Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

     Καθώς το Φθινόπωρο προχωρεί  με τις γεωργικές εργασίες του, ο Μεγάλος Σπορέας βγαίνει να ρίξει το σπόρο του Λόγου, αναζητώντας γεωργούς κι εργάτες στον αγρό Του.   Ακούγοντας τούτες τις μέρες για τα «Κατηχητικά σχολεία»,  όλοι σκεφτόμαστε τα παιδιά, που πρέπει να διδαχτούν τα της Πίστης μας. Μα, άραγε, μόνο αυτά έχουν αυτή την ανάγκη; Αν είναι έτσι, ας έχομε  ήσυχη τη συνείδησή μας. Στην αντίθετη περίπτωση, που, και οι μεγάλοι, δηλαδή, χρειάζονται τη διδαχή του Χριστού, τότε,  ο εφησυχασμός δεν πρέπει να «λιμνάζει» στην  ψυχή μας. Αποστέλλοντας ο Κύριος  τους μαθητές  Του να κηρύξουν, τους είπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. ΚΗ΄, 19-20). Κι έλαβαν την «εξ ύψους δύναμιν», για να κηρύξουν παντού το λόγο του Θεού, την ημέρα της Πεντηκοστής. Ήταν η όντως κατήχηση, η πλημμύρα του φωτισμού του Πνεύματος, με τον οποίο θα μπορούν να διδάσκουν οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους, τρεφόμενοι από την αληθινή Άμπελο, ως κλήματα που θα κάνουν καρπούς, για να παρέχεται ο πνευματικός οίνος σ’ όλα τα μέλη της Εκκλησίας.

[audiotube id=”f6gYlACo86Y”]

Πάνω σ’ αυτές τις βάσεις,  οι Απόστολοι, οι Ποιμένες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, θεμελίωσαν το διδακτικό της έργο, που περιελάμβανε όλες τις ηλικίες και κοινωνικές τάξεις. Κέντρο του κηρύγματός τους ήταν η Σάρκωση, ο Σταυρός και η Ανάσταση του Κυρίου, που διαφοροποιούν την Εκκλησία από τις θρησκείες του κόσμου, καθώς δεν πρόκειται για ανθρώπινες διδασκαλίες και σοφίες, αλλά για τη Θεία Αποκάλυψη. Εδώ θυμούμαστε τα «Κατηχούμενα», που κακώς αφαιρέθηκαν, και διατηρούνται μόνο στη Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, παραπέμποντας σε κείνες τις εποχές, που η Εκκλησία κατηχούσε τους αβάπτιστους, αλλά και τους νεοφώτιστους, οργανωμένα, με σοφία και διάκριση, ανάλογα με την ηλικία και το πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων. Έτσι, βέβαια, γίνεται και σήμερα σε άλλες χώρες και Εκκλησίες (Αλβανία, Ασία, Αφρική, Νότια Αμερική), στις οποίες  ακολουθούν τα ίχνη των Αποστόλων. Πρόκειται, δηλαδή, για μια διδασκαλία εκκλησιολογική και ευχαριστιακή,  δεμένη άρρηκτα με τη ζωή, τη λατρεία και τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Δυστυχώς, στον ελλαδικό χώρο, αυτά φαντάζουν ως ουτοπίες. Βέβαια, καταβάλλονται προσπάθειες από τους ιθύνοντες της Εκκλησίας. Όμως,  συχνά οι πιστοί υποτιμούν το μόχθο των ποιμένων τους, ώστε, το πνευματικό τους έργο να φαίνεται πως δεν αποδίδει τους αναμενόμενους καρπούς. Έτσι, πολλές φορές βλέπουμε τις απεγνωσμένες εκκλήσεις  κληρικών, που εκφράζουν και δημοσίως τον πόνο τους για ένα λαό που λιμοκτονεί, μέσα στην πληθώρα των «πνευματικών εδεσμάτων»! Μάλιστα, Μητροπολίτες ομολογούν την αποτυχία της εκκλησιαστικής ηγεσίας στην Κατήχηση των πιστών, αναζητούν λύσεις και κάνουν ενδιαφέρουσες προτάσεις. Γίνεται πια φανερό, ότι δε χρειάζονται τη διδασκαλία του Χριστού μόνο τα παιδιά, αλλά, προπαντός οι μεγάλοι. Ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιείται η ανάγκη «επανευαγγελισμού» του λαού μας. Έτσι, βέβαια, και το έργο της Εκκλησίας θα διακονούνταν πιο σωστά, με καλύτερα, πιο καταρτισμένα στελέχη. Αλλά, και η οικογένεια και οι νέοι μας θα στηρίζονταν περισσότερο στα προβλήματα, στις αναζητήσεις τους, στα αδιέξοδά τους. Είναι κρίμα, οι θησαυροί της Πίστης μας να παραμένουν άγνωστοι, «κλεισμένοι» στην Αγία Γραφή, στα συγγράμματα των Πατέρων και στα Λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας. Ενώ οι πάσης φύσεως αιρετικοί  οργώνουν τη χώρα, «πουλώντας» το νοθευμένο λόγο του «θεού» τους, ή  γεμίζουν το Διαδίκτυο με τις πιο απίθανες πλάνες, οι ορθόδοξοι χριστιανοί να είναι ανυποψίαστοι για τον πνευματικό τους πλούτο. Αδιάφοροι για τη θεία κληρονομιά, ευχαριστημένοι με την πνευματική αυταρέσκειά τους. Προβάλλει, λοιπόν,  έντονη  η ανάγκη,  να  δουν πιο σοβαρά  το ζήτημα οι ποιμένες μας, που φέρουν και την κύρια ευθύνη της διδασκαλίας των πιστών. Να σκύψουν και να «ψηλαφήσουν» τις πληγές των ανθρώπων. Να αναζητήσουν νέους τρόπους επικοινωνίας, αναθεωρώντας παλιές μεθόδους, ακόμα και το περιεχόμενο του κηρύγματος, αν χρειαστεί, αναβαπτίζοντάς το στα νάματα της  Παραδόσεώς μας, για  να ανταποκριθεί η Εκκλησία στις ανάγκες  του συγχρόνου ανθρώπου. «Πάντες διδακτοί Θεού», λέει η Γραφή. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, την ευθύνη για τη διαφύλαξη της Πίστεως έχει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Ο Κύριος μας επισκέπτεται πολυτρόπως. Μας θέλει συνεργάτες Του. Ας μιμηθούμε τη Μαρία της ευαγγελικής διηγήσεως, που, αφήνοντάς τα όλα, κάθισε κοντά Του και δε χόρταινε να τον ακούει. Το μήνυμά Του, πάντα επίκαιρο, έχει όλους μας αποδέκτες του: «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν»(Λουκ. ΙΑ΄, 28).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος