Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Θ΄, 1-8)

Η υπόθεση του σημερινού ευαγγελίου είναι γνωστή κι από άλλη διήγηση: του ευαγγελιστή Μάρκου, της Β΄ Κυριακής των Νηστειών. Όμως, ο Λόγος του Θεού είναι ανεξάντλητος, σαν την αστείρευτη πηγή, που αναβλύζει κρυστάλλινο νερό, πίνεις ξανά και ξανά, δροσίζεσαι και ξεδιψάς, μα, πάλι το ζητάς, καθώς πορεύεσαι σ’ άγρια μονοπάτια, ερήμους και κακοτοπιές και νιώθεις κατάκοπος διαβάτης. Κι όπως άλλες φορές, πάλι θέλεις ν’ ακούσεις το μειλίχιο Διδάσκαλο να λέει λόγια γλυκά, αυθεντικά. Να τον ιδείς να διώχνει δαιμόνια, να θεραπεύει ποικίλες ασθένειες. Πού ξέρεις, άλλωστε, μήπως από κει έρθει κι η δική σου γιατρειά; Γιατί να μην απαλύνει και το δικό σου πόνο; Έτσι κι αλλιώς, χρειάζονται πολλή υπομονή  οι «δρόμοι της Ιθάκης»!

Η θεραπεία της ψυχής

Μετά τη θεραπεία των δαιμονισμένων και την απόρριψή Του από τους Γεργεσηνούς, ο ανεξίκακος Κύριος, μπαίνοντας στο πλοίο, επιστρέφει στην «ιδία πόλιν». Δηλαδή, στην Καπερναούμ, που, καθώς γνωρίζουμε, αποτελούσε το κέντρο των δραστηριοτήτων Του για πολύ καιρό. Φέρνουν, λοιπόν, μπροστά Του ένα παραλυτικό, καθηλωμένο στο κρεβάτι. Το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου, έντονο, διαχρονικό, ξετυλίγεται στα μάτια μας, συχνά με δράματα πολλά. Κληρονομημένο από τους Πρωτοπλάστους, συνοδεύει τους απογόνους τους, όχι ως τιμωρία ή ενοχή. Αρρωστημένη η ανθρώπινη φύση, υποφέρει και ταλαιπωρείται, ως σώμα και ψυχή. Και, καθώς τα δύο αλληλοεξαρτώνται και αλληλοεπηρεάζονται, δεν είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς τις αιτίες κάθε ασθένειας. Επειδή κι εμείς συχνά αντιμετωπίζομε διλήμματα, ας προσέξουμε ποιες προτεραιότητες προτάσσει ο Χριστός. Πρώτα-πρώτα, κάνει διάγνωση της καταστάσεως του παραλυτικού και των συγγενών του. Βλέποντας τη δυνατή πίστη τους, λέει με πολλή συμπάθεια: «έχε θάρρος παιδί μου, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται». Έχει λοιπόν, τόσο μεγάλη η βαρύτητα η πίστη; Σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου, έχει τόση δύναμη, ώστε και βουνά να μετακινεί. Κατά κανόνα, τη θεωρεί ως προϋπόθεση θεραπείας των αρρώστων. Είναι φανερό, ότι δίνει προτεραιότητα στη συγχώρηση των αμαρτιών, στην υγεία της ψυχής, κι όχι στη θεραπεία των ασθενειών του σώματος. Άλλωστε, σε πολλές περιπτώσεις τονίζει την αξία της ψυχής, θεωρώντας την ανώτερη από όλα τα αγαθά του κόσμου. Στόχος Του, λοιπόν, είναι η αποκατάσταση της πνευματικής  υγείας, η επαναφορά στην αρχαία, παραδεισένια ομορφιά του ανθρώπου. Οι σωματικές ασθένειες, ίσως να μη συνδέονται με  τις αμαρτίες μας. Πάντως, μπορεί να συντελούν στην πνευματική μας πρόοδο, αρκεί να τις δεχόμαστε και να τις αντιμετωπίζομε στα πλαίσια της παιδαγωγίας του Θεού, που γνωρίζει πολύ καλύτερα από μας το συμφέρον της ψυχής μας.

Επιστροφή στο σπίτι

Στο άκουσμα της συγχωρήσεως του παραλυτικού, πολλοί Γραμματείς λένε πως ο Ιησούς βλασφημεί. Δυστυχισμένοι άνθρωποι! Κλεισμένοι στον εγωισμό τους, αδυνατούν να κατανοήσουν ποιος είναι μπροστά τους. Κινούμενοι από φθόνο και πονηρία, διαστρέφουν την αλήθεια. Συκοφαντούν τον Κύριο, αντί να πέσουν να τον προσκυνήσουν! Όμως, Εκείνος, ως παντογνώστης, «διαβάζει» τις σκέψεις τους. Μετά το πρώτο δείγμα της θεϊκής Του φύσεως, όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, προχωρεί στο δεύτερο: αποκαλύπτει τους λογισμούς, τα μυστικά της ψυχής τους. Τους επιπλήττει με επιείκεια. Και, φανερώνοντας δυνατά την  εξουσία Του, δίνει εντολή στον παραλυτικό να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του. Κι αυτός, υπακούει αμέσως! Γιατί, μόλις είχε βρει  το Χριστό, που, ιδιαίτερα με τη Σταύρωσή Του, σηκώνει στους ώμους του τις αμαρτίες του κόσμου! Βλέποντας ο λαός τα πρωτόγνωρα γεγονότα, θαύμασε και δόξασε το Θεό, που έδωσε τέτοια εξουσία στους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε, στη θέα του παραλυτικού που γυρίζει υγιής στο σπίτι του, να δούμε την ανθρωπότητα, θεραπευμένη από τα τραύματα της αμαρτίας, να επιστρέφει στο Σπίτι του Πατέρα. Ο Κύριος έδωσε την εξουσία Του στους Αποστόλους, ώστε να συγχωρούν αμαρτίες και να θαυματουργούν, κι αυτοί τη μετέδωσαν στη «Νύμφη» Του, την Εκκλησία, που, ως θεραπευτήριο, συνεχίζει το απολυτρωτικό Του έργο. Εκεί, με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, όλα τα αγιαστικά μυστήρια τελεσιουργούνται.

Στον καλό αγώνα

Δυστυχώς, πολλοί είν’ εκείνοι που μιμούνται τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς. Αρνούνται τη θεότητα του Χριστού. Συκοφαντούν Εκείνον και την Εκκλησία. Σπέρνουν πλάνες και θερίζουν τον πνευματικό θάνατο. Οι Απόστολοι και οι Πατέρες αγωνίστηκαν πολύ, για να διατηρηθεί ανόθευτη η διδασκαλία του Χριστού και να προφυλαχτεί το πλήρωμα από τις αιρέσεις. Μεγάλη επαγρύπνηση χρειαζόμαστε και σήμερα, καθώς ο Λόγος Του διαστρεβλώνεται και παρερμηνεύεται, ακόμα κι ανάμεσα σε μέλη της Εκκλησίας. Η στάση του Κυρίου απέναντι στους βλάσφημους και συκοφάντες Του είναι πολύ διδακτική και για μάς. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι πρέπει να τον μιμούμαστε. Να παρακαλούμε, να προτρέπουμε, να συμβουλεύομε με πραότητα, να μη θυμώνουμε, να μην αποθηριωνόμαστε. Να θρηνούμε και να στενάζομε για τα πάθη μας. Και στους πληγωμένους να δείχνομε καλοσύνη. Και, όπως βλέπομε στην Αγία Γραφή, ο Θεός επιτρέπει να μένουν τα «ζιζάνια» της κακίας και της πλάνης, δίνοντας προθεσμία να μετανοήσουν. «Όταν-συνεχίζει- συναντήσεις εχθρό της αλήθειας, θεράπευσέ τον, περιποιήσου τον, ξαναφέρε τον στην αρετή, δείχνοντάς του τέλεια ζωή, παρέχοντας λόγο ακατηγόρητο, γίνου προστάτης και κηδεμόνας του. Χρησιμοποίησε κάθε τρόπο για διόρθωση όπως κάνουν οι άριστοι γιατροί…Πράξε τα όλα για τη δόξα του Θεού κι έτσι θα δοξαστείς και συ. Ας τα πράττομε λοιπόν όλα για τη δόξα Του, για να επιτύχομε αυτό το μακάριο τέλος»(ΟΜΙΛΙΑ ΚΘ΄). Θαυμάζομε τη σοφία και τη μεγαλοψυχία του Χριστού  και των Αγίων, που, ίσως προβάλλουν, όχι μόνο αντίθετες με τη δική μας λογική, αλλά, και ακατόρθωτες. Όμως, αυτός είναι ο δρόμος μας, αν θέλομε να τον συναντήσομε. Αν πραγματικά  το επιδιώκουμε, θα συμβεί και σε μάς. Αρκεί να έχομε πίστη κι αγάπη και τις υπόλοιπες θεοδίδακτες  αρετές. Και, τότε, Εκείνος θα μας πει, όπως και στον παραλυτικό: «Θάρσει τέκνον, αφέονταί σοι αι αμαρτίαι σου».

Ν. Σ.