ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ
16,Μαΐ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ
«Η ανώτερη χαρά βγαίνει από την θυσία. Μόνο όταν θυσιάζεται κανείς, συγγενεύει με τον χριστό, γιατί ο χριστός είναι θυσία».
Στο κεφάλαιο αυτό ο Γέροντας, προσπαθεί να προβλέψει, και να ερμηνεύσει, τα διαφορά που γράφονται, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Σιγά- σιγά αρκετά πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν. Θα γίνει τρελοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που επικρατεί, θα ξεσηκωθεί κάθε κράτος, και θα κάνει ότι του λέει ο λογισμός.
Έρχονται δύσκολα χρονιά. Θα έχουμε μεγάλες δοκιμασίες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι χριστιανοί.
Και όπως λέει η Αγία Γραφή, θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί.
Οι Σιωνιστές θέλουν χρησιμοποιώντας την μαγεία, και τον σατανισμό να κυβερνήσουν όλο τον κόσμο.
Σημείο ότι πλησιάζει η εκπλήρωση των προφητειών, θα είναι το γκρέμισμα του τεμένους του ΟΜΑΡ στα Ιεροσόλυμα. Θα το γκρεμίσουν για να οικοδομήσουν τον Ναό του Σολομώντος, που όπως λένε ήταν κτισμένος σε αυτήν την θέση.
Τελικά οι Σιωνιστές θα εγκαταστήσουν εκεί τον αντίχριστο ως Μεσσία.
Οι Εβραίοι είχαν και έχουν έναν υπέρμετρο εγωισμό, και φανατισμό, που ενώ ξέρουν ότι ο Μεσσίας ήρθε, και ότι οι ίδιοι τον σταύρωσαν, δεν το παραδέχονται και τάχα τον περιμένουν τώρα.
Για συνειδησιακούς όμως λόγους , όταν κάποιος είναι ετοιμοθάνατος
ο Ραβίνος πάει και του λέει στο αυτί. «Ο Μεσσίας ήρθε».
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ήξερε τι θα κάνει ο διάβολος. Πριν από δυο χιλιάδες χρονιά έγραψε στην Αποκάλυψη ότι οι άνθρωποι θα σφραγίζονται με τον αριθμό 666.
Το νούμερο 666 για τους Εβραίους είναι οικονομικό σύμβολο. Ήταν η ετήσια φορολόγηση των 666 χρυσών ταλάντων ανά άτομο.
Το ίδιο νούμερο βάζουν και τώρα, προκειμένου να διαφεντέψουν τον κόσμο όλο. Η πρώτη εφαρμογή του 666 έχει ήδη γίνει στα σκυλιά, στην Αμερική.
Όποιο σκυλιδεν είναι μπαρκαρισμένο με αυτό το νούμερο, θανατώνεται με ακτίνες ΛΕΙΖΕΡ.
Αργότερα όποιος άνθρωπος, δεν θα είναι σφραγισμένος με αυτό το νούμερο, στο μέτωπο η στο χέρι, δεν θα μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να πουλήσει, ούτε να πάρει δάνειο κ.τ.λ.
Με αυτό το σύστημα ο αντίχριστος, θέλει να ελέγχει όλον τον κόσμο.
Κάτι παρόμοιο αλλά σε στάδιο εισαγωγής για το σφράγισμα, είναι και η ταυτότητα και η κάρτα.
Για όλα αυτά τα καίρια ερωτήματα, θα πρέπει η εκκλησία και το κράτος, να πάρουν θέση ξεκάθαρη.
Σιγά- σιγά μετά την κάρτα και την ταυτότητα, με τον τρόπο τους, και διαφημίζοντας συνεχώς το «τέλειο σύστημα» ,θα σε αναγκάζουν να σφραγίζεσαι, για να μπορείς να συναλλάσετε στην αγορά, με οποίον τρόπο θέλεις. Αλλιώς όχι.
Σε όλο αυτό όμως το κακό θα επέμβει ο χριστός. Θα δώσει μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το «σύστημα» και θα μετατρέψει όλο αυτό το κακό σε καλό.
Αυτό θα είναι όμως μια κρίση που θα επέμβει ο χριστός, για να βοηθήσει το πλάσμα του. Δεν θα είναι η θεία δίκη.
Σε όλα αυτά τα γεγονότα που πρόκειται να δημιουργηθούν, μια είναι η σωστή τοποθέτηση του αληθινού χριστιανού,
«ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΙΣΟΝ ΑΡΝΗΣΗ» του χριστού.
Ούτε η αδιαφορία, αλλά ούτε και η άγνοια, δεν θα δικαιολογούν το σφράγισμα. Όσοι το δεχτούν, θα χάσουν την θεία χάρη που πήραν
χωρίς να το ξέρουν, όταν ο ιερέας τους βούτηξε στο νερό κατά την διάρκεια του μυστηρίου του βαπτίσματος.
Όλα αυτά δεν γράφονται για άλλο λόγο, παρά να βάλουν την καλή ανησυχία μέσα μας .Να ζούμε λίγο ποιο πνευματικά, για να νοιώσουμε την θεϊκή παρηγοριά.
Πίσω λοιπόν από το τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως» κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά του Αντίχριστου.
Από όλα αυτά όμως, προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα.
Υπάρχει στην εποχή μας θυσία; Η θυσία φέρνει τη χαρά, δυστυχώς όμως στην εποχή μας, σπανίζει η θυσία.
Όταν ακούς από μανάδες να λένε ότι βαριούνται να έχουν παιδιά, τι να πεις. Κανονικά οι μανάδες, θα έπρεπε να έχουν αγάπη. Όχι να βαριούνται επειδή έχουν παιδιά.
Βαριούνται όμως επειδή, δεν είναι διατεθειμένες να θυσιαστούν για τα παιδιά τους. Να τους λήψη ο ύπνος την ημέρα, ίσως και την νύχτα, να χάσουν εξόδους διασκέδασης, να αλλάξουν πάνες αρκετές φορές το 24ωρο κ.τ.λ.
Έχει χάσει πια τον έλεγχο ο κόσμος. Έχει φύγει το φιλότιμο, η θυσία από τους ανθρώπους.
Όμως το καλό είναι καλό, όταν αυτός που το κάνει, θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του, π.χ. ύπνο, ανάπαυση κ.λ.π.
Όταν είμαι χορτάτος από ύπνο, και να ξενυχτίσω με κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Όταν όμως είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία για να βοηθήσω τον άλλο, αυτό έχει παραδεισένια χαρά.
Ότι γίνεται με την καρδιά δεν κουράζει. Η καρδιά φορτίζεται σαν μηχανή, που όσο δουλεύει τόσο φορτίζεται καλύτερα.
Μόνο όταν θυσιάζεται κάποιος, συγγενεύει με τον χριστό, γιατί είπαμε πως ο χριστός είναι θυσία. Ας προσπαθήσει ο κάθε ένας μας η δική του ανάπαυση, να γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου. Αυτό θα το πετύχει μόνο, αν έρθει στην θέση του άλλου.
Προτιμότερο πάντως για ένα ευαίσθητο άνθρωπο είναι, να σκοτωθεί ο ίδιος μια φορά από αγάπη για να προστατέψει τον άλλο, παρά να αμελήσει και ύστερα να σφάζεται συνέχεια με την συνείδηση του’ σε όλη του την ζωή.
Ας προσπαθήσει ο κάθε ένας από εμάς η ανάπαυση η δική του, να γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου. Τότε κάνει θεάρεστο έργο.
Γιατί όσο περισσότερο ξεχνάμε εμείς τον εαυτό μας, τόσο ποιο πολλή μας θυμάται ο θεός.
Ο άνθρωπος όταν δεν καλλιεργήσει το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, και θέλει όλοι να θυσιάζονται για αυτόν. Αυτός όμως είναι άχρηστος άνθρωπος.
Γιατί όποιος έχει μάθει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, και στην δυσκολία πάλι τον εαυτό του θα σκέφτεται.
Όταν όμως δεν σκέφτεται κανείς τον εαυτό του, στην δυσκολία πάλι τους άλλους θα σκέφτεται. Τότε ξεκαθαρίζουν ποιοι έχουν πραγματική θυσία, και ποιοι είναι φίλαυτοι.
Ύστερα είναι και η παλικαριά που λέγαμε παραπάνω, για εμάς τους Έλληνες. Όσοι πεθαίνουν παλικαρίσια δεν πεθαίνουν ποτέ. Αν δεν υπάρχει ηρωισμός δεν γίνεται τίποτα.
Όπως είπαμε όποιος δεν υπολογίζει τον εαυτό του δέχεται θεϊκή δύναμη καλοσύνη και η αληθινή αγάπη για τον συνάνθρωπο είναι δύναμη.
Οι άνθρωποι που έχουν καλοσύνη και αληθινή αγάπη για τους άλλους ανθρώπους, είναι οι μεγαλύτεροι ήρωες, διότι τους τρέμει ακόμα και ο θάνατος.
Στους ανθρώπους που δεν σκέπτονται τους εαυτό τους αλλά τους πετάνε έξω, σε αυτούς πατιέται μέσα τους ο χριστός.
Και κάτι άλλο σχετικά με την παλικαριά που αναφέραμε παραπάνω. Η γιαγιά μου, του πατέρα μου η μάννα, είχε πολλή παλικαριά. Μια φορά λέει ο πατέρας μου, ότι σταμάτησε με τεντωμένα χέρια μπροστά στην πόρτα του στάβλου της, για να μην της πάρουν οι Ιταλοί κατακτητές τις κότες, που έτρωγαν τα παιδιά της ένα αυγό.
Ήταν βλέπεται δύσκολα τα χρόνια της κατοχής. Την κατοχή την φοβόντουσαν όλοι.
Στην εποχή μας όμως δυστυχώς, οι άνθρωποι είναι νερόβραστοι.
Γι αυτό θεός φυλάξει να μην γίνει ένας πόλεμος. Γιατί άλλοι από φόβο θα πεθάνουν, άλλοι θα μείνουν στο δρόμο από μια μικρή ταλαιπωρία, γιατί συνήθισαν στην καλοπέραση.
Εκείνα τα χρονιά όμως ήταν οι μητέρες παλικάρια, και έβγαιναν και τα παιδιά παλικάρια. Είχαν την βοήθεια, και την προστασία του χριστού. Σήμερα οι άνθρωποι χωρίς χριστό χτίζουν τη ζωή τους πάνω στα μπάζα.
Όποιος δεν φοβάται το θάνατο, τον φοβάται ο θάνατος.
Από την πολλή καλοσύνη, την αγάπη, την αυτοθυσία γεννιέται η παλικαριά.
Αλλά σήμερα οι άνθρωποι, δεν θέλουν να ακούνε για θάνατο.
Αυτοί όμως που φοβούνται το θάνατο, και αγαπούν τούτη την μάταιη ζωή, ζουν έξω από την πραγματικότητα.
Οι τολμηροί άνθρωποι, βάζουν τον θάνατο μπροστά τους, τον σκέφτονται καθημερινά, ετοιμάζονται πνευματικά και αγωνίζονται τολμηρότερα.
Ας κάνει ο άνθρωπος τον σταυρό του, και ας αφήσει τη ζωή του στα χέρια του θεού, και εκείνος θα κρίνει αν πρέπει να ζήσει η να πεθάνει. Ύστερα το θάρρος σε έναν άνθρωπο είναι μεγάλη υπόθεση.
Ο πανικός γενικώς είναι κακός σύμβουλος. Το θάρρος είναι μεγάλη υπόθεση. Αν πει σε έναν υγιείς άνθρωπο αλλά φοβητσιάρη, ότι είναι λίγο κίτρινος θα τρέχει στους γιατρούς, ενώ μπορεί πολλή απλά να έχει ξαγρυπνήσει.
Αλλά γενικά ο Έλληνας ή θα πανικοβληθεί, ή θα τραβήξει μπροστά.
Ο δειλός άνθρωπος είναι κακό παράδειγμα.
Γι αυτό λένε ένα πρόβλημα καλύτερα να το αντιμετωπίσουν πέντε γενναίοι παρά είκοσι δειλοί.
Η παλικαριά γεννιέται από την εμπιστοσύνη στο θεό. Πρέπει οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τους κινδύνους πνευματικά. Σήμερα όμως λείπουν και οι δυο παλικαριές.
Ούτε πνευματική παλικαριά υπάρχει η οποία γεννιέται από την παρρησία στον θεό, ούτε φυσική παλικαριά υπάρχει ώστε να μην δειλιάσεις μπροστά στον κίνδυνο.
Πρέπει να έχει κανείς πολλή αγιότητα μέσα του, για να φρενάρει ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθεί;
Στην πνευματική ζωή και ο ποιο δειλός μπορεί να απόκτηση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευτεί τον εαυτό του στον χριστό, στην θεία βοήθεια.
Γι αυτό πρέπει να φοβόμαστε μόνο τον θεό, και όχι τους ανθρώπους όσο κακοί και αν είναι. Ο φόβος του θεού και τον ποιο δειλό, τον κάνει παλικάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτα.
Αλλά για να δώσει ο θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώσει αυτό το λόγο που μπορεί. Σήμερα για να μπορέσει ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που περνά, πρέπει να έχει μέσα του τον χριστό, από τον όποιο θα παίρνει παρηγοριά, για να έχει κάποια αυταπάρνηση.
Πρέπει να αποφασίσει μέσα του τον θάνατο. Επί τουρκοκρατίας σαν διαπραγματευτή με τον σουλτάνο έστελναν οι Έλληνες τον επίσκοπο Καισαρείας Παϊσιο τον Β. Γιατί; Τι έκανε ο Παϊσιος ο Β;
Πήγαινε στον σουλτάνο για την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, με ένα σχοινί δεμένο στη μέση του.
Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο. Αν αποφασίσεις να με κρεμάσεις για αυτά που σου λέω, δεν χρειάζεται να ψάχνεις για σχοινί. Κρατώ εγώ. Τόσο αποφασισμένος ήταν για τον θάνατο.
Αν δεν αποφασίσει κανείς για τον θάνατο, τίποτα δεν γίνεται. Όλα από εκεί ξεκινούν.
Ο θεός δίνει πάντοτε δύναμη στον ταπεινό άνθρωπο, που έχει καθαρή καρδιά, που έχει καλή διάθεση.
Πόση δύναμη θα του δόση ο θεός, εξαρτάται από την διάθεση του ανθρώπου.
Σήμερα όλα αυτά οι άνθρωποι τα θεωρούμε ανοησίες. Γιατί να κάνω αυτό, και γιατί να κάνω το άλλο. Γιατί να ταλαιπωρούμε γενικώς.
Όμως ο Αβάς Ισαάκ λέει. Μακάρι να μας αξιώσει ο θεός να κάνουμε τέτοιες αταξίες. Μακάρι να μπορέσουμε να φτάσουμε σε αυτήν την πνευματική αταξία.
«Η ανώτερη χαρά βγαίνει από την θυσία. Μόνο όταν θυσιάζεται κανείς, συγγενεύει με τον χριστό, γιατί ο χριστός είναι θυσία».
Στο κεφάλαιο αυτό ο Γέροντας, προσπαθεί να προβλέψει, και να ερμηνεύσει, τα διαφορά που γράφονται, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Σιγά- σιγά αρκετά πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν. Θα γίνει τρελοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που επικρατεί, θα ξεσηκωθεί κάθε κράτος, και θα κάνει ότι του λέει ο λογισμός.
Έρχονται δύσκολα χρονιά. Θα έχουμε μεγάλες δοκιμασίες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι χριστιανοί.
Και όπως λέει η Αγία Γραφή, θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί.
Οι Σιωνιστές θέλουν χρησιμοποιώντας την μαγεία, και τον σατανισμό να κυβερνήσουν όλο τον κόσμο.
Σημείο ότι πλησιάζει η εκπλήρωση των προφητειών, θα είναι το γκρέμισμα του τεμένους του ΟΜΑΡ στα Ιεροσόλυμα. Θα το γκρεμίσουν για να οικοδομήσουν τον Ναό του Σολομώντος, που όπως λένε ήταν κτισμένος σε αυτήν την θέση.
Τελικά οι Σιωνιστές θα εγκαταστήσουν εκεί τον αντίχριστο ως Μεσσία.
Οι Εβραίοι είχαν και έχουν έναν υπέρμετρο εγωισμό, και φανατισμό, που ενώ ξέρουν ότι ο Μεσσίας ήρθε, και ότι οι ίδιοι τον σταύρωσαν, δεν το παραδέχονται και τάχα τον περιμένουν τώρα.
Για συνειδησιακούς όμως λόγους , όταν κάποιος είναι ετοιμοθάνατος
ο Ραβίνος πάει και του λέει στο αυτί. «Ο Μεσσίας ήρθε».
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ήξερε τι θα κάνει ο διάβολος. Πριν από δυο χιλιάδες χρονιά έγραψε στην Αποκάλυψη ότι οι άνθρωποι θα σφραγίζονται με τον αριθμό 666.
Το νούμερο 666 για τους Εβραίους είναι οικονομικό σύμβολο. Ήταν η ετήσια φορολόγηση των 666 χρυσών ταλάντων ανά άτομο.
Το ίδιο νούμερο βάζουν και τώρα, προκειμένου να διαφεντέψουν τον κόσμο όλο. Η πρώτη εφαρμογή του 666 έχει ήδη γίνει στα σκυλιά, στην Αμερική.
Όποιο σκυλιδεν είναι μπαρκαρισμένο με αυτό το νούμερο, θανατώνεται με ακτίνες ΛΕΙΖΕΡ.
Αργότερα όποιος άνθρωπος, δεν θα είναι σφραγισμένος με αυτό το νούμερο, στο μέτωπο η στο χέρι, δεν θα μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να πουλήσει, ούτε να πάρει δάνειο κ.τ.λ.
Με αυτό το σύστημα ο αντίχριστος, θέλει να ελέγχει όλον τον κόσμο.
Κάτι παρόμοιο αλλά σε στάδιο εισαγωγής για το σφράγισμα, είναι και η ταυτότητα και η κάρτα.
Για όλα αυτά τα καίρια ερωτήματα, θα πρέπει η εκκλησία και το κράτος, να πάρουν θέση ξεκάθαρη.
Σιγά- σιγά μετά την κάρτα και την ταυτότητα, με τον τρόπο τους, και διαφημίζοντας συνεχώς το «τέλειο σύστημα» ,θα σε αναγκάζουν να σφραγίζεσαι, για να μπορείς να συναλλάσετε στην αγορά, με οποίον τρόπο θέλεις. Αλλιώς όχι.
Σε όλο αυτό όμως το κακό θα επέμβει ο χριστός. Θα δώσει μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το «σύστημα» και θα μετατρέψει όλο αυτό το κακό σε καλό.
Αυτό θα είναι όμως μια κρίση που θα επέμβει ο χριστός, για να βοηθήσει το πλάσμα του. Δεν θα είναι η θεία δίκη.
Σε όλα αυτά τα γεγονότα που πρόκειται να δημιουργηθούν, μια είναι η σωστή τοποθέτηση του αληθινού χριστιανού,
«ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΙΣΟΝ ΑΡΝΗΣΗ» του χριστού.
Ούτε η αδιαφορία, αλλά ούτε και η άγνοια, δεν θα δικαιολογούν το σφράγισμα. Όσοι το δεχτούν, θα χάσουν την θεία χάρη που πήραν
χωρίς να το ξέρουν, όταν ο ιερέας τους βούτηξε στο νερό κατά την διάρκεια του μυστηρίου του βαπτίσματος.
Όλα αυτά δεν γράφονται για άλλο λόγο, παρά να βάλουν την καλή ανησυχία μέσα μας .Να ζούμε λίγο ποιο πνευματικά, για να νοιώσουμε την θεϊκή παρηγοριά.
Πίσω λοιπόν από το τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως» κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά του Αντίχριστου.
Από όλα αυτά όμως, προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα.
Υπάρχει στην εποχή μας θυσία; Η θυσία φέρνει τη χαρά, δυστυχώς όμως στην εποχή μας, σπανίζει η θυσία.
Όταν ακούς από μανάδες να λένε ότι βαριούνται να έχουν παιδιά, τι να πεις. Κανονικά οι μανάδες, θα έπρεπε να έχουν αγάπη. Όχι να βαριούνται επειδή έχουν παιδιά.
Βαριούνται όμως επειδή, δεν είναι διατεθειμένες να θυσιαστούν για τα παιδιά τους. Να τους λήψη ο ύπνος την ημέρα, ίσως και την νύχτα, να χάσουν εξόδους διασκέδασης, να αλλάξουν πάνες αρκετές φορές το 24ωρο κ.τ.λ.
Έχει χάσει πια τον έλεγχο ο κόσμος. Έχει φύγει το φιλότιμο, η θυσία από τους ανθρώπους.
Όμως το καλό είναι καλό, όταν αυτός που το κάνει, θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του, π.χ. ύπνο, ανάπαυση κ.λ.π.
Όταν είμαι χορτάτος από ύπνο, και να ξενυχτίσω με κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Όταν όμως είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία για να βοηθήσω τον άλλο, αυτό έχει παραδεισένια χαρά.
Ότι γίνεται με την καρδιά δεν κουράζει. Η καρδιά φορτίζεται σαν μηχανή, που όσο δουλεύει τόσο φορτίζεται καλύτερα.
Μόνο όταν θυσιάζεται κάποιος, συγγενεύει με τον χριστό, γιατί είπαμε πως ο χριστός είναι θυσία. Ας προσπαθήσει ο κάθε ένας μας η δική του ανάπαυση, να γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου. Αυτό θα το πετύχει μόνο, αν έρθει στην θέση του άλλου.
Προτιμότερο πάντως για ένα ευαίσθητο άνθρωπο είναι, να σκοτωθεί ο ίδιος μια φορά από αγάπη για να προστατέψει τον άλλο, παρά να αμελήσει και ύστερα να σφάζεται συνέχεια με την συνείδηση του’ σε όλη του την ζωή.
Ας προσπαθήσει ο κάθε ένας από εμάς η ανάπαυση η δική του, να γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου. Τότε κάνει θεάρεστο έργο.
Γιατί όσο περισσότερο ξεχνάμε εμείς τον εαυτό μας, τόσο ποιο πολλή μας θυμάται ο θεός.
Ο άνθρωπος όταν δεν καλλιεργήσει το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, και θέλει όλοι να θυσιάζονται για αυτόν. Αυτός όμως είναι άχρηστος άνθρωπος.
Γιατί όποιος έχει μάθει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, και στην δυσκολία πάλι τον εαυτό του θα σκέφτεται.
Όταν όμως δεν σκέφτεται κανείς τον εαυτό του, στην δυσκολία πάλι τους άλλους θα σκέφτεται. Τότε ξεκαθαρίζουν ποιοι έχουν πραγματική θυσία, και ποιοι είναι φίλαυτοι.
Ύστερα είναι και η παλικαριά που λέγαμε παραπάνω, για εμάς τους Έλληνες. Όσοι πεθαίνουν παλικαρίσια δεν πεθαίνουν ποτέ. Αν δεν υπάρχει ηρωισμός δεν γίνεται τίποτα.
Όπως είπαμε όποιος δεν υπολογίζει τον εαυτό του δέχεται θεϊκή δύναμη καλοσύνη και η αληθινή αγάπη για τον συνάνθρωπο είναι δύναμη.
Οι άνθρωποι που έχουν καλοσύνη και αληθινή αγάπη για τους άλλους ανθρώπους, είναι οι μεγαλύτεροι ήρωες, διότι τους τρέμει ακόμα και ο θάνατος.
Στους ανθρώπους που δεν σκέπτονται τους εαυτό τους αλλά τους πετάνε έξω, σε αυτούς πατιέται μέσα τους ο χριστός.
Και κάτι άλλο σχετικά με την παλικαριά που αναφέραμε παραπάνω. Η γιαγιά μου, του πατέρα μου η μάννα, είχε πολλή παλικαριά. Μια φορά λέει ο πατέρας μου, ότι σταμάτησε με τεντωμένα χέρια μπροστά στην πόρτα του στάβλου της, για να μην της πάρουν οι Ιταλοί κατακτητές τις κότες, που έτρωγαν τα παιδιά της ένα αυγό.
Ήταν βλέπεται δύσκολα τα χρόνια της κατοχής. Την κατοχή την φοβόντουσαν όλοι.
Στην εποχή μας όμως δυστυχώς, οι άνθρωποι είναι νερόβραστοι.
Γι αυτό θεός φυλάξει να μην γίνει ένας πόλεμος. Γιατί άλλοι από φόβο θα πεθάνουν, άλλοι θα μείνουν στο δρόμο από μια μικρή ταλαιπωρία, γιατί συνήθισαν στην καλοπέραση.
Εκείνα τα χρονιά όμως ήταν οι μητέρες παλικάρια, και έβγαιναν και τα παιδιά παλικάρια. Είχαν την βοήθεια, και την προστασία του χριστού. Σήμερα οι άνθρωποι χωρίς χριστό χτίζουν τη ζωή τους πάνω στα μπάζα.
Όποιος δεν φοβάται το θάνατο, τον φοβάται ο θάνατος.
Από την πολλή καλοσύνη, την αγάπη, την αυτοθυσία γεννιέται η παλικαριά.
Αλλά σήμερα οι άνθρωποι, δεν θέλουν να ακούνε για θάνατο.
Αυτοί όμως που φοβούνται το θάνατο, και αγαπούν τούτη την μάταιη ζωή, ζουν έξω από την πραγματικότητα.
Οι τολμηροί άνθρωποι, βάζουν τον θάνατο μπροστά τους, τον σκέφτονται καθημερινά, ετοιμάζονται πνευματικά και αγωνίζονται τολμηρότερα.
Ας κάνει ο άνθρωπος τον σταυρό του, και ας αφήσει τη ζωή του στα χέρια του θεού, και εκείνος θα κρίνει αν πρέπει να ζήσει η να πεθάνει. Ύστερα το θάρρος σε έναν άνθρωπο είναι μεγάλη υπόθεση.
Ο πανικός γενικώς είναι κακός σύμβουλος. Το θάρρος είναι μεγάλη υπόθεση. Αν πει σε έναν υγιείς άνθρωπο αλλά φοβητσιάρη, ότι είναι λίγο κίτρινος θα τρέχει στους γιατρούς, ενώ μπορεί πολλή απλά να έχει ξαγρυπνήσει.
Αλλά γενικά ο Έλληνας ή θα πανικοβληθεί, ή θα τραβήξει μπροστά.
Ο δειλός άνθρωπος είναι κακό παράδειγμα.
Γι αυτό λένε ένα πρόβλημα καλύτερα να το αντιμετωπίσουν πέντε γενναίοι παρά είκοσι δειλοί.
Η παλικαριά γεννιέται από την εμπιστοσύνη στο θεό. Πρέπει οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τους κινδύνους πνευματικά. Σήμερα όμως λείπουν και οι δυο παλικαριές.
Ούτε πνευματική παλικαριά υπάρχει η οποία γεννιέται από την παρρησία στον θεό, ούτε φυσική παλικαριά υπάρχει ώστε να μην δειλιάσεις μπροστά στον κίνδυνο.
Πρέπει να έχει κανείς πολλή αγιότητα μέσα του, για να φρενάρει ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθεί;
Στην πνευματική ζωή και ο ποιο δειλός μπορεί να απόκτηση πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευτεί τον εαυτό του στον χριστό, στην θεία βοήθεια.
Γι αυτό πρέπει να φοβόμαστε μόνο τον θεό, και όχι τους ανθρώπους όσο κακοί και αν είναι. Ο φόβος του θεού και τον ποιο δειλό, τον κάνει παλικάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτα.
Αλλά για να δώσει ο θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώσει αυτό το λόγο που μπορεί. Σήμερα για να μπορέσει ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που περνά, πρέπει να έχει μέσα του τον χριστό, από τον όποιο θα παίρνει παρηγοριά, για να έχει κάποια αυταπάρνηση.
Πρέπει να αποφασίσει μέσα του τον θάνατο. Επί τουρκοκρατίας σαν διαπραγματευτή με τον σουλτάνο έστελναν οι Έλληνες τον επίσκοπο Καισαρείας Παϊσιο τον Β. Γιατί; Τι έκανε ο Παϊσιος ο Β;
Πήγαινε στον σουλτάνο για την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, με ένα σχοινί δεμένο στη μέση του.
Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο. Αν αποφασίσεις να με κρεμάσεις για αυτά που σου λέω, δεν χρειάζεται να ψάχνεις για σχοινί. Κρατώ εγώ. Τόσο αποφασισμένος ήταν για τον θάνατο.
Αν δεν αποφασίσει κανείς για τον θάνατο, τίποτα δεν γίνεται. Όλα από εκεί ξεκινούν.
Ο θεός δίνει πάντοτε δύναμη στον ταπεινό άνθρωπο, που έχει καθαρή καρδιά, που έχει καλή διάθεση.
Πόση δύναμη θα του δόση ο θεός, εξαρτάται από την διάθεση του ανθρώπου.
Σήμερα όλα αυτά οι άνθρωποι τα θεωρούμε ανοησίες. Γιατί να κάνω αυτό, και γιατί να κάνω το άλλο. Γιατί να ταλαιπωρούμε γενικώς.
Όμως ο Αβάς Ισαάκ λέει. Μακάρι να μας αξιώσει ο θεός να κάνουμε τέτοιες αταξίες. Μακάρι να μπορέσουμε να φτάσουμε σε αυτήν την πνευματική αταξία.
