Ωδή στο πένθος του Μάριο Γκαλίνοβιτς

Δάκρυσα και πόνεσα  πολύ, με την αναγγελία του θανάτου της μικρής κορούλας του Μάριο Γκαλίνοβιτς. Το πληροφορήθηκα από τα ΜΜΕ την προηγούμενη εβδομάδα, όταν άκουσα έναν ποδοσφαιριστή να συλλυπάται τον Μάριο. Μια σκέψη που μου δημιουργήθηκε πριν από πολλά χρόνια, όταν ο Γκαλίνοβιτς, έπαιζε σε μεγάλη Ελληνική ομάδα, επανήλθε. Τότε οι εφημερίδες  έγραφαν για το ντεφορμάρισμα του  μεγάλου -κατά τη γνώμη μου- γκολκίπερ, με τα καταπληκτικά φυσικά προσόντα, που είχε όλα όσα χρειάζεται ένας αθλητής που αγωνίζεται σ’ αυτή τη θέση. Μονολόγησα τότε: Κάτι συμβαίνει σ’ αυτό το «παιδί» (τον αποκάλεσα έτσι όπως συνηθίζουν να προσφωνούν τους ποδοσφαιριστές, τους αθλητές). Το έβλεπα στο πρόσωπό του. Η διαίσθησή μου μού έλεγε ότι κάτι πολύ σοβαρό τον απασχολούσε και τον βασάνιζε. Αν θυμάμαι καλά, κάτι ψιθυρίστηκε αργότερα σχετικά με ένα προσωπικό του πρόβλημα. Οι συλλυπητήριες ευχές που άκουσα δημόσια να εκφράζονται, με συγκλόνισαν. Το γνώριζα ότι η κορούλα του ασθενούσε, απλώς δεν ήξερα σε ποιο στάδιο βρίσκεται η υγεία της. Σε όλο αυτό το διάστημα, έκανα ό,τι πρέπει να κάνει κάθε χριστιανός, σε ανάλογες περιπτώσεις, πέρα από τα τυπικά ευχολόγια.   Μάριε, θα ήθελα να ήμουν την Τετάρτη δίπλα σου. Να σκύψω μαζί σου μέσα σου, για να μην αντικρίζεις μόνος τον  πόνο σου, να ακολουθήσω τον βηματισμό σου στον δρόμο για την αιώνια κοίμηση της αγαπημένης σου μικρής, να κρατήσω τα χέρια σου, να στηρίξω τα πόδια σου. Και θα ήθελα ακόμη να μπω εκεί που τυπώνονται οι εφημερίδες, για να μιλήσω με τους δημοσιογράφους. Γιατί άραγε τόσες πολλές φορές τροφοδοτούν  με  μίσος τον κόσμο και τον κάνουν να θέλει συνεχώς “ζεστό αίμα”;    Η αδηφάγος κοινωνία των media ερεθίζει τους θεατές της, τους οδηγεί στην ικανοποίηση  μια ακατάπαυτης επιθυμίας που η ίδια προξενεί, διογκώνοντας το αίσθημα του ανικανοποίητου, με στόχο την υποτέλεια και το κέρδος, με τον κορεσμό να μένει πάντοτε μετέωρος. Δεν είναι ώρα να μιλήσω για τον εξωτερικευμένο-συσσωρευμένο θυμό των φιλάθλων, και των οπαδών ιδιαίτερα, για τα πάρτι του χρήματος που γίνονται με τα χρυσοπληρωμένα πόδια των ποδοσφαιριστών. Για παράδειγμα, ποδοσφαιριστής στην Ισπανία αγοράζεται με εκατό εκατομμύρια ευρώ (100.000.000¤)!  Όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι, σε εποχές πείνας και δυστυχίας αυτό είναι πρόκληση, και μάλιστα μεγάλη. Στην Ισπανία, αλλά και σε κάθε χώρα που συμβαίνουν παρόμοια, με λαούς που λιμοκτονούν, ο θυμός εναντίον όλων αυτών των φαινομένων είναι τεράστιος. Για αυτό, οι οπαδοί ζουν ένα ψυχωτικό παραλήρημα. Αγαπούν το ίνδαλμά τους, γιατί προβάλουν επάνω του τις ανικανοποίητες προσωπικές τους προσδοκίες, και συγχρόνως το μισούν, όταν δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτές. Δεν έχουν επενδύσει στους “αστέρες” χρήματα, αλλά κάτι πολύ σπουδαιότερο: την προσωπική τους αφοσίωση και υποταγή. Αυτή αξίζει τρισεκατομμύρια για κάθε οπαδό. Έτσι, το θέλουν το ίνδαλμά τους πάντοτε φορμαρισμένο, να βάζει  την μπάλα στο πλεχτό, να μη δέχεται το τόπι στην εστία του. Το ποδόσφαιρο, λέει ένας αγαπητός μου φίλος και δάσκαλος, ο Γιώργος Α. , τα χωράει όλα, για αυτό είναι το πιο δημοφιλές άθλημα. Δημιουργείται μια πλημμυρίδα συναισθημάτων, χαράς-θλίψης, αισιοδοξίας-απογοήτευσης, με έντονη και γρήγορη εναλλαγή, που καθιστά τον ψυχισμό του ανθρώπου ανήμπορο να τη διαχειριστεί.   Δεν χρησιμοποιώ την οδύνη σου,  Μάριε, απλώς μέσω αυτής απευθύνομαι με μεγάλη συμπάθεια σε όσους αθλητές έζησαν ή ζουν το ίδιο δράμα: της οδύνης και της ευθύνης. Οδύνη από την ανυπέρβλητη στενοχώρια που κυριεύει την ύπαρξη, και τεράστια ευθύνη που λυγίζει τους ώμους, παραλύει τα χέρια και τα πόδια σου που δεν καταφέρνουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ομάδας και των οπαδών της. Είσαι, βλέπεις, υποχρεωμένος, βάσει του συμβολαίου σου, να παίζεις μπάλα για την ομάδα που σε πληρώνει, να νικάς και να προσφέρεις θέαμα σε έναν κόσμο, ακόμα και σε μια πατρίδα, που έχουν εναποθέσει επάνω σου όλες τις προσδοκίες τους.   Ακούμε: «Νίκησε η ομάδα και έδωσε χαρά στους ταλαιπωρημένους Έλληνες». Ευτυχώς, έχουν τη σύνεση πού και πού να συμπληρώνουν: “έστω για λίγο”. Τα προβλήματά μας δεν λύθηκαν ούτε από την επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων, ούτε από το Euro, ούτε από τα ευρωπαϊκά κύπελλα των ομάδων μας στο μπάσκετ. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μάλλον συσσωρεύτηκαν περισσότερα δεινά. Ακούμε τους οπαδούς στις κερκίδες, πολλές φορές, να μην αφήνουν ιερό και όσιο που να μην το προσβάλουν: την οικογένεια, την πατρίδα, τη θρησκεία. Θεέ μου! Πώς αισθάνεται ένας ποδοσφαιριστής που έχει τη μητέρα του στην κλίνη του πόνου, στην εντατική ενός νοσοκομείου, για την οποία γονατίζει στο χορτάρι και υψώνει τα χέρια του στον Ουρανό, ενώ την ίδια στιγμή φτάνει σαν βοή ανέμου η ύβρις της κερκίδας; Θεέ μου! Πώς αντέχει ο Γιώργος, ο Λεονάρδο, ο Χοσέ, ο Μάριο, όταν βρίζουν το παιδί τους που ο πόνος συνέχει τη ζωή του, που η ανίατη αρρώστια έχει εξαντλήσει τις δυνάμεις του και οι αντοχές του τελειώνουν;  Θα ήθελα να σηκώσω ένα ισχυρό παραπέτασμα στις κερκίδες, για να μη φτάσει ποτέ ιαχή ύβρεως στην ακοή τους. Να γιατί, αγαπητοί μου φίλοι, χρειαζόμαστε φρόνηση και σύνεση. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβαίνει πίσω από μια πόρτα που κλείνει, σε  έναν ποδοσφαιριστή που δεν αποδίδει. Γιατί τρέμουν τα χέρια και τα πόδια ενός τερματοφύλακα, ενός επιθετικού, ενός αμυντικού. Αυτά τα χέρια μπορεί να είχαν στην αγκαλιά τους όλη νύχτα τη μικρή κορούλα τους,  χαϊδεύοντας της τα μαλλιά και το πονεμένο σώμα της, για να ξεχάσει και να παρηγορηθεί λιγάκι από τον πόνο. Κι αν οι υποχρεώσεις της ομάδας κρατούσαν τον πατέρα μακριά της, όλη την νύχτα ίσως να μην κοιμήθηκε. Ξύπνησε με κουρασμένα χέρια, γιατί νοερά στην αγκαλιά του έσφιγγε το μικρό αγγελούδι του – σαν μπάλα.   Να γιατί, Μάριε, δεν έφυγες ποτέ από την καρδιά κι από τη σκέψη μου. Δε σε γνώριζα, μα σε ένιωθα σαν αδελφό μου. Παρακαλούσα τον Θεό να θεραπεύσει το παιδί σου, το αγαπημένο σου κορίτσι (και μη με ρωτήσει κανείς σχετικά με αυτό τίποτε άλλο, είναι ανεξιχνίαστες οι Βουλές του Θεού κι εγώ ασήμαντος για να δω το βάθος του Μυστηρίου). Προσευχόμουν ακόμη να μην επιτρέψει ο Θεός σε ανεγκέφαλο να πει λόγο πικρό για σένα. Κι αν αυτό συνέβαινε, που δεν θα ήταν απίθανο, να γινόταν η κραυγή καπνός στον άνεμο, που να μην έφτανε ποτέ να αγγίξει την πληγωμένη σου καρδιά.   Φίλαθλοι, τα ινδάλματά μας είναι άνθρωποι. Η κοινωνία του θεάματος τα μετατρέπει σε ημίθεους, για να πλουτίζει. Τα στύβει σαν λεμονόκουπες, πίνει τον χυμό τους και, σαν αποτελειώσουν, δεν διστάζει να τις πετάξει στον κάδο. Τα «παιδιά», όπως τους αποκαλούμε, είναι φίλοι μας, αδέλφια μας, παιδιά του ίδιου Θεού. Μη βεβηλώνουμε τα ιερά και όσιά τους. Υπάρχουν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας. Ο αθλητής (ο ποδοσφαιριστής, ο καλαθοσφαιριστής) που εσύ βρίζεις το παιδί του, την οικογένειά του, μπορεί να είναι ο Μάριο. Πόσες τύψεις θα ένιωθες, εάν συνόδευες μετά στην κηδεία του παιδιού του; Πες μια ευχή. Στείλε ένα μήνυμα αγάπης και ελπίδας. Αύριο ίσως το χρειαστείς και συ. Μπορεί να είναι ο Κωστής Κ.,  που το μεσημέρι κήδευσε τον αγαπημένο του θείο (Πόσα του πρόσφερε στην Αθήνα, όταν δοκίμαζε το ταλέντο του στις μεγάλες ομάδες!) και μετά ταξίδεψε τρεις ώρες για να παίξει μπάλα με την αγαπημένη του ομάδα και για χάρη των φίλων της! Μπορεί να είναι ο Αλεσάντρο, που την ώρα του παιχνιδιού κηδεύουν τη μητέρα του, την οποία εσύ βρίζεις χυδαία, όταν ο γιός της δεν βρήκε δίχτυα! “Μια λέξη λέγεται με μια αναπνοή, και μπορεί να χρειαστούν χιλιάδες βαθιές ανάσες, για να ξεπεραστεί  ο πόνος που προξένησε” ( π. Γ. Τζ.)   Μάριε, τον πόνο που ένιωσες δεν τον χωράει γη και Ουρανός. Τη μικρή σου κορούλα τη ζεσταίνει τώρα η αγκαλιά του Θεού. Δεν την πήρε για να σε αφήσει μόνο, αλλά για σου τη στέλνει Άγγελο πίσω από το τέρμα που θα υπερασπίζεσαι. Έτσι, τώρα θα έχεις τα χέρια σου και τα φτερά του Αγγέλου σου, κάτω από τα γκολπόστ σε κάθε αγώνα, που θα αποκρούουν. Θα σε ήθελα στην ομάδα μου, γιατί θα είσαι ανίκητος. Σε παρακαλώ να έρθεις, να επιστρέψεις στα γήπεδα. Σε περιμένω! Δέξου συλλυπητήριες ευχές από έναν ιερέα ελάχιστο, μικρό και ασήμαντο που σε αγαπά, σε θαυμάζει και προσεύχεται για σένα και την οικογένεια σου, να σας πλημυρίσει ο Κύριος με δύναμη,  υπομονή, κουράγιο και ελπίδα.  Χριστός Ανέστη!  Παπά-Γιώργης Τζάβλας