Εδώ και καιρό (όπως μου συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα)με απασχολεί κάτι. Εκπαιδευόμαστε περίπου12 -18 χρόνια στη ζωή μας, για να μάθουμε να διαβάζουμε, να γράφουμε, να διαμορφώνουμε προσωπικότητα, πράγματα που θα μας κάνουν να μοιάσουμε στα πρότυπα ανθρώπων που έχουν επικρατήσει. (Ευγενικοί, μορφωμένοι, ετοιμόλογοι, κοινωνικοί, να σεβόμαστε τους άλλους…)

Αλήθεια, σκέφτηκε κανείς πως πρέπει να εκπαιδευτούμε να δεχόμαστε τους «διαφορετικούς» από εμάς; Και τι εννοώ, όταν λέω «διαφορετικούς». Ας υποθέσουμε πως βρισκόμαστε σε μια καφετέρια ή ένα σούπερ μάρκετ και στον ίδιο χώρο, λίγα τετραγωνικά πιο εκεί, βρίσκεται ένα παιδί που τσιρίζει, χτυπιέται και δείχνει πως έχει νοητική καθυστέρηση ή αυτισμό ή έχει πάθει μια επιληπτική κρίση. Πώς το αντιμετωπίζουμε ; Οι περισσότεροι, και φυσικά μη γνωρίζοντας τι σημαίνει αυτισμός, νοητική στέρηση, επιληψία ή οτιδήποτε άλλο, θα βγάλουμε το συμπέρασμα πως το παιδί αυτό είναι κακομαθημένο και πως οι γονείς ή αυτοί που το συνοδεύουν δεν μπορούν να του επιβληθούν. Διαβάστε περισσότερα…

Η μη κατευθυντική Παιγνιοθεραπεία

Αρκετοί έχουν ακούσει τον όρο Παιγνιοθεραπεία. Τι ακριβώς, όμως, κρύβεται πίσω από αυτήν την παιχνιδιάρικη Λέξη;

Η Παιγνιοθεραπεία αποτελεί μια Θεραπευτική Προσέγγιση για παιδιά ηλικίας από 4 ετών και άνω, που αντιμετωπίζουν:

-Προβλήματα Συμπεριφοράς

-Συναισθηματικές Διαταραχές

-Δυσκολίες στην Επικοινωνία

-Αυτισμό / Αισθησιοκινητικές Διαταραχές

-Προβλήματα Κοινωνικής ενσωμάτωσης

-Καθυστερημένη εκφορά λόγου/ σωματική ανάπτυξη/ αποκοπή από αντικείμενο προσκόλλησης

– Έντονη προσκόλληση

-Δυσκολίες ενσωμάτωσης στο σχολικό/ οικογενειακό/ φιλικό περιβάλλον. Διαβάστε περισσότερα…

Το άνοιγμα των φτερών σε κάνει κάποιες φορές να ανατριχιάζεις, κάποιες να θυμώνεις, κάποιες να δακρύζεις, κάποιες να γελάς και κάποιες σε κρατάει απλά σε αναμονή.

Εξαρτάται, βέβαια, κάθε φορά ποιανού είναι τα φτερά, ποιον σηκώνουν, ποιον μεταφέρουν, ποιον προστατεύουν…

Παρατηρώ τη θέρμη με την οποία οι κλώσες, θηλυκά πουλιά, ανοίγουν τα φτερά τους και περιβάλλουν τα μικρά τους μωρά, πριν καλά καλά έρθουν στον κόσμο. Τα ζεσταίνουν, τα προστατεύουν, τα φροντίζουν, μέχρι να σπάσουν το τσόφλι τους και να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα, τον πραγματικά σκληρό κόσμο.

Αυτή η φροντίδα δεν έχει σταματημό, μέχρι να νιώσει η κλώσα-μητέρα ότι είναι ικανά να ζήσουν τα πουλιά, τα αετόπουλα, μόνα και μόνο τότε παίρνει από πάνω τους τα φτερά της και τα αφήνει να σηκώσουν το κεφάλι τους και να κοιτάξουν κατάματα τη ζωή… Διαβάστε περισσότερα…

«Επιστήμη και θυσία της ανθρώπινης ζωής στο όνομά της ή Επιστήμη στο πλαίσιο σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης;»

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο το οποίο είχε ως θέμα τα παράνομα πειράματα σε ανθρώπους για την ανακάλυψη του φαρμάκου για τον καρκίνο. Η επιχείρηση ονομαζόταν «Ιφιγένεια» και το όνομα αυτό ήταν συμβολικό, καθώς, όπως η Ιφιγένεια θυσιάστηκε για το κοινό καλό, έτσι και κάποιοι άνθρωποι θα θυσιάζονταν για το κοινό καλό. Από τη ν πρώτη στιγμή μου γεννήθηκαν ερωτήματα, όπως μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, για να σώσει τη ζωή του; Υπάρχουν όρια στην ιατρική; Μπορεί αλόγιστα ο κάθε επιστήμονας να πειραματίζεται παράνομα στο όνομα του γενικού καλού; Πού σταματά η επιστημονική έρευνα και πού ξεκινά η ηθική; Μπορούν αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Διαβάστε περισσότερα…