ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (Τελώνου και Φαρισαίου), Τιμ. Γ΄, 10-15
Η αγία κληρονομιά της Πίστης και των Παραδόσεών μας
«Σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ, τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν…Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται… σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ».
Δεν είναι λίγες οι φορές, που από τα Μ.Μ.Ε. προβάλλονται πίστεις και αντιλήψεις παγανιστικές, από Ανατολή και Δύση. Και αναρωτιέται κανείς: μα είμαστε τόσο ανόητοι, είκοσι αιώνες μετά Χριστόν, να γυρνάμε τόσο πίσω, ενώ απαξιώνομε τις ωραιότατες παραδόσεις μας; Σήμερα ο Απόστολος μάς δίνει την ευκαιρία να προβληματιστούμε με όσα γράφει στον εκλεκτό του μαθητή Τιμόθεο, επίσκοπο της Εκκλησίας της Εφέσου, από τις φυλακές της Ρώμης. Αφού τον προειδοποιήσει για τη δράση ψευδοδιδασκάλων και διεφθαρμένων ανθρώπων, προχωρεί στις συμβουλές του.
Η διδασκαλία του Παύλου-και, κατ’ επέκταση, της Εκκλησίας- είχε ως συνέπεια ταλαιπωρίες και διωγμούς σε διάφορες πόλεις, αλλά από όλα τον γλύτωσε ο Κύριος. Και μιλάει με τόση βεβαιότητα, που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι ο Χριστός είναι διαρκώς παρών στη ζωή του, συμμετέχει στο δύσκολο αγώνα του, συναγωνίζεται και υποφέρει μαζί του! Κατά παρόμοιο τρόπο-συμπληρώνει- όλοι όσοι θέλουν να ζουν σύμφωνα με τη διδασκαλία Εκείνου, θα γνωρίσουν διωγμούς. Κι αυτά θα συμβούν, γιατί άνθρωποι πονηροί και απατεώνες θα προχωρούν προς το χειρότερο. Όμως ξέρομε ότι οι πιστοί δεν (πρέπει να) απογοητεύονται όπως οι άπιστοι, που δεν έχουν ελπίδα, γιατί εκείνοι δεν αγωνίζονται για άσαρκες «αρχές», «αρετές», ή απρόσωπες «αξίες». Το όραμά τους δεν τελειώνει στον τάφο! Ξέρουν πως ήδη από το Βάπτισμα «πεθαίνουν» κι «ανασταίνονται» μαζί με το Χριστό και υπομένοντας αγόγγυστα τις θλίψεις και τις δοκιμασίες, θα απολαύσουν τη Βασιλεία του Θεού. Όπως λέει ο Απόστολος, «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν» (Ρωμ. Ε΄, 3-5).
Μέσα στον κόσμο της διαφθοράς, στον οποίο ζει και που καλείται να ποιμάνει ο Τιμόθεος, ο Παύλος τον προτρέπει να μείνει σταθερός και ακλόνητος, να μην αρνηθεί την πνευματική παρακαταθήκη, την Αγία Γραφή, που παρέχει την αληθινή σοφία, ελευθερώνει και σώζει, με την πίστη στο Χριστό. Και θυμόμαστε τους θαυμάσιους Μακαρισμούς, στους οποίους ο Κύριος πολύ παραστατικά παρουσιάζει αυτή την προοπτική όλων όσοι στο όνομά Του θα υποφέρουν, γιατί θα δοξαστούν μαζί Του στη Μέλλουσα ζωή! Αλλά και πόσες άλλες φορές δεν μακαρίζει εκείνους που ακούνε, και συνάμα εφαρμόζουν το Λόγο Του, τηρούν το άγιο θέλημα και τις θείες εντολές Του;
Από την εποχή του Παύλου μέχρι τη δική μας, η Χριστιανική Πίστη και οι παραδόσεις διατρέχουν μεγάλους κινδύνους παραχάραξης, νοθείας. Σήμερα προπαγανδίζεται η αντιχριστιανική «ιδιωτικοποίηση» της θρησκευτικής ζωής, η «εξατομίκευση» της πίστης. Μα έτσι ο σκοπός της Εκκλησίας αλλοιώνεται. Ο ρόλος της υποτιμάται. Ενώ από την αρχή της ίδρυσής της, όντας το Σώμα του Χριστού, αποτελούσε σημείο αναφοράς ως κοινότητα όλων των πιστών, σήμερα πολλοί τη θεωρούν ως μια από τις πολλές θρησκείες, «χρήσιμη» για την εξυπηρέτηση των «αναγκών» μιας μερίδας πολιτών κι όχι την πηγή αγιασμού, το κέντρο μεταμόρφωσης και σωτηρίας του κόσμου. Να μιλήσουμε για τα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας, με τις παραχαράξεις, την υποτίμηση, ακόμα και τον ευτελισμό τους; Είναι νομίζω από τα σπουδαιότερα εκκλησιαστικά ζητήματα η γενικότερη αποξένωση του λαού μας από τη Λατρεία, η περιθωριοποίησή του, ο υποβιβασμός του συχνά σε ρόλο απλού θεατή-«κομπάρσου». Τι να πούμε άλλωστε για τις απίθανες δεισιδαιμονίες και προλήψεις, που κατατρύχουν το νου και τη ζωή και πολλών νέων ανθρώπων, αγγίζοντας τα όρια της «μαγείας»-ακόμα και στο χώρο της Εκκλησίας; Για ποια «ιερά γράμματα» θα μιλούσε ο Παύλος σήμερα, που όλα ισοπεδώνονται, με την προώθηση της παγκοσμιοποίησης και της «Πανθρησκείας»;
Αντί για άλλο επίλογο, φίλοι μου, θα προτιμήσουμε τον απλό, σοφό και πάντα επίκαιρο λόγο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη: «Όσο μπορεί- λέει-κανείς να γίνει σωστός Χριστιανός…Τέτοια κληρονομιά που μας έχει αφήσει ο Χριστός, δεν έχουμε δικαίωμα να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας. Οι πρώτοι Χριστιανοί τί τράβηξαν! Επομένως, πώς τότε, ενώ κινδύνευε η ζωή τους, κρατούσαν την πίστη τους και πώς τώρα, χωρίς καμμιά πίεση, όλα τα ισοπεδώνουν; Την Ορθοδοξία μας σαν Έλληνες την οφείλουμε στο Χριστό και τους αγίους…Αυτή την αγία κληρονομιά οφείλουμε να την τιμήσουμε και να τη διατηρήσουμε…Δεν αφήνει ο Θεός, αλλά πρέπει και εμείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε ανθρωπίνως και για ό,τι δεν μπορούμε, να κάνουμε προσευχή να βοηθήσει ο Θεός»!
Καλό Τριώδιο σ’ όλους. Νίκος Σιγανός, θεολόγος
