ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Όταν ζούμε μακριά από τον γλυκό Ιησού γευόμαστε φαρμάκι. Και δυστυχώς σήμερα αμαρτία έγινε μόδα. Και  επειδή η αμαρτία έχει γίνει μόδα, αν  δούνε οι άνθρωποι κάποιον να μην ακολουθεί το ρεύμα της εποχής, να μην αμαρτάνει ,να είναι λίγο ευλαβής, τον λένε καθυστερημένο και οπισθοδρομικό. Γιατί οι άνθρωποι σήμερα την  αμαρτία την θεωρούν πρόοδο. Δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και εγκωμιάζουν την αμαρτία. Γι’ αυτό έχουν μεγάλο μισθό, μεγάλη αξία, αυτοί πού αγωνίζονται στον κόσμο και διατηρούν καθαρή ζωή. Όσοι έχουν απομακρυνθεί από τον θεό, ζουν μέσα σε μία κόλαση. Ό πιο βασανισμένος όμως, είναι ο διάβολος. Γιατί είναι πιο απομακρυσμένος από τον θεό, από την αγάπη. Και δυστυχώς, σε όποιο αφεντικό δουλεύεις, από αυτό θα πληρωθείς. Αν εργάζεσαι στην αμαρτία, θα πληρωθείς από τον διάβολο. Αν εργάζεσαι στην αρετή, θα πληρωθείς από τον Χριστό. Σκοπός όμως είναι, να ανεβεί ο άνθρωπος πνευματικά. Όχι απλώς να μην αμαρτάνει. Δυστυχώς όμως στις μέρες μας, ο διάβολος αλωνίζει. Και με την αμαρτία ,δίνουμε δικαιώματα στον πειρασμό. Γιατί  όταν ο άνθρωπος εγκαταλείπεται από την χάρη του θεού, γίνετε χειρότερος από τον διάβολο. Και τότε, μόνο η εξομολόγηση, είναι αυτή πού κόβει τα δικαιώματα του διαβόλου. Γιατί σε όποιον εκκλησιάζεται, κοινωνάει, και εξομολογείται, ο διάβολος δεν έχει καμία δύναμη, καμία εξουσία. Ό διάβολος δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του θεού. Μπαίνει στον άνθρωπο, μόνο όταν υπάρχει λάσπη στην καρδιά του. Πρέπει λοιπόν να προσπαθούμε να ξελασπώνουμε την καρδιά μας, για να φύγει ο διάβολος, και να έρθει πάλι ο Χριστός. Σ’ αυτό όμως το διάστημα του ξελασπώματος της καρδιάς μας, χρειάζεται λίγη καρτερία. Λίγη υπομονή. Αλλιώς πώς θα γίνει το ξελάσπωμα. Τότε λοιπόν ο θεός, δίνει δύναμη στον άνθρωπο ,φωτισμό και θεία παρηγοριά. Έτσι λοιπόν όπως ο διάβολος προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του, έτσι  και ο άνθρωπος με την βοήθεια του θεού, κάνει την δική του. Γιατί η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτή τη φάση του ξελασπώματος της καρδιάς, ο άνθρωπος πρέπει να αγωνισθεί λίγο. Δεν πρέπει όμως ο άνθρωπος να ανοίγει συζήτηση με τον διάβολο. Πρέπει να έχει πνευματική λεβεντιά, να περιφρονεί το διάβολο, και να μην κάθετε να συζητά μαζί του. Πρέπει να ξέρει ότι ο διάβολος, είναι αδύναμος. Το μόνο πού έχει είναι κακία και μίσος, όχι δύναμη. Μόνο η αγάπη του θεού είναι παντοδύναμη. Τα όπλα του διαβόλου είναι αδύναμα. Ενώ ο σταυρός που φοράμε, είναι παντοδύναμος. Ο διάβολος φοβάται πάρα πολύ τον σταυρό. Γιατί όταν ο Χριστός δέχτηκε τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα και τα χτυπήματα ,συντρίφτηκε το βασίλειο και η εξουσία του διαβόλου. Η υπομονή είναι η πνευματική άμυνα, και η ταπείνωση το μεγαλύτερο όπλο κατά του διαβόλου. Ο διάβολος είναι κουτός. Δεν έχει εξυπνάδα. Είναι όλος ένα μπέρδεμα. Άκρη  δεν του βρίσκεις. Πρέπει ο άνθρωπος να είναι πολύ σκοτισμένος από υπερηφάνεια για να μην τον καταλαβαίνει. Όταν έχουμε ταπείνωση μπορούμε να καταλάβουμε τις παγίδες ,γιατί με την ταπείνωση ,φωτίζετε ο άνθρωπος και συγγενεύει με τον θεό. Η ταπείνωση είναι που σακατεύει τον διάβολο. Τώρα θα μου πείτε, γιατί ο θεός επιτρέπει στο διάβολο να μας πειράζει; Μα, για να διαλέξει τα παιδιά του. «Κάνε διάβολε ότι θέλεις» λέει ο θεός, γιατί ότι και αν κάνει , τελικά θα σπάσει τα μούτρα του στον ακρογωνιαίο λίθο που είναι ο Χριστός. Αφήνει τον διάβολο ο θεός, σκόπιμα για να παλέψει ο άνθρωπος. Γιατί χωρίς πάλη τίποτα δεν γίνετε. Πρέπει να ξέρουμε ότι ο θεός ελεύθερους, εκτός από τους ανθρώπους, έχει αφήσει και τους δαίμονες ,μια που την ψυχή του ανθρώπου δεν την βλάπτουν ,γιατί δεν μπορούν. Εκτός και αν θέλει ο ίδιος ο άνθρωπος να βλάψει την ψυχή του. O διάβολος όμως δεν θέλει να μετανοήσει. Μερικοί, άγγελοι από την υπερηφάνεια τους ξέπεσαν και έγιναν δαίμονες. Έπλασε όμως ο θεός τον άνθρωπο το τέλειο δημιούργημα του ,και οι δαίμονες φωνάζουν. Εμείς μια φορά σφάλαμε και μας τυραννάς συνέχεια, τον άνθρωπο που πολλές φορές σφάλει τον συγχωρείς συνέχεια. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος μετανοεί. Ενώ οι δαίμονες από την υπερηφάνεια τους παραμένουν αμετανόητοι ,και συνεχώς απομακρύνονται από τον θεό. Βλέπετε η πτώση του Αδάμ, αντιμετωπίστηκε με τον ερχομό του Χριστού στην γη με την ενανθρώπιση. Ενώ του διαβόλου δεν υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπισθεί εκτός και αν ταπεινωθεί. Ενώ ο άνθρωπος, μόνο όταν δεν θέλει δεν διορθώνετε ο  διάβολος όμως δεν διορθώνετε γιατί δεν θέλει. Η ταπείνωση είναι αυτή που διαλύει τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση δεν έχει θέση ο διάβολος. Να εύχεσθε να δίνουμε συνέχεια χαρά στον Χριστό, και στεναχώρια στον διάβολο μια ,που  του αρέσει η κόλαση και δεν θέλει να μετανοήσει. Όταν ο Χριστός είπε για τον διάβολο «ο άρχων του κόσμου τούτου» δεν εννοούσε ότι είναι κοσμοκράτορας, αλλά ότι κυριαρχεί  στην ματαιότητα , και στην ψευτιά αυτού του κόσμου. Ο διάβολος δηλαδή κυβερνάει την ματαιότητα ,και τους ανθρώπους που είναι κυριευμένοι από την ματαιότητα αυτού του κόσμου. Και το κοσμικό πνεύμα μπαίνει σιγά- σιγά στην ζωή του ανθρώπου, όπως ο σκαντζόχοιρος μπήκε σιγά- σιγά στην φωλιά του λαγού. Το κακό ,λίγο- λίγο προχωράει. Έτσι κάνει και ο διάβολος. Η ψυχή που συγγεινείτε ,από τις ομορφιές του υλικού κόσμου, φανερώνει ότι ζει μέσα της ο μάταιος κόσμος. Γι’ αυτό έλκετε από την πλάση , και όχι από τον πλάστη. Όταν όμως ο άνθρωπος αγαπάει την πνευματική ωραιότητα τότε γεμίζει και ομορφαίνει η ψυχή του. Τα πρωτεία πρέπει να δοθούν στην ομορφιά της ψυχής, στην πνευματική ομορφιά ,και όχι στις μάταιες ομορφιές, γιατί ο Χριστός είπε «όσο αξίζει μια ψυχή δεν αξίζει ο κόσμος όλος». Όταν δυσαρεστηθεί κοσμικά η καρδιά, τότε θα χαρεί πνευματικά. Όσο μπορεί κανείς να μάθει να αποφεύγει την κοσμική παρηγοριά, να κάνει εσωτερική εργασία, πνευματική, για να αποκτήσει την θεϊκή παρηγοριά. Οι κοσμικές χαρές, είναι υλικές χαρές. Η πραγματική χαρά, η γνήσια χαρά, βρίσκετε κοντά στον Χριστό. Οι άνθρωποι χαίρονται με τα κοσμικά πράγματα, γιατί δεν σκέφτονται την αιωνιότητα καθόλου. Δεν έχουν συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Ξεχνούν ότι μια μέρα θα χαθούν τα πάντα. Οι κοσμικοί κοιτάζουν την αυλή του σπιτιού τους να είναι καθαρή. Το σπίτι μέσα ας έχει σκουπίδια. Ενώ οι πνευματικοί άνθρωποι κοιτάζουν, το σπίτι μέσα να είναι καθαρό, γιατί ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά. Δεν κατοικεί στην αυλή. Δυστυχώς στις μέρες μας το κοσμικό πνεύμα, έχει εισχωρήσει, ακόμα και στον μοναχισμό, έχει μπει, και στα μοναστήρια. Τις εντολές του θεού δεν έχομε δικαίωμα να τις ερμηνεύουμε όπως μας συμφέρει, ούτε έχουμε δικαίωμα να τις παρουσιάζουμε όπως θέλουμε. Γιατί με την κοσμική εξέλιξη, η οποία δυστυχώς θεωρείτε πρόοδος σήμερα, οδηγείτε σε αποσύνθεση πνευματική ο μοναχισμός. Οι Άγιοι πατέρες παλιά, έκαναν την έρημο πνευματική πολιτεία και σήμερα την κάνουν κοσμική πολιτεία. Αλλά το κοσμικό πνεύμα είναι αρρώστια. Και την αρρώστια κανείς πρέπει να την αποφεύγει. Πρέπει να αποξενώνετε από το πνεύμα τις κοσμικής εξέλιξης, και να εξελίσσετε πνευματικά, να υγιαίνει πνευματικά, και να χαίρετε αγγελικά. Επίσης οι Άγιοι πατέρες πίστευαν ότι η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία. Πίστευαν ότι η αδικία μαζεύει την οργή του θεού. Όλες οι αμαρτίες, έχουν ελαφρυντικά. Όμως η αδικία δεν έχει. Ο άδικος άνθρωπος βασανίζετε. Η αδικία μπορεί να ταλαιπωρεί ,ακόμα και τους απογόνους. Θα πρέπει όμως αυτόν που μας αδικεί, παρά την αδικία που μας κάνει, να τον βλέπουμε σαν ένα μεγάλο ευεργέτη, που μας κάνει καταθέσεις στο ταμιευτήριο του θεού. Μας κάνει πλούσιους αιώνια. Οι άδικοι, αδικούνται αιώνια, ενώ όσοι δέχονται με χαρά την αδικία δικαιώνονται αιώνια. Η ευλογία φέρνει ευλογία, και η αδικία φέρνει την καταστροφή. Σήμερα δυστυχώς έχει ψευτίσει πολύ ο κόσμος, και η  κακία των ανθρώπων ,έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια. Η αμαρτία τώρα, έχει γίνει μόδα ,και η αδικία, θεωρείτε εξυπνάδα. Όμως ,ο δίκαιος είναι αυτός ,που έχει τον θεό με το μέρος του. Γιατί όταν  πάει κανείς με τον διάβολο, και κάνει πονηριές ,ο θεός δεν ευλογεί τα έργα του. Ότι κάνουν οι άνθρωποι με πονηριά, δεν ευδοκιμεί. Το κυριότερο είναι να ξεκινά κανείς ,από την ευλογία του  θεού, για ότι και αν κάνει στην ζωή του. Γιατί ο δίκαιος ανταμείβετε, και σε τούτη τη ζωή. Χειρότερο πράγμα από την αδικία δεν υπάρχει. Ότι δήποτε κάνετε, κοιτάξτε να έχετε την ευλογία του θεού. Να ευλογείτε, και να μην καταριέστε. Γιατί η κατάρα, ειδικά όταν στην μέση υπάρχει αδικία, πιάνει. Όταν δηλαδή κάνω κακό σε κάποιον, και εκείνος με καταραστεί, πιάνουν οι κατάρες του. Όταν όμως, δεν υπάρχει αδικία ,τότε η κατάρα γυρνά πίσω σε αυτόν που την έδωσε. Άμα αυτός που τον καταράστηκαν , καταλάβει ότι τον έχουν καταραστεί, επειδή αδίκησε κάποιον, και αυτός ο κάποιος τον καταράστηκε, θα πρέπει να μετανιώσει και να εξομολογηθεί την αδικία που έκανε, και ο θεός θα τον συγχωρήσει. Γιατί αυτός που δέχεται την κατάρα ,βασανίζετε αυτήν τη ζωή. Αυτός όμως που καταράστηκε βασανίζετε, και σ’αύτην τη ζωή και στην άλλη, γιατί ως εγκληματίας θα τιμωρηθεί εκεί από τον θεό, αν δεν μετανοήσει και δεν εξομολογηθεί. Πολλές φορές, αρρώστιες και ατυχήματα, οφείλονται σε κατάρες. Επίσης πρέπει να ξέρετε ότι η κατάρα, αλλά ακόμα και η αγανάκτηση των γονέων, πιάνει πάρα πολύ. Η μεγαλύτερη περιουσία για τον κόσμο, είναι η ευχή των γονέων. Όμως και η ζήλεια, όταν έχει κακότητα, μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά. Αυτή είναι η λεγόμενη βασκανία. Είναι η δαιμονική ενέργεια. Όταν κανείς λέει κάτι με φθόνο, τότε πιάνει το «μάτι». Σε αντίθεση με την ευχή που βγαίνει, από την καρδιά. Αυτή είναι θεϊκή ευχή. Δηλαδή και μόνο ο πόνος που νοιώθει κανείς για κάποιον, είναι σαν ευχή. Η αμαρτία όμως είναι αυτή, που φέρνει τις συμφορές. Οι ίδιοι οι άνθρωποι, με τις αμαρτίες που διαπράττουν, εξαφανίζουν το σόι τους, και καταστρέφονται. Δεν τους τιμωρεί ο θεός, αλλά την τιμωρία την δημιουργούν μόνοι τους, με την αμαρτωλή ζωή τους. Ο θεός δεν τιμωρεί ποτέ. Ότι επιτρέπει ο θεός να γίνετε, είναι φιλάνθρωπο. Πολλές συμφορές που επιτρέπει ο θεός να γίνονται, τις επιτρέπει, άλλοτε για να βγει κάτι καλύτερο από αυτές, και άλλοτε για παιδαγωγία. Άλλοι ανταμείβονται, και άλλοι, εξοφλούν.                                             Δυστυχώς όμως σήμερα, τον θεό, τον βάζουμε στην άκρη.         Και όταν δεν δοξάζουμε τον θεό, επιτρέπει να έρθει καμιά δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε πάλι, τα πράγματα σωστά. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε σωστά, δεν επιτρέπει ο θεός να συμβεί, τίποτα κακό. Παλαιοτέρα, που δεν υπήρχαν οι τόσες ευκολίες, ούτε και η επιστήμη είχε προχωρήσει τόσο πολύ, ο κόσμος αναγκαζόταν να καταφεύγει στον θεό, και ο θεός βοηθούσε. Τώρα επειδή, η επιστήμη προχώρησε πάρα πολύ, τον θεό τον βάζουμε στην άκρη. Πάμε χωρίς θεό σήμερα. Έτσι όμως φέρνουμε, την οργή του θεού. Δυστυχώς σήμερα, ακόμα και τις καιρικές συνθήκες έχει αλλάξει ο άνθρωπος, με αυτά που κάνει. Ας κάνουμε λοιπόν προσευχή, ο θεός να λυπηθεί τον κόσμο, να ρίχνει καμιά βροχή πού και που γιατί αν συνεχίσουν οι ανομβρίες, σιγά-σιγά, θα ξεραθούν και τα φύλλα από τα δέντρα, και δεν θα βλέπουμε, ούτε πράσινο φύλλο. Ζούμε σε χρόνια, αποκαλύψεως. Για τον θεό ,δεν υπάρχει, ούτε δύσκολο θέμα, ούτε δύσκολη λύση. Όλα είναι απλά, για τον θεό. Το κυριότερο είναι, ο άνθρωπος, να γαντζωθεί στον θεό. Και ο θεός να μας λυπηθεί, και να μας δίνει μετάνοια. Να παρακαλούμε να δίνει ο θεός, μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε, την δίκαιη οργή του. Γιατί η μέλλουσα οργή του θεού, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί διαφορετικά, παρά μόνο, με μετάνοια, και τήρηση των εντολών του.