ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ
28,Ιουν
«Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη»
Είναι ίσως από τις πιο σπουδαίες στιγμές στη ζωή των Μαθητών του Χριστού, αυτή που τους αναθέτει την ύψιστη αποστολή: να πάρουν τους δρόμους της ξενιτιάς, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιό Του παντού, σ’ όλους τους λαούς. Να μεταδώσουν όλα όσα βίωσαν κι έμαθαν κοντά Του, ώστε να ανοίξουν χαραμάδες φωτός στα σκοτάδια των ανθρώπων. Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος θα γίνονταν μάρτυρες του Κυρίου, ξεκινώντας από την Ιερουσαλήμ και φτάνοντας στην άκρη της γης.
Στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, γραμμένο με καταπληκτική απλότητα από τον ιατρό και συνοδό του Παύλου, τον Ευαγγελιστή Λουκά, παρακολουθούμε με συγκίνηση την πορεία των Αποστόλων για την πνευματική κατάκτηση, τη φωτοχυσία της Οικουμένης. Ξεπερνώντας απερίγραπτα εμπόδια, κήρυξαν παντού το Λόγο του Θεού. ΄Ιδρυσαν τοπικές Εκκλησίες, που, μέχρι σήμερα σεμνύνονται για τις παραδόσεις και τους τιμούν παντοιοτρόπως, σε Βορρά και Νότο, σε Δύση και Ανατολή.
Θα ήταν τόλμημα να επιχειρούσε κανείς να αποτιμήσει το τεράστιο έργο τους, και μάλιστα σε λίγες γραμμές. Δεν μπορούμε, όμως, να κρύψομε το θαυμασμό μας προς αυτά τα μέγιστα πνευματικά αναστήματα. Φαντάζει πράγματι απίστευτο το πώς οι άσημοι ψαράδες της Γαλιλαίας, εγκαταλείποντας κάθε εγκόσμια δραστηριότητα, ακολούθησαν το Χριστό, αφιερώθηκαν στο έργο Του κι έγιναν αυτό που τους είχε υποσχεθεί από την αρχή: αλιείς ανθρώπων. Να πούμε ότι υπήρξαν ήρωες, με τη δράση τους εν μέσω «λύκων», που καραδοκούσαν να τους κατασπαράξουν; Είναι αδύνατον να περιγράψουμε τους αγώνες, τα παθήματα, τους διωγμούς που αντιμετώπισαν, «εις οδοιπορίας πολλάκις, εις κινδύνους ποταμών, κινδύνους ληστών, κινδύνους εκ του γένους, κινδύνους εξ εθνών, κινδύνους εν πόλει, κινδύνους εν ερημία, κινδύνους εν θαλάσση, κινδύνους εν ψευδαδέλφοις, εν κόπω και μόχθω, εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν πείνη και δίψη, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι» (Β΄Κορ.ια΄,26-27). Αλλά και τις μοναδικές πνευματικές χαρές που αξιώθηκαν, και, κυρίως, τη δόξα του Θεού. Ως αυτόπτες και αυτήκοοι, πραγματικοί θεόπτες, προσωπικοί μάρτυρες του Ιησού Χριστού, έχουν μοναδικό κύρος στη διδασκαλία της Πίστεως και ως θεόπνευστοι συγγραφείς του Λόγου του Θεού. Το κήρυγμά τους είναι κήρυγμα λαοφιλές, λόγος υπέρ των αδυνάτων και όχι υπέρ των ισχυρών. Η εξουσία τους θεόδοτη, μοναδική. Ανώτερη όλων των γήινων και κοσμικών εξουσιών, τις οποίες και ο Κύριος είχε απορρίψει, εξουσία θεραπευτική, πνευματική. Σταυρού και Αναστάσεως, θανάτου και ζωής. Το έργο τους, μόνο ως μέγα θαύμα μπορεί να εξηγηθεί.
Κοντολογίς: είναι οι ογκόλιθοι του οικοδομήματος της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, με ακρογωνιαίο λίθο τον Ιησού Χριστό. Ο πρώτοι, οι πιο αυθεντικοί Ποιμένες και Διδάσκαλοι, με την ύψιστη εσχατολογική προοπτική, κατά τας λόγια του Κυρίου: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ» (Ματθ.ΙΘ΄,28).
Η Εκκλησία, από τη στιγμή της ιδρύσεώς της διαλέγεται με τον κόσμο, αφού σκοπός της είναι η επιστροφή του στη σωστή προοπτική, η σωτηρία του, η επανεύρεση της παραδεισένιας ζωής. Ο εσχατολογικός προσανατολισμός της, σε καμία περίπτωση δε σημαίνει φυγή από τα εγκόσμια, απάρνηση του κόσμου, αδιαφορία για τα προβλήματά του. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με αίρεση, καθώς θα απέρριπτε το σκοπό της ενανθρωπήσεως του Θεού, που προσλαμβάνει και θεώνει την ανθρώπινη φύση, την κοινωνία, τη Κτίση. Εδώ, ακριβώς, εντάσσεται η σπουδαία αποστολή της Εκκλησίας, όλων των συνεπών χριστιανών, που κλήθηκαν από τον Κύριο, ως μαθητές των Αποστόλων, να είναι ως «πόλις επάνω όρους κειμένη», το «φως του κόσμου» και το «άλας της γης» (Ματθ. Ε΄, 13 κ. ε.).
Φίλοι μου, τιμώντας επαξίως τους Αγίους Αποστόλους σε πολύ κρίσιμες ώρες, ας τους ικετεύσουμε να μας ενδυναμώνουν στον αγώνα της πίστεως, της κοινωνίας, της «εν Χριστώ» ζωής:
Νίκος Σιγανός
