Ειδώλων λατρείες και η λατρεία του Θεού
Έχουν περάσει πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια, από τότε που η φωνή του Θεού, σαν βροντή από το απέραντο Σύμπαν, συγκλόνιζε τις βουνοκορφές του Σινά, κι έλεγε ότι απαγορεύεται να κάνουν οι άνθρωποι είδωλα και ομοιώματα σε οτιδήποτε υπάρχει στο Σύμπαν και να του αποδώσουν λατρεία τέτοια, που οφείλουν μόνο σ’ Αυτόν. Κι έδωσε στο Μωυσή τις Δέκα Εντολές, μα μόλις τις πήραν οι Εβραίοι, έτρεξαν να τις παραβούν, προσκυνώντας το χρυσό μοσχάρι! Άραγε, πόσο τηρείται εκείνη η αυστηρή απαγόρευση, μετά κι από τόσες προόδους των Επιστημών και της Τεχνολογίας; Μα είναι τόσες οι παρεξηγημένες αντιλήψεις, οι πλάνες και οι αλλόκοτες συμπεριφορές, ακόμα και ανάμεσα στους χριστιανούς, που θα δυσκολευόταν κανείς και να τις απαριθμήσει!
Από την αρχέγονη εποχή της ανθρωπότητας και στο διάβα των αιώνων, η λατρεία των ειδώλων πήρε τη μορφή της αστρολατρίας, της ανθρωπολατρίας, της ζωολατρίας, της λατρείας αγαθών και πονηρών πνευμάτων, φυσικών φαινομένων και υλικών αντικειμένων. Κατά το Χριστιανισμό, βασικές μορφές της ειδωλολατρίας είναι ο φετιχισμός (λατρεία αντικειμένων), η πολυθεΐα και ο τοτεμισμός. Μ’ αυτά βέβαια τα φαινόμενα συμπλέκεται και η Μαγεία, σε τέτοια βαθμό, που δύσκολα θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε την «καθαρή» πίστη από τις πλάνες και τις «μεθοδείες» του Διαβόλου, στις οποίες αναφέρονται η Αγία Γραφή αλλά και οι Άγιοι Πατέρες και οι Γέροντες και στην εποχή μας.
Πάντως, συχνά δημιουργείται τέτοια σύγχυση σε ταλαίπωρους, ανήξερους ανθρώπους, που, λες κι έχουν πέσει σε ομιχλώδες τοπίο, ή βρίσκονται σ’ ένα πολύ σκοτεινό τούνελ, από το οποίο εναγωνίως προσπαθούνε να βγουν. Αμέτρητα ανθρώπινα δράματα εξελίσσονται, με τρόπους αλλόκοτους και σε χώρους του Αποκρυφισμού, κι αλίμονο σε κείνους που θα βρεθούν σ’ ένα τέτοιο «μπλακάουτ»! Σε «δίκτυα» και «παγίδες» σατανικές. Ποιος θα τους προστατέψει; Και το πιο παράξενο είναι ότι αυτά δε συμβαίνουν μόνο σε χώρες υπανάπτυκτες και με αναλφαβητισμό, που τους λαούς τους εκμεταλλεύονται αγρίως οι ισχυροί της γης, αλλά και στις «προηγμένες» και «πολιτισμένες», όπου το Φως του Χριστού έπαψε να φωτίζει το νου, τις καρδιές και τη ζωή των ανθρώπων.
Αν θέλαμε να εμβαθύνουμε στις λατρείες των ειδώλων, θα γεμίζαμε πολλές σελίδες! Παράγοντες εξωτερικοί και εσωτερικοί συμβάλλουν στο ρίζωμα των μισητών αυτών φαινομένων, που αλλοτριώνουν τη θεϊκή εικόνα του ανθρώπου και γεμίζουν την ψυχή του με συναισθήματα φόβου, ανασφάλειας, μοχθηρότητας, κακίας, απελπισίας, τρόμου! Κατά τον Μέγα Αθανάσιο, «η ανθρώπινη ύπαρξη διαμένοντας για πολύ καιρό μακριά της Xάριτος και εμμένοντας στην κακία επινοεί τα είδωλα. Το κακό είναι αυτό που επινοεί τα είδωλα και ως εκ τούτου η Ειδωλολατρία αποτελεί βαριά ασθένεια της ανθρώπινης φύσης. Ο άνθρωπος δηλαδή επινοεί τα είδωλα, εξ αιτίας της παραμονής του σε μια φαντασματική και εκμηδενιστική κατάσταση, όπου ενώπιον της, έχει ανάγκη από στηρίγματα και παρηγοριά». Ο άνθρωπος τελικά υπό την επήρεια των μηδενιστικών και δαιμονικών δυνάμεων τείνει προς τον αφανισμό της προσωπικής ελευθερίας. Γενικά είναι τόσος ο σκοτισμός του ανθρώπινου μυαλού, ώστε να γίνονται και τα πιο ασύλληπτα εγκλήματα, με την ψευδαίσθηση προσφοράς λατρείας και σεβασμού (orthodoxiorizontes.gr).
Προβάλλει λοιπόν η ανάγκη της ενημέρωσης για τις μορφές της σύγχρονης ειδωλολατρίας, που αναβιώνει και εισβάλλει και σε διεθνείς θεσμούς και οργανισμούς-όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η Eurovision -ακόμα και ο Ο.Η.Ε! Χρειαζόμαστε όμως συγχρόνως και την αυτοκριτική, καθώς εμφωλεύει ο κίνδυνος της «αυτοθεώσεως»-όπου παροτρύνεται ο σύγχρονος άνθρωπος με την Τεχνολογία κι από Επιστήμες, καθώς κι από ασιατικές θρησκείες. Και μην ξεχνούμε πως, κατά την Ορθόδοξη Παράδοση, τα «ζιζάνια» των παθών-της απληστίας, της ηδονοθηρίας και της κενοδοξίας- απειλούν διαρκώς την πραγματική υγεία της ψυχής.
«Τον Αλωνάρη δούλευε, καλό χειμώνα να έχεις». Οδεύοντας προς το τέλος ετούτου του ευλογημένου μήνα, οι παλιότεροι αναπολούν άλλες εποχές: τότε που το θερισμό διαδεχόταν το αλώνισμα, για να ακολουθήσει το άλεσμα των καρπών και ο ζυμωτός με το καινούριο αλεύρι. Με το φρεσκοζυμωμένο ψωμί θα πλημμύριζαν οι γειτονιές με τις μυρωδιές και τις χαρές μικρών και μεγάλων. Τα τραγούδια στα χωράφια και στ’ αλώνια, σμίγοντας με τα κελαηδήματα των πουλιών, γέμιζαν τον αέρα των όμορφων χωριών μας, διαλαλώντας τα συναισθήματα ευχαριστίας και δοξολογίας του Δημιουργού. Κι έφυγαν όλα τούτα ανεπιστρεπτί… Μα, όσο κι αν χάνονται, φίλοι μου, τέτοιες ευκαιρίες, η Εκκλησία θα υπάρχει, συνάζοντας στην αγκαλιά της τα «απολωλότα» παιδιά του Θεού. Για να παρέχει τον Άρτο και το Ύδωρ της Ζωής στους πεινώντας και διψώντες την Αλήθεια και την αιωνιότητα, στους αγωνιζομένους για τη Βασιλεία του Θεού. Τιμώντας, έτσι, και το νέφος των Μαρτύρων, που αντιστάθηκαν στην ειδωλολατρία, θυσιάζοντας τα πάντα για το Νυμφίο της ψυχής τους. Θα τους προβάλλει ως τα υπέρτατα πρότυπα, δίνοντας το μήνυμα πως, όσα δεινά κι αν έρθουν στη γη από την κακία των ανθρώπων, στο τέλος θα νικήσει η Αγάπη- ο Ιησούς Χριστός!
Νίκος Σιγανός
