ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
04,Μαΐ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
Τώρα πολεμάμε με τον διάβολο. Γι αυτό κοιτάξετε να αδελφωθείτε
ποιο πολύ.
Έτσι θα μπορέσουμε να βαδίσουμε όλοι μαζί στον δρόμο που
χαράξαμε, στο απότομο και ανηφορικό μονοπάτι, για τον γλυκύ
Γολγοθά.
Όσο κανείς ζει κατά θεό, τόσο πλησιάζει τον θεό, όσο απόμακρυ-
νεται από την κατά θεό ζωή, τόσο φεύγει μακριά του. Δεν τον
διώχνει ο θεός. Ο άνθρωπος φεύγει μόνος, του μακριά από τον
θεό.
Ότι έχει μια ψυχή, αυτό και μεταδίδει. Το πάθος μεταδίδει πάθος, ο
θυμός μεταδίδει θυμό, η οργή μεταδίδει οργή. Ενώ όταν στην ψυχή
υπάρχουν χαρίσματα, το χάρισμα θα μεταδώσει χάρισμα.
Ευλάβεια είναι ο φόβος του θεού, η συστολή πνευματική
ευαισθησία. Η ευσέβεια είναι κολώνα, ενώ η ευλάβεια είναι θυμίαμα.
Όλα τα πνευματικά πράγματα χρειάζονται ευλάβεια και καρδιά. Όταν
όλα ξεκινούν από ευλάβεια, όλα είναι αγιασμένα.
Όμως άλλο είναι η ευλάβεια και άλλο η τέχνη, η επιστήμη της
ψαλτικής.
Εκείνος που έχει πολλή πιστή και αληθινή ευλάβεια, τρέφεται από
κάτι ανώτερο, πνευματικό που δεν περιγράφεται.
Δυστυχώς όμως στην εποχή μας η ευλάβεια είναι δυσεύρετη, γιατί οι
άνθρωποι έπαψαν να ζουν πνευματικά. Όλα τα ερμηνεύουν με την
κοσμική λογική, χωρίς θεία χάρη.
Πολλή μεγάλη ευλάβεια πρέπει να έχουμε και στις εικόνες.
Εννοούμε το εικονιζόμενο πρόσωπο.
Όταν βλέπουμε τις άγιες εικόνες, πρέπει η καρδιά μας να ξεχειλίζει
από αγάπη προς τον θεό και τους αγίους, και να τις προσκυνούμε
και να τις ασπαζόμαστε με πολλή ευλάβεια.
Ένας άνθρωπος μπορεί να βοηθηθεί και από έναν σταυρό ακόμα,
και ένας άλλος άνθρωπος, να μην βοηθηθεί ούτε από τον ΤΙΜΙΟ
ΣΤΑΥΡΟ, όταν δεν έχει ευλάβεια.
Επίσης στον θεό πρέπει, να προσφέρομε το ποιο καθαρό και το
ποιο καλό. Π.χ Δεν κάνει μέσα στο ιερό να καίει μισή λαμπάδα.
Είναι περιφρόνηση.
Σε όλα μπορεί να κάνει κανείς οικονομία, εκτός από την λατρεία
στον θεό.
Στον θεό θα προσφέρει πάντα ,το ποιο καλό και το ποιο καθαρό.
Το θυμίαμα είναι και αυτό μια προσφορά προς τον θεό, για τις
δωρεές που μας κάνει κάθε στιγμή.
Άρα λοιπόν, όσο περισσότερο μπορεί ο άνθρωπος, να καλλιεργεί
την ευλάβεια, και την συστολή. Αυτό θα βοηθήσει να δεχθεί την
χάρη του θεού.
Γατί μόνον όταν έχει κανείς ευλάβεια, πνευματική συστολή, και είναι
ταπεινός, τότε δέχεται την θεία χάρη. Αν δεν τα έχει αυτά, η χάρη
του θεού δεν τον πλησιάζει.
Τώρα, το δόσιμο στους ανθρώπους που υποφέρουν, έχει θειο
οξυγόνο. Μερικοί που τα έχουν όλα , λένε: «Δεν υπάρχει φτώχεια
σήμερα».
Δεν μπαίνουν στην θέση του φτωχού, για να μην χάσουν την ησυχία
τους. Έτσι όμως πώς να βρουν τον φτωχό; Οι άνθρωποι ξεχνούν
όσους υποφέρουν.
Ο νους τους είναι με όσους καλοπερνούν, και συγκρίνουν τον εαυτό
τους με αυτούς, και όχι με όσους υποφέρουν.
Ενώ ο άνθρωπος που έχει αγάπη, δεν πρέπει να αρκείτε μόνον στο
να δώσει σε αυτόν που του ζητάει, αλλά να ψάχνει να βρει, αυτούς
που έχουν ανάγκη για να τους συμπαρασταθεί.
Ύστερα πρέπει να υπάρχει και το κριτήριο της αγάπης.
Όταν κάποιος δίνει ελεημοσύνη, δεν μπορείς να ξέρεις αν το κάνει
από αγάπη η για κάποιον άλλο λόγο.
Όταν όμως στερείται και παρά όλα αυτά δίνει, τότε πραγματικά
φαίνεται η αγάπη του.
Γιατί αξία έχει όταν προσπαθούμε να κάνουμε το καλό, χωρίς να
περιμένουμε ανταπόδοση.
Ο άνθρωπος για να καταλάβει αν προχωράει σωστά πνευματικά,
πρέπει να εξετάζει αν χαίρεται όταν δίνει και όχι όταν παίρνει.
Αν όταν κάνει ένα καλό το ξεχνά, αλλά δεν ξεχνά ποτέ και το
παραμικρό καλό που του κάνουν
Δηλαδή η σωστή πνευματική πορεία είναι, να ξεχνάει κανείς τα καλά
που κάνει, και να θυμάται μόνο τα καλά που του κάνουν οι άλλοι.
Όταν φτάσει σε αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος, μπορεί να
λέγεται «άνθρωπος του θεού».
Βλέπεις εκείνος δεν περιορίστηκε στο «αγαπήσεις τον πλησίον σου
ως εαυτον» αλλά θυσιάστηκε για τον άνθρωπο.
Το όλο αυτό θέμα έχει να κάνει και με την φιλαργυρία.
Ο φιλάργυρος είναι «κουμπαράς». Μαζεύει αυτός για να βρούνε
οι άλλοι.
Χάνει έτσι την χαρά του δοσίματος, και την θεία ανταπόδοση.
Η τσιγκουνιά είναι μεγάλη αρρώστια. Χίλιες φορές να κυριεύσει
η σπατάλη τον άνθρωπο, παρά η τσιγκουνιά.
Άλλο είναι η τσιγκουνιά και άλλο η οικονομία. Οικονόμος δεν θαπει
τσιγκούνης. Καλό είναι να κάνεις οικονομία και να δίνεις. Αν δεν
μαζεύεις έχεις ευλογιά από τον θεό . Όταν δίνεις ευλογία, παίρνεις
ευλογία. Η ευλογία γεννάει ευλογία.
Όταν από κάποιον ζητούμε ελεημοσύνη, και δεν έχει να δώσει, αλλά
θέλει να δώσει, τότε λέμε ότι κάνει ελεημοσύνη με αίμα.
Γιατί υποφέρει συνέχεια, και ταπεινώνεται που δεν έχει να κάνει
ελεημοσύνη καλή διάθεση είναι το παν.
Αλλά να μην ξεχνάμε ότι η ελεημοσύνη, βοηθά και τους
κεκοιμημενους. Γιατί όταν δίνει κανείς ελεημοσύνη για κάποιον
κεκοιμημενο, οι άλλοι λένε: «θεός σχωρεστον». «Να αγιάσουν
τα κόκαλα του». Κάνουν δηλαδή καρδιακή προσευχή, και αυτό βοηθά πολύ τους κεκοιμημενους.
Η ελεημοσύνη όμως, πρέπει να γίνεται «εν κρυπτό».
Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα, πόσο πρέπει να δίνει κανείς. Και είπε. «Να δίνει τόσο,που να μην τον πειράζει η συνείδηση του».
(του Γέροντος Παϊσίου)
