Το άνοιγμα των φτερών
Το άνοιγμα των φτερών σε κάνει κάποιες φορές να ανατριχιάζεις, κάποιες να θυμώνεις, κάποιες να δακρύζεις, κάποιες να γελάς και κάποιες σε κρατάει απλά σε αναμονή.
Εξαρτάται, βέβαια, κάθε φορά ποιανού είναι τα φτερά, ποιον σηκώνουν, ποιον μεταφέρουν, ποιον προστατεύουν…
Παρατηρώ τη θέρμη με την οποία οι κλώσες, θηλυκά πουλιά, ανοίγουν τα φτερά τους και περιβάλλουν τα μικρά τους μωρά, πριν καλά καλά έρθουν στον κόσμο. Τα ζεσταίνουν, τα προστατεύουν, τα φροντίζουν, μέχρι να σπάσουν το τσόφλι τους και να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα, τον πραγματικά σκληρό κόσμο.
Αυτή η φροντίδα δεν έχει σταματημό, μέχρι να νιώσει η κλώσα-μητέρα ότι είναι ικανά να ζήσουν τα πουλιά, τα αετόπουλα, μόνα και μόνο τότε παίρνει από πάνω τους τα φτερά της και τα αφήνει να σηκώσουν το κεφάλι τους και να κοιτάξουν κατάματα τη ζωή… Διαβάστε περισσότερα…









