ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ (ΙΗ΄,18-27)
Μαζί με τον Παντοδύναμο Θεό
Πολλές φορές έχουμε ακούσει στα Ευαγγέλια τον Κύριο να μιλάει για τον πλούτο και τα πάθη πολλών πλουσίων, που τους κάνουν να αδιαφορούν για τους συνανθρώπους τους, υποτιμώντας τις εντολές και την Κρίση του Θεού. Στη σημερινή περικοπή ένας πλούσιος άρχοντας έρχεται στο Χριστό, με πνευματικές αναζητήσεις. Κι αναπτύσσεται ανάμεσά τους ένας καταπληκτικός διάλογος, με τον οποίο αναδεικνύονται σοβαρά ζητήματα, ενδιαφέροντα και για μάς. Αξίζει λοιπόν να πληροφορηθούμε τις αλήθειες που Εκείνος, με την άπειρη αγάπη Του, μάς αποκαλύπτει.
«Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάμω, για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»; Ιδού το αγωνιώδες ερώτημα ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν την πληρότητα, τη «λύτρωση», από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, που οι πιο πολλοί άνθρωποι φαίνεται πως ενδιαφέρονται μόνο για τα εφήμερα και τα υλικά αγαθά κι όχι για τα πνευματικά. Μα, άραγε, τι έλειπε από τη ζωή εκείνου του πλουσίου; Για να απαντήσουμε, ας σκεφτούμε πόσοι πλούσιοι και επιφανείς πεθαίνουν άδοξα, δυστυχισμένοι, ξεχασμένοι από όλους. Ένα μεγάλο, δυσαναπλήρωτο κενό ένιωθε κι αυτός. Σαν σε μια «άβυσσο», που ζητάει από τον Κύριο να την καλύψει! Κι απαντά ο Χριστός: «Γιατί με λες αγαθό; Κανείς δεν είναι αγαθός, παρά μόνον ο Θεός. Αλλά, αν θέλεις να μπεις στην αιώνια ζωή, να τηρείς τις εντολές». Και, στην απορία του συνομιλητή Του, ο Ιησούς απαριθμεί μερικές. Τώρα, ο άρχοντας διαβεβαιώνει ότι τις τηρεί από την παιδική του ηλικία.
Τι άλλο λοιπόν χρειάζεται αυτός, όπως και κάθε λογικός κι ευσυνείδητος άνθρωπος; Μήπως ο Θεός δεν ευλόγησε τη γη, τη ζωή, τα αγαθά, τις ανθρώπινες σχέσεις; Όλα καλά, μα απαιτείται κι ο πνευματικός μας αγώνας, που δεν είναι καθόλου εύκολος. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι ο φιλάνθρωπος Θεός όρισε δύο τρόπους ζωής: το γάμο και την παρθενία. Το Ευαγγέλιο απευθύνεται σ’ όλους. Κι οφείλουμε να καταβάλουμε μεγάλους κόπους και πολλή προσοχή στην πάλη μας εναντίον του Διαβόλου, που διαρκώς επιβουλεύεται τη σωτηρία των ανθρώπων. Όμως, ο Κύριος στο τέλος προτείνει στον ανήσυχο συνομιλητή Του το δρόμο της τελειότητας: να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του, να δώσει τα χρήματα στους φτωχούς κι έτσι θα έχει «θησαυρό στον Ουρανό», και να τον ακολουθήσει! Αυτός ο συγκλονιστικός λόγος ήταν πολύ βαρύς για τον άρχοντα. Στεναχωρήθηκε πάρα πολύ κι έφυγε, γιατί ήταν πάμπλουτος. Βλέποντάς τον περίλυπο ο Ιησούς, είπε πως είναι πολύ δύσκολο να μπουν οι πλούσιοι στη Βασιλεία του Θεού. Πιο δύσκολο, από το να περάσει «καμήλα» (χοντρό σχοινί) από την τρύπα μιας βελόνας! Οι μαθητές βρέθηκαν σε τρομερή αμηχανία και ρώτησαν ποιος μπορεί να σωθεί. Για να απαντήσει ο Κύριος: «Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για το Θεό».
Μπορούμε να πούμε ότι ο άρχοντας εκείνος ήταν αξιέπαινος, γιατί ακολουθούσε ένα πολύ καλό δρόμο. Δεν ήταν εγκλωβισμένος στα πλούτη του, όπως οι περισσότεροι πλούσιοι. Άραγε, πόσοι πιστοί μπορούν να υποστηρίξουν ειλικρινά ότι ακολουθούν το θέλημα, το Νόμο του Θεού; Μήπως, τηρώντας κάποιες εντολές, αισθανόμαστε τόσο αυτάρκεις, ώστε να μη θέλουμε σχέση με την Εκκλησία, τη Λατρεία, τα Άγια Μυστήρια; Εδώ, λοιπόν, φωλιάζει ο κίνδυνος της αρετολογίας, του ναρκισσισμού. Αλλά ο Χριστός δεν είναι ένας φιλόσοφος, κοινωνικός αναμορφωτής, ή απλός Δάσκαλος της ηθικής. Είναι ο Θεάνθρωπος, η πηγή και ο Χορηγός όλων των αγαθών και της αιώνιας ζωής. Δεν ήρθε, βέβαια, στη γη, για να κηρύξει κάποιες ωραίες ιδέες. Ταπεινώθηκε, υπέφερε, σταυρώθηκε εκουσίως κι αναστήθηκε ως Θεός, ανοίγοντας νέους ορίζοντες κι αποκαλύπτοντας ένα νέο τρόπο ζωής, πίστεως, αγάπης, Χάριτος, ελπίδας, ελευθερίας: όλα τούτα ολοένα και περισσότερο γίνονται αναγκαία, καθώς έρχονται δύσκολα χρόνια.
Η απαγκίστρωση από τα υλικά αγαθά, ως έμπρακτη έκφραση της πίστεως, δεν είναι εύκολη, αλλά αποτελεί και σήμερα επίκαιρη ανάγκη. Ετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα, αλλά πόσοι χριστιανοί θα στεναχωρηθούν για τη στέρηση της Θείας Λατρείας, κι όχι των συνεστιάσεων και των ρεβεγιόν; Από δω, λοιπόν, φίλοι μου, θα μπορούσε να αρχίσει η δική μας, προσωπική αναζήτηση της πραγματικής ευτυχίας, που δεν την εξασφαλίζουν βέβαια τα πλούτη, οι διασκεδάσεις και ο υλιστικός τρόπος ζωής. Ούτε και το πέρασμα από επικίνδυνες ατραπούς της «Νέας Εποχής»-όπως η Γιόγκα, ο Διαλογισμός κι άλλες, δήθεν μοντέρνες, ινδουιστικές πρακτικές.
Η είσοδος στη Βασιλεία του Θεού-στην αιώνια μακαριότητα- δεν επιτυγχάνεται χωρίς τον αληθινό Σωτήρα, που, όπως είπε, είναι ανάμεσά μας και μαζί μας, εφ’ όσον συναζόμαστε στο όνομά Του! Λέει ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Ο Χριστός είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως το αληθινό, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά Του. Αγαπήσατε το Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού… Ο Χριστός είναι το Πάν»! Αν στραφούμε προς Εκείνον, τότε όλα θα γίνουν πιο εύκολα, αφού: «Τα αδύνατα παρά τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν».
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
