ΔΙΨΩΣΑΝ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ, ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ ΠΟΤΙΣΟΝ ΝΑΜΑΤΑ

 Μετά την Κυριακή του Παραλυτικού και τη γιορτή της Μεσοπεντηκοστής, έρχεται η Κυριακή της Σαμαρείτιδος, να μας φέρει μπροστά στα μεγαλεία της αγάπης του Θεού, καθώς τα νάματα του Λόγου Του ρέουν ακατάπαυστα μέσα στην Εκκλησία, ποτίζοντας τις διψασμένες ψυχές των ανθρώπων. Με εξαιρετική απλότητα, ο ευαγγελιστής Ιωάννης ξεδιπλώνει τα θαυμαστά γεγονότα που συνέβησαν κοντά στην αρχαία πόλη Συχάρ, εξήντα πέντε, περίπου, χιλιόμετρα βορείως της Ιερουσαλήμ. Ιδού, λοιπόν, ο Θεάνθρωπος, εκείνες τις μεσημεριανές ώρες, κουρασμένος, ιδρωμένος και διψασμένος, ως πραγματικός άνθρωπος, μετά από μια πολύωρη πορεία στους χωματένιους δρόμους και στον καυτό  ήλιο της  Ανατολής, να θέλει να ξαποστάσει δίπλα στο ιστορικό πηγάδι του Ιακώβ, που σώζεται ως σήμερα και το επισκέπτονται-όταν επιτρέπεται- οι χιλιάδες των ευσεβών προσκυνητών των Αγίων Τόπων. Στο δοξαστικό του Όρθρου συνοψίζονται τα κυριότερα γεγονότα και νοήματα της Εορτής: «Η πηγή της ζωαρχίας, Ιησούς ο Σωτήρ ημών, επί την πηγήν επιστάς του Πατριάρχου Ιακώβ, πιείν εζήτει ύδωρ παρά γυναικός Σαμαρείτιδος. Της δε το ακοινώνητον των Ιουδαίων προσειπούσης, ο σοφός δημιουργός μετοχετεύει αυτήν, ταις γλυκείαις προσρήσεσι, μάλλον προς αίτησιν του αϊδίου ύδατος, ο και λαβούσα, τοις πάσιν εκήρυξεν ειπούσα, Δεύτε ίδετε των κρυπτών γνώστην και Θεόν, παραγενόμενον σαρκί, δια το σώσαι τον άνθρωπον». Αληθινά μεγαλειώδεις σκηνές: ο παντοδύναμος Σωτήρας, «ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις», «ο εν ύδασι την γην κρεμάσας», Αυτός που, αμέτρητες φορές, έδωσε νερό στις ερήμους των διψασμένων ανθρώπων, ταπεινούμενος από ευσπλαχνία, καταδέχεται να ζητάει νερό από μια αμαρτωλή γυναίκα, και, μάλιστα, Σαμαρείτισσα, τη στιγμή που, οι συμπατριώτες της, ούτε που μιλούσαν με τους Ιουδαίους. Ο σοφός Δημιουργός, μέσα από ένα καταπληκτικό διάλογο, μοναδικό, ίσως, σ’ όλη την Καινή Διαθήκη, με τις γλυκές κουβέντες Του, δεν αποκαλύπτει μόνο το αμαρτωλό παρελθόν αυτής της γυναίκας, αλλά και την ίδια τη θεότητά Του, την κρυμμένη επιμελώς στο ανθρώπινο σώμα Του, που επρόκειτο να δοθεί ως αιώνια τροφή στους ανθρώπους. Φανερώνει, επίσης, την ανάγκη της «εν πνεύματι και αληθεία» λατρείας του Θεού: πέρα από ναούς, όρη, θυσίες και βωμούς. Κι αυτή η περιφρονημένη γυναίκα,  έχοντας μέσα της την άσβεστη δίψα του ζώντος ύδατος, καθώς της φανερώθηκε η πηγή του, με τρόπο ανέλπιστο, μπροστά της, έτρεξε να το αναγγείλει και στους συγχωριανούς της, για να έρθουν κι αυτοί να γνωρίσουν, να πιστέψουν στο Χριστό και να τον φιλοξενήσουνε  δυο μέρες! Ο ευαγγελιστής, βέβαια, παρουσιάζει, ακόμα: την απορία των μαθητών για τον –αδιανόητο στην κοινωνία τους- διάλογο του Κυρίου με τη γυναίκα, την αναφορά Του στο κοσμοσωτήριο έργο Του, την υψηλή αποστολή  τους. Είναι σημαντικό, ότι οι άνθρωποι, σ’ όλες τις κοινωνίες και σ’ όλες τις εποχές, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν, αναζητούν τη μόνη Αληθινή Πραγματικότητα, τον Ένα και Ζώντα Θεό. Αυτό το φαινόμενο συναντιέται, όχι μονάχα στις «μονοθεϊστικές» θρησκείες, αλλά, και στις πρωτόγονες παραδόσεις, καθώς αναμιγνύονται: από χοντροειδέστατες ειδωλολατρικές αντιλήψεις, δεισιδαιμονίες, ακόμα και μαγείες, μέχρι και ανώτερες πνευματικές ενατενίσεις. Όμως, είναι τραγικό, ακόμα και στην εποχή μας, πάρα πολλοί άνθρωποι να περιπλανιόνται στα πιο απίθανα, σκοτεινά, θανατερά πνευματικά μονοπάτια. Παρά την αξιοθαύμαστη πρόοδο στο χώρο των επιστημών, της Τεχνολογίας και της Πληροφορικής, εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν στην πλάνη, τη σύγχυση, το μηδενισμό, καθώς, μάλιστα, ως τεράστια  αράχνη, ρίχνει τους ιστούς της στον κόσμο η «Νέα Εποχή», παγιδεύοντας τους λαούς  στις συνεχείς, πολύπλοκες «κρίσεις». Και, το ερώτημα είναι, πώς μπορούν να ξεφύγουν από τις πλάνες και τη φθαρτότητα  της Πτώσης, άνθρωποι που βρίσκονται έξω από την Εκκλησία του Χριστού, την Κιβωτό της Θείας Χάριτος και σωτηρίας. Εδώ, ακριβώς, προβάλλει έντονα η ευλογία της πλούσιας «κληρονομιάς», αλλά, συγχρόνως, και η τεράστια ευθύνη των πιστών χριστιανών, σ’ αυτό τον πλανεμένο κόσμο. Όχι μόνο γνωρίζουμε τα κοσμοσωτήρια γεγονότα της Αποκαλύψεως του αληθινού Θεού αλλά, προπαντός, τα βιώνουμε στο διαρκές θαύμα της Εκκλησίας. Μάλιστα, μέσα στην παρουσία του Αναστημένου Κυρίου, δε χρειάζονται «αποδείξεις» και «επιχειρήματα» για τα αυτονόητα, καθώς το Πνεύμα Του φωτίζει τους αγαπώντας Αυτόν και οδηγεί την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν». Θέλουμε, μόνο, να επισημάνουμε τη βασική διάκριση που κάνει η Ορθόδοξη Εκκλησία ανάμεσα στην ουσία του Θεού, που είναι απρόσιτη, και στις ενέργειές Του, που γίνονται γνωστές μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας και στη σωτηρία του κόσμου. Εκείνος, λοιπόν, ο Τριαδικός Θεός, ο υπερούσιος, υπέρχρονος και υπέρλογος, που περιλούζεται το «φως ως ιμάτιον» και «κρύβεται» στο μεγαλειώδη «γνόφο της αγνωσίας», με την παρουσία Του  στη γη δίνει την εξαιρετική δυνατότητα, σ’ όποιον  αγωνίζεται διαρκώς να είναι στο Δρόμο Του, να λέει, όπως ο  Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος:

«Ξέρω ότι ο Ακίνητος κατεβαίνει, ξέρω ότι ο Αόρατος εμφανίζεται, Ξέρω ότι αυτός που είναι έξω απ’ όλη τη δημιουργία

Με παίρνει μέσα του και με κρύβει στην αγκαλιά του,

Και τότε βρίσκομαι έξω απ’ όλο τον κόσμο,

Εγώ, ένας εύθραυστος, μικρός θνητός μέσα στον κόσμο,

Βλέπω τον Δημιουργό του κόσμου, ολόκληρο μέσα σε μένα τον ίδιο

Και ξέρω ότι δεν θα πεθάνω, γιατί είμαι μέσα στη ζωή,

Έχω ολόκληρη τη Ζωή που ξεπηδάει από μέσα μου σαν πηγή,

Αυτός είναι στην καρδιά μου, είναι στον ουρανό:

Κι εκεί κι εδώ μου φανερώνεται με την ίδια δόξα».

            Ακούγοντας τους ωραιότατους ύμνους και τα αγιογραφικά αναγνώσματα αυτής της Κυριακής,  ο νους μας περιτριγυρίζει στο πανάρχαιο πηγάδι του Ιακώβ, όπου και ελληνορθόδοξο μοναστήρι, καθαγιασμένο από το αίμα του  ιερομάρτυρα της εποχής μας Φιλούμενου, καθώς και με τα δάκρυα και τις προσευχές ανθρώπων αφιερωμένων στον Κύριο, τον Οποίο ποθούν, «ως έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων». Καθώς πορευόμαστε στις ερήμους της γης, σε συνθήκες πολύ σκληρές, με επικίνδυνες κακοτοπιές, σύγχυση και σκότος πολύ, ιδιαίτερα  στις μέρες αυτές, ας επικαλεστούμε τη μεσιτεία της Αγίας Φωτεινής, που, πολύ τιμά η Εκκλησία μας, και τη βοήθεια Εκείνου, που, όπως λέει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, είναι:

          «Πιο στοργικός από κάθε φίλο,

πιο δίκαιος από κάθε κυβερνήτη,

πιο τρυφερός από κάθε πατέρα,

πιο πολύ ένα μέλος από μας από όσο τα ίδια μας τα μέλη,

πιο αναγκαίος σε μας από την ίδια την καρδιά μας».