Εις την 25η Μαρτίου

Ομιλία που εκφωνήθηκε την 25 Μαρτίου κατά την Δοξολογία  για την Εθνική Εορτή στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος  στην πόλη του Αγίου Νικολάου, από την κυρία Αργυρώ Ποργιαζίδου.

 

Πανοσιολογιότατε , κύριε βουλευτή Ν. Λασιθίου,

κύριε Περιφερειάρχη, κυρία Αντιπεριφερειάρχη

κύριε Δήμαρχε,

κύριε Διοικητή της αστυνομικής Διεύθυνσης

κύριοι εκπρόσωποι των στρατιωτικών αρχών.

Κυρίες και κύριοι

Αγαπητά μας παιδιά

Μεγάλη τιμή και συνάμα μεγάλη ευθύνη συνεπάγεται η εκφώνηση πανηγυρικού λόγου σε μία ημέρα γιορτινή, όπως η σημερινή. Διπλή εορτή εορτάζουμε, καθώς η ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου συμπίπτει με το ιστορικό γεγονός της επανάστασης του 1821. Το χαρμόσυνο άγγελμα της άσπορου συλλήψεως του Θεανθρώπου, από την Παρθένο Μαρία, συνεορτάζεται με την λυτρωτική για το γένος των Ελλήνων κήρυξη του αγώνα, ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία, υπό το ζυγό της οποίας, για τέσσερις περίπου αιώνες διατελούσαν οι πρόγονοί μας. Η πικρή της δουλείας εμπειρία, ώθησε τους Έλληνες να επαναστατήσουν και να διεκδικήσουν το αναφαίρετο για κάθε λαό δικαίωμα στην ελευθερία και την ανεξαρτησία. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του θρυλικού Γέρου του Μοριά, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, που έλεγε τα εξής: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι βαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.» Κοντά στο ζήλο για τη λευτεριά ο Κολοκοτρώνης προσθέτει και τη βαθειά πίστη του ιδίου, αλλά και όλων των Ελλήνων στη πρόνοια και τη βοήθεια του Θεού. Απόρροια αυτής της πίστης αποτελούν τα ακόλουθα λόγια του:  «Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστη μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας… Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά…;». Η πίστη στον Θεό και στο δίκαιο του αγώνα, ενθάρρυνε τους σκλαβωμένους και κατατρεγμένους Έλληνες, να συγκρουστούν στην αρχή  άτακτα και στη συνέχεια συντεταγμένα με τον πολυάριθμο και πανίσχυρο οθωμανικό στρατό, πράξη που φάνταζε, αν όχι παράλογη, σίγουρα παράτολμη. Απέδειξαν όμως ότι οι μεγάλοι  αγώνες στη ζωή και οι καθοριστικές  μάχες, δεν κερδίζονται πάντα από αυτούς που έχουν ποσοτική υπεροχή και εγκόσμια δύναμη, αλλά από αυτούς που επιδεικνύουν μεγαλείο ψυχής και εμπιστεύονται τη θεία δικαιοσύνη. Οι Έλληνες ήταν φλογισμένες ψυχές, που ζητούσαν το αδύνατο. Βρίσκοντας απόλυτη ανταπόκριση στην συνείδηση τους, η ευαγγελική έκφραση: «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» Όμως η αξία του ανθρώπου είναι αυτή: Να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει και να πολεμά γι’ αυτό, πέρα από κάθε λογική, με πίστη και με πείσμα. Τότε γίνεται το θαύμα, το αδύνατο γίνεται δυνατό. Έτσι  από τη φλόγα της 25ης Μαρτίου άναψε μια τεράστια πυρκαγιά, η οποία φώτισε με τα το μέγα φως της όχι μόνο το υπόδουλο γένος των Ελλήνων, αλλά και όλους τους υπόδουλους λαούς εκείνης της εποχής. Ακόμα και αν λόγω της φυσικής ατέλειας των ανθρώπων, αναζητούμε τα ιδανικά ενός λαού, περισσότερο στις μορφές των μύθων του και λιγότερο ίσως στην πραγματική ζωή του, παρόλα αυτά δε λείπουν οι εκλεκτοί της μοίρας, απλοί συχνά άνθρωποι που κατορθώνουν κάποτε να ενσαρκώσουν τα ιδανικά της φυλής στον πιο ψηλό που γίνεται για άνθρωπο, βαθμό. Κολοκοτρώνης, Διάκος, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μακρυγιάννης, Μπότσαρης, Νικηταράς, Μπουμπουλίνα,  Μιαούλης, Κανάρης και τόσοι άλλοι πρωτοστατούν και συντρίβουν τον εχθρό. Πολλοί έχασαν τη ζωή τους σε μάχες για την ελευθερία,  πιστεύοντας πως ο θάνατος στην πάλη κατά της καταπίεσης, ήταν προτιμότερος από το να ζεις δίχως ελευθερία. Αυτήν ακριβώς την πιστή στη ζωή και την αυτοτέλεια της προσωπικότητας απέδειξαν οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, οι γυναίκες του Σουλίου χορεύοντας στο Ζάλογγο το χορό του θανάτου, το Κούγκι, τα Ψαρά, το Αρκάδι γίνονται ολοκαυτώματα. Η Αλαμάνα, η Γραβιά, το Βαλτέτσι, το Μανιάκι, τα Δερβενάκια, η Χαλκιδική, η Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου, η Κρήτη έγιναν βωμός για να μαρτυρούν πως η θέληση ενός λαού είναι ικανή να διδάξει πώς να ζει κανείς λεύτερος. Αν η επανάσταση του 1821 συνεχίζει  μέχρι τις ημέρες μας να  συγκινεί και να αγγίζει τις  καρδιές των Ελλήνων, αυτό δεν  οφείλεται τόσο στην ηρωική  αντίσταση τον προγόνων μας  την εποχή εκείνη, όσο στο γεγονός ότι η αυτοθυσία που επέδειξαν, μαρτυρεί πως   αυτοί υπήρξαν γνήσιοι φορείς και συνεχιστές του πνεύματος της Ρωμιοσύνης. Τα 400 χρόνια πικρής δουλείας δεν στάθηκαν αρκετά να ξεριζώσουν από το στήθος του Έλληνα τους δύο «πνεύμονες» με τους οποίους αυτός  αναπνέει: την ορθοδοξία και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ο λαός μας, παρά τα λάθη, τα πάθη και τις αδυναμίες του, διατηρούσε διαχρονικά και συλλογικά, σπάνιες αρετές, όπως η φιλοπατρία, ο σεβασμός στα ιερά και τα όσια, η φιλοξενία, το κοινοτικό πνεύμα και η άσβεστη διάθεση θυσίας και προσφοράς. Οι στρατιωτικοί ας μιμηθούν το θάρρος και τη λεβεντιά των ηρώων του 21, ώστε να  αποδειχτούν άξιοι συνεχιστές  τους, όταν οι καιροί το απαιτήσουν, υπερασπιζόμενοι την εθνική κυριαρχία της χώρας μας και τα δίκαια του πολύπαθου ελληνικού λαού. Οι δικαστικοί πάλι ας παραδειγματιστούν από την παρρησία και την   ακεραιότητα αυτών των ανθρώπων, αποδίδοντας δικαιοσύνη αμερόληπτα και τιμωρώντας τα αδικήματα όχι μόνο των μικρών και αδυνάμων, αλλά και των ισχυρών και αυτών που έχουν την εξουσία και θέλουν να διαφεντεύουν τις τύχες αυτού του κόσμου. Οι εκπαιδευτικοί με τη σειρά μας ας υιοθετήσουμε τις αρετές της συνέπειας και της φιλοπατρίας. Ας γίνουμε εμπνευσμένοι παιδαγωγοί και όχι τυπικοί συντελεστές μιας αδιάφορης και μίζερης διδασκαλίας. Ας διδάξουμε στα παιδιά ότι η αγάπη για την πατρίδα και το λαϊκό της πολιτισμό δεν είναι συντηρητισμός ούτε εθνικισμός, αλλά βασική προϋπόθεση για μια αληθινή εκπαιδευτική αναγέννηση. Τέλος, οι πολιτικοί ας ανατρέξουνε στις αξίες και στα ιδανικά του ΄21, στο «εµείς» του Μακρυγιάννη, στον πατριωτισµό και τη θυσία των αγωνιστών. Ας ανατρέξουν επίσης στη νεώτερη ελληνική ιστορία και ας διαβάσουν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, άριστο γνώστη της ευρωπαϊκής διπλωματίας και της ψυχολογίας των ισχυρών, ο οποίος με αφορμή το κρητικό ζήτημα και την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα έλεγε πως ο επαναστατικός αγώνας « απέδειξεν ότι η διπλωματία εις των ζητημάτων των υποδούλων λαών την λύσιν προβαίνει μόνον όταν ταύτα τίθενται προ αυτής υπό την οξυτάτην μορφήν της εθνικής εξεγέρσεως…» Σήμερα, που η ιστορία φαίνεται ότι γράφεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς στην περιοχή μας. σήμερα, που η χώρα βιώνει μια οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση. Σήμερα, που με την κρίση ξαναπληρώνουμε σαν χώρα και σαν λαός την άγνοια της ιστορίας μας. Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ!    Μας καλεί να ακούσουμε, έστω και την ύστατη στιγμή, τις θεϊκές συμβουλές και   να αγαπήσουμε αληθινά το συνάνθρωπό μας, βάζοντας το συμφέρον του συνόλου  πάνω από το ατομικό. Μας καλεί να επαναστατήσουμε ενάντια σε όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα που  με κάθε τρόπο εισβάλλουν στη ζωή μας και μας οδηγούν στην κοινωνική αδιαφορία  και την ηθική κατάπτωση. Μας καλεί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να επαναστατήσουμε ενάντια στον κακό μας εαυτό! Να βελτιωθούμε και ως άτομα και ως πολίτες! Σήμερα βρισκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε αυτούς που θυσιάστηκαν και μας παρέδωσαν την ελευθερία με την ιερή υποχρέωση να τη διαφυλάξουμε και με τη σειρά μας να την παραδώσουμε από γενιά σε γενιά σαν ιερή παρακαταθήκη. Το χρέος μας –μια λέξη ειπωμένη συχνά, αλλά κάθε φορά με ξεχωριστή χροιά –δεν είναι παρά να διδαχθούμε από τις αρετές των προγόνων μας και ως ελεύθεροι ηθικά πολίτες να κλείσουμε στις καρδιές μας μια για πάντα τους στίχους από τις ωδές του Ανδρέα Κάλβου: « όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσιν.   ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Ας ευχηθούμε  τέλος, ότι η ημέρα του Ευαγγελισμού που σήμερα τιμάμε και η Ανάσταση του Θεανθρώπου που σε λίγο προσδοκάμε, θα σημάνουν τον προάγγελο της Αναστάσεως του γένους των Ελλήνων.