Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

  «Η εκκλησία είναι εκκλησία του χριστού και αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι ναός που κτίζεται με πέτρες, άμμο, και ασβέστη, από ευσεβής και καταστρέφεται από φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο χριστός».   Για να γίνουν βέβαια όλες αυτές οι έννοιες κατανοητές, και να μην λέμε αλλά και καταλαβαίνουμε αλλά, θα πρέπει να αποκτήσουμε μια σχετική παιδεία. Και πως θα την αποκτήσουμε αυτή, όταν και εδώ πάνε να καταργηθούν τα πάντα. Σήμερα όπως οι άνθρωποι δεν σηκώνουν τίποτα και τα πετούνε όλα, έτσι και τα γράμματα δεν σηκώνουν τίποτα, ούτε οξείες, ούτε περισπωμένες και όπως όλοι τρέχουν, δεν βάζουν ούτε τελείες. Τα πάντα τείνουν προς την διάλυση σήμερα. Ακόμα-ακόμα και αυτή η παιδεία. Αποτέλεσμα όλων αυτών των πραγμάτων, είναι να ψάχνουν οι φοιτητές μας σήμερα την τύχη τους, και τις σπουδές τους στο εξωτερικό ,με οικτρά για τους ιδίους και τις οικογένειες τους αποτελέσματα πολλές φορές. Διδάσκονται σήμερα πολλά πράγματα και θεωρίες της εξέλιξης και καλά. Όμως ούτε αυτοί που τις διδάσκουν τις πιστεύουν. Και όμως τις διδάσκουν στους φοιτητές, στους μαθητές με απώτερο σκοπό, την απομάκρυνση τους από την εκκλησία. Τους δηλητηριάζουν, τους μολύνουν με διάφορες θεωρίες, τους κλονίζουν την πιστή τους. Τους εμποδίζουν από το καλό, για να τους αχρηστεύσουν. Φορτώνουν τα παιδιά από πολλή μικρά με παρά πολλά πράγματα. Τι να πρωτομάθουν τα παιδιά. Το μυαλό τους είναι όλο γράμματα και αριθμούς. Χώρος για οτιδήποτε άλλο δεν υπάρχει. Χώρος για τίποτα πνευματικό δεν πρέπει να μείνει. Με τις γνώσεις που παίρνουν τα παιδιά σήμερα, δεν μαθαίνουν να δουλεύουν καθόλου το μυαλό, γι αυτό δεν παίρνει στροφές. Το μόνο που κάνουν σήμερα τα παιδιά, είναι να κοιτάζουν τι γράφουν τα βιβλία η τι γράφουν οι  σημειώσεις τους, και σε αυτά μένουν. Τίποτα  παραπάνω δυστυχώς από νούμερα και αριθμούς. Δεν βάζουν το μυαλό τους να δουλέψει. Είναι δυστυχώς έξυπνοι άνθρωποι, αλλά έξυπνοι άνθρωποι κασέτες. Γι αυτό και το έργο των σημερινών δασκάλων, είναι πολύ δύσκολο και επιφορτισμένο με ευθύνες. Γιατί τα μικρά παιδιά είναι άγραφες κασέτες. Και θα γεμίσουν με ότι ο δάσκαλος γράψει μέσα σε αυτές. Όπως ο δάσκαλος όμως έχει πολύ μεγάλη ευθύνη, έτσι έχει και ο ιερέας πολύ μεγάλη ευθύνη για τους ανθρώπους. Και όχι μόνο απέναντι στους ανθρώπους, αλλά και απέναντι στον θεό. Ο ιερέας πρέπει να τραβάει μπροστά για να ακολουθούν οι πιστοί. Εδώ ας μην μπερδεύομαι την δουλειά του ιερέα, με την δουλειά του μοναχού. Ο ιερέας δεν μπορεί ποτέ να κάνει πίσω, πρέπει να βοηθά και να δείχνει τον σωστό δρόμο, πάντα στους πιστούς. Ο μοναχός όμως μπορεί και να αποσυρθεί στην έρημο ,και να βοηθά τον κόσμο με την ασταμάτητη προσευχή του. Δυστυχώς όμως αυτό που πάει να γίνει σήμερα είναι η εκοσμείκευση   του κλήρου. Αυτό όμως εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Γιατί αν οι κληρικοί σήμερα γίνουν λαϊκοί οι  λαϊκοί θα γίνουν δαίμονες. Αλλά και ο ίδιος ο κληρικός όταν κοσμικοποιηθεί, γίνεται υποψήφιος διάβολος. Οι μοναχοί αλλά και οι κληρικοί σκορπούνε αθεΐα, όταν δεν ζούνε σύμφωνα με το ευαγγέλιο. Ο κόσμος έχει ανάγκη από τις αρετές τους και όχι από τα χάλια τους. Όμως μετά από λίγο καιρό, μετά από λίγα χρονιά, θα λάμψουν οι δίκαιοι. Ακόμα και λίγη αρετή αν έχουν ,εν τούτοις θα φαίνονται, γιατί θα επικρατεί πολύ σκοτάδι, και ο κόσμος θα στραφεί προς αυτούς. Αυτοί που σήμερα κάνουν τα σκάνδαλα, αν ζούσαν τότε θα ντρεπόντουσαν. Ο Ιησούς χριστός όμως ήταν χθες ο ίδιος, που είναι και σήμερα, και θα είναι και στους αιώνες των αιώνων. Οι άνθρωποι σήμερα σιγά-σιγά βλέπουν ότι αν δεν πιστεύουν, δεν έχουν φρένο και γίνονται θηρία. Πρέπει ο κάθε ένας από εμάς  να προσπαθεί όσο μπορεί να γίνει σωστός χριστιανός. Τότε και μόνον τότε θα έχει πνευματικό αισθητήριο. Σκοπός είναι να σπρώχνει από μέσα. Τότε θα κυλάει σαν στρογγυλή ρόδα. Τότε έρχεται ο θειος φωτισμός και όλες οι ενέργειες του είναι φωτισμένες. Δεν θα αφήσει ο θεός ,αλλά πρέπει και εμείς να κάνουμε ότι μπορούμε ανθρωπινως και για ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ανθρώπινος, να κάνουμε προσευχή να βοηθήσει ο θεός.