Σκέψεις πασχαλινές για τον ανθρώπινο πόνο
Πριν λίγες μέρες διαδόθηκε η είδηση της ευθανασίας της Noelia Castillo Ramos στην Ισπανία, προκαλώντας τη συμπάθεια σ’ όλο τον κόσμο. «Δεν αντέχω άλλο αυτήν την οικογένεια, δεν αντέχω άλλο τους πόνους», είχε δηλώσει η 25χρονη, που έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού και έμεινε παραπληγική, όταν προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το αίτημα της ευθανασίας της εγκρίθηκε μετά από μακρά δικαστική διαμάχη με τον πατέρα της, που διαφωνούσε κατηγορηματικά. Το Κοινοβούλιο της Ισπανίας ενέκρινε το 2021 τον νόμο με τον οποίο αποποινικοποιήθηκε η ευθανασία. Με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός προέκυψαν πολλές συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε, όπου όλοι γίνονται «ειδήμονες», προσφέροντας δωρεάν «συμβουλές» για τη ζωή και το θάνατο, με το δικαίωμα της «αυτοδιάθεσης» ψυχών και σωμάτων και την επιδίωξη της υπέρτατης «ευτυχίας»! Oσα συμβαίνουν τριγύρω μας, μαρτυρούν πλήρη απαξίωση προς τον άνθρωπο και το ύψιστο δώρο της ζωής. Ο πόνος απλώνει διαρκώς πνιγηρά τα πλοκάμια του κι εύκολα θεωρείται ως «κακό», «τιμωρία», συνέπεια της «θείας δίκης» ! Ω, όντως μέγα μυστήριο, που, μ’ όλες τις προόδους της, η Επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει και να υπερνικήσει.
Μεγάλα ερωτήματα ορθώνονται ενώπιόν μας. Κατ’ αρχήν, το ζήτημα της ευθανασίας δεν είναι τόσο απλό, όσο πολλοί νομίζουν, που απορρίπτουν την ύπαρξη του Θεού και θεωρούν τον άνθρωπο ως ένα απλό, αυθύπαρκτο βιολογικό ον ανάμεσα στα άλλα. Κι εδώ παρατηρούμε το εξής παράδοξο φαινόμενο: πολλοί ταλαντεύονται ανάμεσα στον «κόσμο» και στη «θρησκεία», επιλέγοντας ό,τι ταιριάζει με τις ιδέες τους και απορρίπτοντας όσα δεν τους «αρέσουν»! Από δω ξεκινά και η «ερμαφρόδιτη» στάση πολιτικών προσώπων και η επιβολή αντιχριστιανικών νόμων, σ’ ένα Κράτος, που η πλειοψηφία των πολιτών του είναι Ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά σταδιακά προχωρεί στην «εκκοσμίκευσή» του. Όμως ο Χριστός απορρίπτει τη «χλιαρότητα», την ασυνέπεια, την υποκρισία. Δέχεται τους μετανοημένους κι αγκαλιάζει και τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς, καυτηριάζει όμως με δριμύτητα το «φαρισαϊσμό»-την αυτοδικαίωση των ανθρώπων.
Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, η ζωή αποτελεί δώρο του Θεού και το ανθρώπινο σώμα «ναό» του Αγίου Πνεύματος, που ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται, να φροντίζει και να προστατεύει. Ο Θεός είναι κύριος της ζωής και του θανάτου. Ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να τερματίζει τη ζωή του ή να ζητάει τον τερματισμό της από άλλους. Η ευθανασία, η αυτοκτονία, όπως και η ανθρωποκτονία, δείχνουν άρνηση της Πίστης και της αγάπης του Θεού. Η ζωή για την Εκκλησία έχει απόλυτη αξία και είναι αναντικατάστατη. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί ζωές. Ακόμη και μέρος της ιατρικής κοινότητας είναι αντίθετο με τη νομιμοποίηση της ευθανασίας, καθώς θεμελιώδης αξία της Ιατρικής θεωρείται η προάσπιση της ανθρώπινης ζωής. Άλλωστε και ο «όρκος του Ιπποκράτη», που δίνουν οι γιατροί σ’ όλο τον κόσμο, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Να μη δώσω ποτέ σε κανένα, έστω κι αν μου το ζητήσει, θανατηφόρο φάρμακο, ούτε να δώσω ποτέ τέτοια συμβουλή»!
Μέρες μεγαλοβδομαδιάτικες, και βραδιές γλυκιές, με τις ετοιμασίες του Πάσχα των Ορθοδόξων, πώς μπορούμε να σκεφτόμαστε «κοσμικά», υλιστικά, τη ζωή, τον πόνο, τις χαρές, το θάνατο, το Σύμπαν; Ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει φυλακισμένος στις «κατακτήσεις» του. Παγιδευμένος τραγικά στα «κάστρα» της κενοδοξίας, των ενστίκτων, των παθών του. Αλήθεια, ποια Τέχνη, ποια Φιλοσοφία, ποια επιστήμη, ποια θρησκεία, ποια ιδεολογία μπορεί να μάς δώσει τη δύναμη, τη χαρά, την ελπίδα, που ο Εσταυρωμένος και Αναστημένος Θεός εγγυάται; Αυτός, βέβαια, που είναι η Αγάπη, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί αίτιος του «Κακού», που με διάφορες μορφές παγιδεύει, ταλαιπωρεί και αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από τον αληθινό προορισμό του.
Γιορτάζουμε τα Πάθη του Κυρίου, με σφιγμένες καρδιές. Με τους εντεινόμενους διωγμούς των χριστιανών και τις ατέλειωτες αιματοχυσίες στη Mέση Ανατολή, στην Ουκρανία κ. α. Η ανθρωπότητα, πονεμένη, πληγωμένη, σαν το Χριστό, ανεβαίνει στο «Γολγοθά» της. Κι εμείς, τί να κάνομε; Συμπορευόμενοι με τους αδελφούς μας, ας ακολουθήσομε το Νυμφίο της Εκκλησίας, ξέροντας πως, πριν από μας, Εκείνος έχει εισδύσει στην άβυσσο του ανθρώπινου πόνου, θεμελιώνοντας τη μεταμόρφωσή του σε δρόμο επικοινωνίας με το Θεό και την είσοδο στη Βασιλεία Του.
«Ο Χριστός-λέει ο Άγιος Παΐσιος-σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρύνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την γλυκιά Του παρηγοριά. Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοι πόνεσαν, γι’ αυτό και εμείς πρέπει να πονέσουμε, μια που τον ίδιο δρόμο ακολουθούμε…Αν ο άνθρωπος ακουμπήσει την πίκρα του πόνου του στον γλυκύ Ιησού, οι πίκρες και τα φαρμάκια του μεταβάλλονται σε μέλι… Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν…Και, όσο θα προχωράει πνευματικά, τόσο θα βλέπει την αγάπη του Θεού σε μεγαλύτερο βαθμό και θα λειώνει από την αγάπη Του» («ΛΟΓΟΙ», Τόμος Δ΄,σελ.191,199).
Καλή Ανάσταση. Νίκος Σιγανός
