ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΠΛΑ

«Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο, και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο». Η προσευχή είναι πολλή ισχυρό όπλο. Πρέπει κανείς να σκέφτεται πολλή και να προσεύχεται ακόμα ποιο πολλή. Όταν κανείς ενεργεί χωρίς να προσεύχεται και χωρίς να σκεφτεί, ενεργεί σατανικά. Σήμερα ζούμε σε χρόνια  Αποκαλύψεως. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης, για να το καταλάβει. Τι μας περιμένει δεν ξέρουμε. Γι αυτό ένας λόγος παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε ποιο πολλή στην προσευχή, και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Αυτή είναι η μόνη λύση. Μια παροιμία λέει, «Τα άλογα κλωτσούν και τα κοτόπουλα ψοφούν». Δηλαδή αρπάζονται τα μεγάλα κράτη, και ψοφούν τα μικρά. Χρειάζεται πολλή προσευχή, για να φωτίσει ο θεός τους μεγάλους γιατί αν θέλουν μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Ο θεός να βάλει το χέρι του. Πρέπει τα αιτήματα που βάζουμε στην προσευχή μας, να αφορούν όλους τους ανθρώπους. Και αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε για αυτούς ,και αυτούς που δεν μας το ζήτησαν. Να ζητούμε να φανερωθεί το δίκιο στους αδικημένους ,και να βοηθηθούν. Πρέπει να προσευχόμαστε γενικά και να λέμε , «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά». Με λίγα λόγια, η προσευχή μας πρέπει να είναι κατά βάση, για όλους τους ανθρώπους. Να μην φεύγει η αμαξοστοιχία με έναν μόνο επιβάτη. Η βοήθεια του θεού έρχεται με την προσευχή. Με την προσευχή δίνουμε δικαίωμα στον θεό να επέμβει. Η προσευχή κάμπτει τον θεό. Μετράει όμως και η ποιότητα της προσευχής. Η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή, να γίνεται από πόνο. Για τον θεό δεν μετράει τόσο η ποσότητα της προσευχής, όσο η ποιότητα. Η καρδιακή προσευχή βοηθά, όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μας, γιατί βοηθά να έρθει η εσωτερική καλοσύνη. Η προσευχή θέλει υπομονή και επιμονή. Πρέπει να προσευχόμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα, και να κάνουμε υπομονή, και ο θεός θα μιλήσει. Αφού έχουμε θεό παντοδύναμο, που  έχει πάρα πολλή αγάπη, τόση που μας τρέφει και με το αίμα του, δεν δικαιολογούμαστε να ανησυχούμε. Όλη η βάση είναι να πονάει ο άνθρωπος. Αν δεν πονάει, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσκοίνι, και η προσευχή του να μην έχει κανένα αποτέλεσμα. Ενώ αν υπάρχει πόνος για το θέμα για το όποιο προσεύχεται, ακόμα και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή. Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο, γιατί συμμετέχει στον γενικό πόνο του κόσμου, η στον πόνο ενός συγκεκριμένου προσώπου. Αυτήν την συμμετοχή, αυτόν τον πόνο , τον ανταμείβει ο θεός με την θεία αγαλλίαση. Αν πονέσουμε τους άλλους, ξεχνάμε τον εαυτό μας, τα προβλήματα μας. Στην πνευματική αντιμετώπιση, δεν υπάρχει θλίψη. Δηλαδή με την πνευματική αντιμετώπιση έρχεται θεία παρηγοριά, γιατί ο πόνος που έχει μέσα την ελπίδα στον θεό, έχει θεία παρηγοριά. Όσο περισσότερο βασανίζεται ο άνθρωπος στην επίγεια ζωή, τόσο θα οικονομήσει για αυτόν ο θεός, και θα τον ανταμείψει με θεία παρηγοριά. Η κοσμική στενοχώρια φέρνει γαστρορραγίες, ενώ θεία έχει θειο βάλσαμο. Η ευχή ενός ταπεινού ανθρώπου, που πιστεύει ότι είναι χειρότερος από όλους, έχει περισσότερη αξία από την αγρυπνία που κάνει ένας άλλος, με υπερήφανο λογισμό. Όταν προσευχόμαστε με υπερηφάνεια, κοροϊδεύομαι τον εαυτό μας. Όσο δε αφορά τους μοναχούς, αυτοί είναι σε πολλή ποιο δύσκολη θέση, από εμάς τους κοσμικούς. Πρέπει με την προσευχή τους, να βοηθούν τον κόσμο όλο, για να μην κάνει ο διάβολος ότι θέλει. Όχι ότι τον αφήνει ο θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάσει το αυτεξούσιο. Πρέπει να προσεύχονται για όλο τον κόσμο, και τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Γι αυτό πρέπει οι μοναχοί να μιλάνε για εμάς στον θεό, και όχι σε εμάς για τον θεό. Αυτό είναι καλύτερο για εμάς τους κοσμικούς. Είναι ασφάλεια και επικοινωνία με τον θεό η προσευχή, γιατί δεν θα μας ζητήσει ο θεός λόγο που δεν κάναμε προσευχή, αλλά γιατί δεν είχαμε επαφή με τον χριστό, και μας ταλαιπώρησε ο διάβολος. Τα μοναστήρια είναι τα οχυρά της εκκλησίας, και ο μοναχός είναι ο φάρος πάνω στα βράχια. Ο μοναχός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκεί επικοινωνία με τον θεό, να παίρνει τα σήματα και να δείχνει στους ανθρώπους τον δρόμο προς τον θεό, Οι φάροι πρέπει να μένουν πάντοτε πάνω στα βράχια, και όχι να πηγαίνουν στις πόλεις και προστίθενται με τα υπόλοιπα φανάρια. Ο μοναχός πρέπει να είναι φάρος απομακρυσμένος, στημένος ψηλά στα βράχια, και με τις αναλαμπές του να φωτίζει τα πελάγη και τους ωκεανούς, για να κατευθύνονται τα καράβια και να φτάνουν στον προορισμό τους, δηλαδή στον θεό. Όταν πηγαίνουν κοσμικοί σε ένα μοναστήρι και βλέπουν σωστούς μοναχούς, τότε και άπιστοι να είναι, αν έχουν καλή διάθεση γίνονται πιστοί. Ο σωστός μοναχός είναι το φως του κόσμου. «Οι Άγγελοι είναι φως για τους μοναχούς, και οι μοναχοί είναι φως για τους κοσμικούς». Ένας μοναχός με ευλάβεια, αλλοιώνει τους άλλους που τον βλέπουν. Γιατί αν έχει κανείς απλότητα και ταπείνωση, υπάρχει θειος φωτισμός, λαμποκοπάει. Αυτό πρέπει να πετύχει ο μοναχός. Ο κοσμικός όταν επιθυμήσει την ζωή του μοναχού αγιάζεται, ενώ ο μοναχός όταν επιθυμήσει την ζωή του κοσμικού κολάζεται. Όταν υπάρχει ευλάβεια, φόβος θεού, και δεν υπάρχει ούτε κοσμική λογική, ούτε εμπορικό πνεύμα, αυτό είναι που συγκινεί τους λαϊκούς. Αλλά δυστυχώς, το εμπορικό πνεύμα μπαίνει σιγά-σιγά στο μεδούλι του μοναχισμού. Σήμερα χρειάζεται πολλή προσοχή, για να μην μας εγκαταλείψει ο θεός. Οι ψυχές πρέπει να έχουν κάτι πνευματικό. Ο κόσμος σήμερα καίγεται και ο μοναχισμός αποδυναμώνεται, ξεφτίζει, χάνει την αξία του. Αν φύγει το πνευματικό από τον μοναχισμό, δεν μένει τίποτα μετά. Και δυστυχώς σε λίγο καιρό στον μοναχισμό, θα έρχονται άνθρωποι από ανάγκη η από φόβο, και όχι γιατί μετάνιωσαν και θέλουν να σώσουν την ψυχή τους, και τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν αρχίσει κανείς να γεύεται λιγάκι τα ουράνια, σκιρτάει η καρδιά, παλαβώνει. Πρέπει να ζήσουμε ουράνιες χαρές, για να τις μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές. Οι άνθρωποι δεν έχουν συλλάβει το  βαθύτερο νόημα της ζωής. Δεν  πιστεύουν στην άλλη ζωή. Όταν ο άνθρωπος πιστεύει στον θεό, και στην μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι αυτή η ζωή είναι μάταιη, και ετοιμάζει το διαβατήριο του για την άλλη ζωή. Ξεχνάμε ότι όλοι θα φύγουμε. Δεν θα βγάλουμε ρίζες εδώ. Εδώ δεν ήρθαμε για να βολευτούμε. Ήρθαμε για να ετοιμαστούμε για την άλλη ζωή. Αν οι άνθρωποι έπιαναν το νόημα της ζωής, δεν θα είχαν καθόλου μικροπρέπειες, γκρίνιες κ.λ.π. Όταν ο άνθρωπος τοποθετεί τον εαυτό του στην πραγματική ζωή, όλα τα χαίρεται. Χαίρεται γιατί βλέπει ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη, ενώ η άλλη είναι αιώνια. Πρέπει ο κάθε άνθρωπος να αισθανθεί το καλό ως ανάγκη, γιατί διαφορετικά θα είναι βασανισμένος. Οι άνθρωποι που έχουν υπερηφάνεια, δεν βοηθήθηκαν μικροί από το σπίτι. Το κοσμικό φρόνημα βασανίζει τον άνθρωπο. Σήμερα για όλα αυτά,  το μόνο που θα μπορούσε να βοηθήσει, είναι η μετάνοια. Μετάνοια και εξομολόγηση, αυτό χρειάζεται σήμερα. Έτσι χάνει τα δικαιώματα του ο διάβολος. Να βοηθούμε όσο μπορούμε τον κόσμο στην μετάνοια, για να δεχτούμε την ευλογία του θεού. Ο άνθρωπος με την μετάνοια, μπορεί να αλλάξει την απόφαση του θεού. Μόνον όταν συμφιλιωθεί ο άνθρωπος με τον θεό, έρχονται και η εσωτερική και η εξωτερική ειρήνη. Για να συμφιλιωθεί όμως ο άνθρωπος με τον θεό, πρέπει να έρθει σε συναίσθηση, να μετανοήσει, να ζει σύμφωνα με τις εντολές του θεού, και τότε έρχεται η χαρά και η ειρήνη του θεού μέσα του, οπότε μπορεί να βοηθήσει και για την ειρήνη γύρω του.