ΤΗΣ ΔΙΔΑΧΗΣ  ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Διαβάζοντας την ανακοίνωση της Ενορίας της Ευαγγελίστριας για την έναρξη των Παρακλήσεων και των «συναντήσεων επικοινωνίας και διαλόγου»,  αποφάσισα να ανηφορίσω για το Ναό. Πάντα οι Παρακλήσεις, και, ιδιαίτερα προς τη Θεοτόκο, δημιουργούν κατάνυξη στους πιστούς. Όμως, στις δραματικές καταστάσεις που βλέπουμε και βιώνουμε  τις μέρες αυτές, ίσως να τις έχομε περισσότερο ανάγκη- κι ας ειρωνεύονται πολλοί  την αναφορά και την ελπίδα μας στο Θεό. Αμέσως μετά το τέλος της Ακολουθίας, ακούσαμε τον ιερέα να μας αναπτύσσει την πρώτη Ομιλία. Νιώθοντας την ανάγκη να  κάμω κοινωνούς, της  τροφής που πήραμε, τους φίλους αυτού του χώρου, θα συνοψίσω τα κυριότερα σημεία της ομιλίας αυτής ως εξής: Η ενορία μας, παράλληλα με την οικοδόμηση του Ναού,  έχει χρέος να μεριμνά για την πνευματική καλλιέργεια των πιστών. Ο χρόνος που έχομε σ’ αυτή τη ζωή είναι σύντομος και πρέπει να τον αξιοποιούμε σωστά. Για το σκοπό αυτό, ξεκινάμε σήμερα τις συνάξεις επικοινωνίας και διαλόγου, και, μάλιστα, από το Ναό, πιστεύοντας ότι, έτσι, θα βοηθηθούμε πιο πολύ. Στο νου μας έρχεται ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Αν ξέραμε πόσο μεγάλο Άγιο τιμούμε! Αυτόν που πάλεψε σκληρά, σε μιαν εποχή πολύ δύσκολη, για την αφύπνιση του Γένους. Εκείνος προφήτεψε και πολλά απ’  όσα βλέπουμε να συμβαίνουν σήμερα. Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς- Σέρβος, από τις μεγαλύτερες πνευματικές φυσιογνωμίες του εικοστού αιώνα- εντοπίζει τις ρίζες μιας παρόμοιας κρίσης στην αποστασία των ανθρώπων από το Θεό. Όμως: «Δρόμος δίχως  Θεό δεν αντέχεται» (ομότιτλο βιβλίο του). Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα, έχει και ψυχή. Μας υποβάλλουν σε ένα υλιστικό τρόπο ζωής. Αλλά, τί είναι η ζωή; Ο Θεός, ενεφύσησε στον άνθρωπο «πνοή ζωής», «ψυχήν ζώσαν. Κι αν, με το θάνατο, η ψυχή χωρίζεται από το σώμα, με την Ανάσταση των νεκρών θα ενωθεί μαζί του ξανά. Μ’ αυτή τη θεϊκή πνοή που έχουμε μέσα μας, μπορούμε να προσευχόμαστε. Να επικοινωνούμε με το Θεό. Ας δούμε ότι οι πιστοί άλλων θρησκειών, όπως ο Μωαμεθανισμός, προσεύχονται με συνέπεια τις καθορισμένες ώρες, αφήνοντας όλες τις εργασίες τους. Εμείς, τι κάνουμε; Σεβόμαστε τη ζωή; Στην ελληνική κοινωνία, δεν  στερούνται το ιερό αυτό δικαίωμα χιλιάδες υπάρξεις, πριν, καν, ιδούνε το φως; Η αξία της πνευματικής ζωής είναι μεγάλη. Ο Θεός έρχεται να κατοικήσει μέσα μας. Γι’ αυτό, έχομε ανάγκη να καλλιεργήσουμε τη «φωτεινή και γλυκιά επιστήμη της πνευματικής ζωής». Περνώντας, ύστερα, ο ομιλητής στο Τριώδιο- που, όπως ξέρουμε, άνοιξε την περασμένη Κυριακή- αναφέρθηκε στην Παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Εδώ βλέπουμε το βάθος του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου. Ο μεν Φαρισαίος κατακρίνει το συνάνθρωπό του και υπερηφανεύεται για τις «καλές πράξεις» του, με μεγάλο εγωισμό. Αντίθετα, ο Τελώνης, μετανοημένος, κατακρίνει τον εαυτό του, έχοντας το «γνώθι σαυτόν». Τη δεύτερη Κυριακή έχομε τη μοναδική σε αξία Παραβολή του «Σπλαχνικού Πατέρα»- ή, του «Ασώτου υιού». Σ’ αυτήν προβάλλει ως Πατέρας ο Θεός, που είναι η Αγάπη. Μας διδάσκει πως, ό,τι και να κάνομε, να ξέρομε ότι,  πάντα   υπάρχει  ένας  Θεός  που  μας   περιμένει. Και, να μη μοιάζουμε με το μεγαλύτερο γιο της Παραβολής, που στεναχωρέθηκε με την επιστροφή του αδελφού του. Γιατί, αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει πολλές φορές και στην Εκκλησία. Ο Χριστός κατέκρινε τους Φαρισαίους για την υποκριτική και σκληρόκαρδη στάση τους προς τους συνανθρώπους τους. Εμείς, λοιπόν, πρέπει να είμαστε φιλεύσπλαχνοι προς όλους αδιακρίτως. Ακόμα και προς εκείνους που  δείχνουν πως είναι εκτός της Εκκλησίας. Αφού τελείωσε η, απλή και, συνάμα, γεμάτη σε νοήματα ζωής ομιλία, ακολούθησε  γνήσιος διάλογος, πολύ εποικοδομητικός για τους μετόχους αυτής της πνευματικής πανδαισίας. Για να συνεχιστεί, ύστερα, για αρκετή ώρα, στη φιλόξενη αίθουσα της ενορίας, με πνεύμα αδελφικής αγάπης. Μέσα σ’ ένα βαρύ χειμώνα, με την απροσδόκητη καταχνιά που «παγώνει» τις καρδιές, χρειαζόμαστε την δύναμη του Θεού, την επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας και τη σύσφιγξη των σχέσεών μας. Επιστρέφοντας στο Σπίτι Του, θα απολαμβάνομε τις δωρεές Του:

«Μπορούν να δουν τα μάτια μου στα κρίνα

τη δόξα Του να ντύνονται στεφάνι-φως,

                                                                     αφού της διδαχής Του ακούω το τραγούδι» (Ελ. Μάϊνας).

Ακροατής του Λόγου