικός τουρίστας, γυρνώντας από προσκύνημα σε προσκύνημα. Αν δεν έχει κανείς ευλάβεια, ταπείνωση, και μέσα στο κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου να τον βάλεις, τίποτα δεν θα δει. Σημασία έχει αυτό που είπε ο χριστός στην Σαμαρείτιδα. «Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνούν τω πατρί, εν πνεύματι και αλήθεια». Επίσης ο χριστός είπε: «Όσο αξίζει μια ψυχή δεν αξίζει ο κόσμος όλος». Πόση αξία δηλ. έχει μια ψυχή! Γι αυτό η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα. Αν ο πιστός έχει λίγη καλή διάθεση να μην λυπήσει τον θεό, θα πάει στον παράδεισο με «τα παπούτσια». Ο φύση και θέση Αγαθός θεός θα τον σπρώξει στον παράδεισο σκανδαλωδώς. Θα οικονομήσει να τον πάρει, την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια. Μπορεί  σε όλη του τη ζωή να παλεύει, αλλά ο θεός δεν θα τον αφήσει. Θα τον πάρει στην καλύτερη ώρα. Ο θεός είναι καλός. Θέλει όλοι να σωθούμε. ( Εννοείται ότι όλα αυτά απευθύνονται σε ορθοδόξους πιστούς που αγωνίζονται και  μετέχουν στην μυστηριακή ζωή της εκκλησίας ). Ο διάβολος προσπαθεί πάντα να αχρηστεύσει τον αγωνιστή. Όσο κανείς αγωνίζεται, θα έχει πειρασμούς και δυσκολίες. Όσο προσπαθεί να αποφύγει τον πειρασμό, τόσο κόντρα του πάει ο διάβολος. Γιατί ο σατανάς δεν πάει σε έναν άχρηστο άνθρωπο, αλλά πάει σε έναν αγωνιστή, για να τον πειράξει και να τον αχρηστέψει. Ο διάβολος μας βάζει ένεση αναισθησίας και ξεχνούμε. Για αλλού ξεκινήσαμε να πάμε και αλλού  πάμε. Δεν προσέχουμε. Σε ξεγελάει ο διάβολος και χάνεις, τα καλυτέρα χρονιά της ζωής σου. Ο  διάβολος είναι τεχνίτης. Κάνει το παν για να μην βοηθηθεί ο άνθρωπος. Αν μάθει ο άνθρωπος πως εργάζεται ο διάβολος, θα απαλλαγεί από πολλά πράγματα. Και μπορεί να μάθει παρακολουθώντας. Βλέπεις οι βοσκοί είναι οι καλύτεροι μετεωρολόγοι, γιατί παρακολουθούν τον καιρό. Όλα εξαρτώνται από την θέληση του ανθρώπου. Για να πετάξει ο άνθρωπος  πνευματικά, χρειάζεται δυο φτερούγες. Ο θεός την μια φτερούγα –την δική  του θέληση – μας την έχει κολλήσει μόνιμα στον ένα ώμο μας. Αλλά για να πετάξουμε πνευματικά, πρέπει και εμείς να κολλήσουμε στον άλλο ώμο , την δική μας φτερούγα, την ανθρώπινη θέληση. Άμα ο άνθρωπος έχει δυνατή θέληση, έχει την φτερούγα την Ανθρώπινη, που ισορροπεί με την θεϊκή οπότε πετάει. Αν όχι τουμπάρει.