Η ΕΥΛΑΛΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

«Ρητορεύουσα ου σθένει γλῶσσα Δέσποινα ὑμνολογεῖσαι σε..» αυτές τις μέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία έχει αφιερώσει μία ξεχωριστή υμνολογία για το πρόσωπο εκείνο που υπήρξε πολύτιμο σκεύος εκλογής για την ενσάρκωση του Θεού Λόγου, την Βασίλισσα του κόσμου και των καρδιών μας,  την Παναγία.( Στην ακολουθία των Χαιρετισμών και του Ακαθίστου ύμνου, ο ιερός υμνογράφος δεν  κοσμίζει απλώς την Παναγία με γλαφυρά επίθετα ,αλλά δογματίζει παράλληλα ,καθώς αποδίδει όλο το ασύλληπτο μυστήριο της σύλληψης του Ιησού και το μεγαλείο της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου) Όλο το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου ενσαρκώθηκε χάρη στην ανενδοίαστη προσφορά της Παναγίας, που γι’ αυτό το λόγο κατέχει  στην Εκκλησιαστική λατρεία τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Αν προσπαθήσει κανείς να μεταφερθεί νοητά στη στιγμή  που ο Αρχάγγελος Γαβριήλ  ανακοινώνει στην Παναγία ότι θα γίνει μητέρα του Αχώρητου, δε  νιώθει απλά δέος αλλά εστιάζει και στο ήθος της Παναγίας. Η μικρή κόρη ,καθαρή στο σώμα και στο νου, μεγαλώμενη από μικρή στο άδυτο του ναού στο οποίο η παράδοση μας λέει ότι τρεφόταν με ουράνια τροφή, δέχεται ανεπιφύλακτα την είδηση και από τη στιγμή αυτή αρχίζει  υπομονετικά την αποστολή της και την πορεία της μέχρι την κοίμησή της. Κανένα άλλο πρόσωπο δεν μας διδάσκει τη χρυσή αξία της υπομονής όσο η Παναγία. Ξαφνικά βρέθηκε να κυοφορεί, δεν ήξερε τι να απολογηθεί, σίγουρα θα αισθάνθηκε αμήχανα στην παρουσία του Ιωσήφ, βρέθηκε κυνηγημένη μέχρι να κρατήσει στην αγκαλιά της το Θείο βρέφος. Ήξερε όμως να περιμένει, να μη διαμαρτύρεται ,να αφήσει τον Θεό να δώσει την απάντηση του. Πόσο μεγαλείο ψυχής και πόση δύναμη! Πουθενά δεν την ακούμε να αντιδρά, να ξεσπά, να γογγύζει, ακριβώς γιατί η υπομονή της στηρίζεται στη ακλόνητη πίστη. Χάρη σ’αυτή παρακολουθεί διακριτικά  την πορεία του Υιού της, αν και ξέρει ότι θα έρθει η στιγμή που την καρδιά της θα την διαπεράσει ρομφαία του σπαραγμού, όπως προφητικά είχε ειπωθεί. Στην ταινία του  Μελ Γκίπσον  «Τα Πάθη του Χριστού» σε μία κορυφαία σκηνή ο Ιησούς ξαφνικά υψώνει το βλέμμα στην οροφή της αίθουσας που τον βασανίζουν, γιατί  αυτή τη στιγμή επικοινωνεί νοητά με τη μητέρα του. Εκείνη πάλι ακουμπά την καρδιά της στο δάπεδο στο σημείο ακριβώς που βρίσκεται ο Υιός της.Κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει τον άλλον για την ώρα ,παρά μόνο και πάλι με την υπομονή και την προσμονή της στιγμής της Ανάστασης. Αλλά και στην μαρτυρική πορεία στο Γολγοθά, και κάτω από το Σταυρό η Παναγία δεν καταριέται, δε γογγύζει και εξακολουθεί να προσμένει. Ο Θεός δε διευκόλυνε το δρόμο και τη ζωή της Παναγίας. Της έστειλε μία είδηση και την άφησε να περιμένει και να υπομένει. Και εκείνη όμως δε ζητούσε αποδείξεις της βοήθειας του και της παρουσίας του. Τον είχε μέσα της με την ακλόνητη πίστη της, γι’αυτό και της αποκαλύφθηκε. Γιατί ο Θεός δεν ανακαλύπτεται με απαιτήσεις και συμβιβασμούς  ,αποκαλύπτεται ξαφνικά και μυστηριακά  στον καθένα που ξέρει να περιμένει και να υποτάσσεται τυφλά στο Θέλημα του. Στις δύσκολες μέρες που όλοι βιώνουμε ,η ζωή και η στάση της Παναγίας ας γίνει καταφυγή και βίωμα ,αφορμή για ανασυγκρότηση και αυτοκριτική, ελπίδα και προσμονή της κατάλληλης  στιγμής που ο Θεός θα μιλήσει για μας. Εμείς με χαρμολύπη ας βιώσουμε την πορεία προς τον Γολγοθά, εστιάζοντας όχι στις δυσκολίες αλλά στη θετική αντιμετώπισή τους. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς θλίψεις, δεν υπάρχει ζωή χωρίς χαρά και Ανάσταση. Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε ,είναι μάταιη η πίστη μας ,όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος. Αν αντιληφθούμε τι σημαίνει νίκη του Θανάτου, τότε όλα θα πρέπει να ωχριούν και μόνο η υπομονή και η ελπιδοφόρα προσμονή θα πρέπει να μας κυριεύσουν,όπως σοφά μας διδάσκει η πιο μεγαλειώδης και η πιο ταπεινή Βασίλισσα, η Παναγία μας!