Μεγάλη Τετάρτη

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

«Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου. Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου. Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». Αὗταί εἰσιν αἱ λέξεις δι᾿ ὧν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς συνέστησε τὴν Πέμπτην τὸ Μυστήριον τῆς Εὐχαριστίας. Παράδειγμα δὲ μεγίστης ταπεινώσεως ἀφῆκεν ἡμῖν πρὸ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου νίψας τοὺς πόδας τῶν Μαθητῶν ὅλων, καὶ αὐτοῦ τοῦ Προδότου. Μετὰ τὸν Δεῖπνον ἔρχεται εἰς Γεθσημανῆ, καὶ κατ᾿ ἰδίαν παραλαβὼν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην ἤρχισε λυπεῖσθαι καὶ ἀδημονεῖν· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου» λέγει μὲ πόνον. Ἀπομακρύνεται ὀλίγον, γονυπετεῖ καὶ ἡ ἀγωνία Του αὐξάνει καὶ ἱδρὼς τὸ πρόσωπόν Του περιρρέει· πίπτει κατὰ πρόσωπον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ προσεύχεται. «Πάτερ, εἰ δυνατόν, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον». Ἡ ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως νικᾷ κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτήν.

Αγαπητοί μας ,
μας αξίωσε ο Κύριος να εορτάσουμε κι εφέτος τα άγια Πάθη και την ένδοξόν Του Ανάσταση.

Εισερχόμαστε μαζί ενδόξως εις την Αγίαν Πόλιν και αναβοώμεν μετά των θηλαζόντων νηπίων το «ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Συνοδοιπορούμε μαζί Του, άλλοι εκ του εγγύς κι άλλοι εκ του μακρόθεν, στον κήπο της Γεσθημανής, στον κήπο της αγωνίας και των δακρύων. Φύλαξόν ημάς, Κύριε, εκ του ύπνου της ραθυμίας. «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν». Τούτος ο αφυπνιστικός λόγος προς τους μαθητές Του, απηχεί στην καρδία μας ως αιώνια υπενθύμιση, ιδιαιτέρως σήμερα, που καθεύδουμε, που αδιαφορούμε αφήνοντας τη ζωή μας στα χέρια ανθρώπων με άνομες και παράλογες επιθυμίες.
Διαβάστε περισσότερα…

Αχ βρε άνθρωπε, πόση δύναμη έχεις και σήκωσες το χέρι σου ραπίζοντας το πρόσωπο του Κυρίου σου; Αλήθεια, το χέρι σου δεν πόνεσε καθώς χτυπούσε το άχραντο μάγουλο του Χριστού; Ένιωσες δυνατός τη στιγμή που το πρόσωπο Εκείνου του αθώου που στέκονταν μπροστά σου εκτινάχθηκε από τη θέση του;

Αχ βρε άνθρωπε, τι σκεφτόσουν, άραγε, τη στιγμή που το στόμα σου εκστόμιζε ύβρεις, ανήκουστες και ανυπόστατες, σε Εκείνον που σε δημιούργησε, σε Εκείνον που σου έδωσε τη φωνή να μιλάς και να εκφράζεις τα συναισθήματά σου; Και εσύ, την έντυσες με ασχήμιες και με πρόστυχες κουβέντες, απέναντι σε Εκείνον που το μόνο που έπραξε είναι να σε αγαπάει;

Διαβάστε περισσότερα…

Μεγάλη Τρίτη

(Άγιος Πορφύριος)

Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας. Η ψυχή μας, νύμφη Του, τον ακολουθεί σε όλα, και στο μαρτύριο και στο Γολγοθά. Και στη Σταύρωση και στην Ανάσταση. Όταν φτάσουμε σ’ αυτήν την αγάπη, τότε ο Χριστός θα εγκύψει μέσα μας και θα γεμίσει την ψυχή μας. Η ψυχή σας να ζητάει, να φωνάζει το Νυμφίο της.

Μεγάλη Δευτέρα

O Eμός έρως Εσταύρωται…(π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος)

Το ξέρω ότι δυσκολεύεσαι στο πρόσωπο του Νυμφίου να αναγνωρίσεις το Θεό. Είναι, γιατί δεν πιστεύεις στην αγάπη του Θεού, αλλά στις δικές σου αρετές και στα κατορθώματά σου.

Εάν είχες ερωτευθεί, δε θα σου ήταν καθόλου δύσκολο. Θα καταλάβαινες, γιατί έρχεται γυμνός, ταλαιπωρημένος, πληγωμένος, και σταυρωμένος. Είναι, γιατί στον έρωτα δεν υπάρχει αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, δικαιώματα και κατακτήσεις. Αλλά παραίτηση, δόσιμο, τσαλάκωμα, θάνατος που φέρνει την ανάσταση.

Ο Ερωτευμένος δεν ξέρει να διατηρεί την εξωτερική του εικόνα, δεν τον απασχολεί το προφίλ του, δε σκέφτεται τον πόνο, δε μετράει τον κόπο, την οδύνη παραμελεί και είναι έτοιμος να πεθάνει γι’ αυτό που αγάπησε πάνω από τον εαυτό του. Ο Νυμφίος της εκκλησίας έρχεται νύχτα στο πιο συναρπαστικό και σωτήριο ραντεβού με την ιστορία. Μέσα στο φως των κεριών ομολογεί τον έρωτά Του για τον άνθρωπο και την πρόθεσή Του, να πεθάνει για εκείνον. Γιατί οι αληθινά ερωτευμένοι είναι σταυρωμένοι…