Ανασκαλεύοντας μνήμες παλιές στην «ημέρα Κυρίου»
Πολλές φορές η σκέψη των μεγαλύτερων γυρίζει στα παλιά. Ανασκαλεύονται μνήμες και εμπειρίες των παιδικών χρόνων και «παρελαύνουν» στο μυαλό με τέτοια ζωντάνια, λες και συμβαίνουν εκείνες τις στιγμές! Τέτοιες μέρες, κι εμένα η σκέψη μου πηγαίνει στο χωριό μου, τότε που έσφυζε από ζωή. Σε κάθε γωνιά άκουγες φωνές-ανθρώπων κάθε ηλικίας, ζώων κατοικίδιων ή κοπαδιών, πτηνών, ερπετών…Δε θα πω για τ’ αργαστήρια, τσι ζυμωτούς, τα φουρνίσματα και ξεφουρνίσματα, τα παλέματα των παιδιών στα σακάκια ή τα μαλώματα που έβγαιναν στον αέρα και ξεχώριζαν μέσα στον πανζουρλισμό. Στη Βρύση μαζευόντουσαν άντρες, γυναίκες, παιδιά, και ζώα διψασμένα, να σπρώχνουν ή να σέρνουν τα σκοινιά, ανυπόμονα, καταργώντας τη σειρά. Τέτοια διασκέδαση, θαρρώ πως σε κανένα θέατρο δε θα μπορούσες να τη βρεις!
Στις όμορφες φεγγαρόλουστες βραδιές στη μεσοχωριά τα καλοκαίρια μαζευότανε η μισή γειτονιά. Εκεί, τα αστεία, οι ιστορίες, οι μαντινάδες, τα πειράγματα δεν είχαν τελειωμό. Αμέτρητες θύμησες, περιπέτειες, λύπες και χαρές ξεδιπλώνονταν, ιδιαίτερα από τους μεγάλους. Συμπυκνωμένη η Ιστορία ενός λαού, η σοφία, η Παράδοση, ο Πολιτισμός. Κι εμείς οι μικροί τα ρουφούσαμε και δε χορταίναμε. Τέτοια ψυχαγωγία, δεν την αφήνεις εύκολα. Δε νυστάζεις, δεν υπακούς στις προτροπές για ύπνο, κι ας είσαι κουρασμένος από το τρέξιμο και της ημέρας τις δουλειές. Εδώ, ο τελευταίος που φεύγει, θεωρείται ο πιο τυχερός…Το σχολείο του χωριού- ωραίο κτίριο, με ευρύχωρη αυλή, αλλά…κλειστό, έρημο, από πολύν καιρό. Στη θέση του ήταν το πρώτο, κτισμένο με μόχθο και θυσίες πολλές, πριν εκατό, τόσα, χρόνια περίπου! Πόσες γενιές πέρασαν από εκεί, σε εποχές δύσκολες, κι άνοιξαν τα μάτια της ψυχής τους! Στα χρόνια εκείνα, Εκκλησία και Σχολείο ήταν τα κέντρα μάθησης. Τότε που δεν υπήρχαν τα Μ. Μ. Ε., το Διαδίκτυο και τόσα άλλα εφευρήματα του σύγχρονου Πολιτισμού. Εκεί οι Γιορτές, ο Αθλητισμός, τα Πανηγύρια, οι Εκλογές: όλα δεμένα σε μια κοινωνία ζώντων και νεκρών, που ολοένα και περισσότερο χάνεται στην εποχή μας…
Στο σχολειό, λοιπόν, εκείνα τα χρόνια: τον πιο ζωντανό πόλο έλξης μικρών και μεγάλων, στολίδι του χωριού, δυναμική εστία ζωής και παιδείας, σε απερίγραπτες δυσκολίες και συνθήκες. Οι περισσότεροι δάσκαλοι πιστεύω ότι ήταν καλοί και στάθηκαν άξιοι της σπουδαίας αποστολής τους: να μαθαίνουν «γράμματα» στα χωριατόπουλα, να ανοίγουν νέους ορίζοντες στις γνώσεις, στις συμπεριφορές, στη ζωή τους. Υπήρχαν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις, που η συμπεριφορά τους ήταν απαράδεκτη, όχι μόνο με την αδιαφορία και την τεμπελιά τους, αλλά, το και χειρότερο: με τη χρήση απαράδεκτων ποινών, όπως: μεσημεριανές «νηστείες», ξυλοδαρμοί…Σπουδαίος τόπος ψυχαγωγίας βέβαια ήταν κι ο περίβολος της κεντρικής εκκλησίας. Μάλιστα την Άνοιξη, σκληροί αγώνες δινόντουσαν στα κυπαρίσσια, όπου οι πιο μεγάλοι σκαρφάλωναν σαν…μαϊμούδες, για να βρούνε φωλιές. Το ίδιο αποτρόπαιο «έγκλημα» διαπράττανε πολλοί, γυρίζοντας στα χωράφια με τις ελιές, ή στις βουνοπλαγιές για πολλές ώρες.
Σήμερα, που οι συνέπειες της «κλιματικής αλλαγής» είναι εμφανείς σε ανησυχητικό βαθμό, στεναχωριόμαστε για τις τεράστιες αλλαγές, ακόμα και την επιβίωσή μας στον πλανήτη. Ακόμα βέβαια οι «κύκλοι της ζωής», που ο Δημιουργός καθόρισε με σοφία, τάξη και σκοπό, λειτουργούν, για τη δόξα Του. Από το όργωμα και τη σπορά, στο θερισμό και το αλώνισμα: μια σειρά από εργασίες, μέριμνες, φροντίδες, με τις οποίες ο άνθρωπος αναδεικνύεται συνεργάτης και συνδημιουργός Του! Μόχθοι, αγώνες, ξενύχτια, αγωνίες: Ω, τα ένθεα δάκρυα που βγαίνουν από τα βάθη της καιόμενης καρδιάς για όλα τα πλάσματα της γης, πόσους καρπούς μπορούν να φέρουν! Ο ηλιοκαμένος, ταλαιπωρημένος, τίμιος γεωργός, στα βουνά και στους κάμπους, μαθημένος σ’ όλους τους καιρούς, μοχθεί σαν το γενναίο αετό που παλεύει μέσα στη θύελλα, μέχρι να βγει στο φως του Ουρανού.
Τώρα η ανθρωπότητα μοιάζει να βρίσκεται αναμεσίς «σποράς» και «θερισμού». Κοσμικές ηγεσίες και θρησκείες υπόσχονται «σωτηρίες», ενώ σπέρνουν βία, πολέμους, τρόμο στον κόσμο. Μα εμείς ξέρομε ότι, με την Ενανθρώπηση του Θεού έχουν ήδη αρχίσει οι «έσχατοι καιροί», ενώ ούτε οι άγγελοι δε γνωρίζουν την ώρα και τη στιγμή του «τέλους». Όπως ο γεωργός συνάζει τους καρπούς, έτσι και ο Κύριος, που ευλόγησε τη Γη, ώστε να παρέχει τα πλούσια αγαθά της, περιμένει τους ανθρώπους να μετανοήσουν και να γυρίσουν κοντά Του, καθώς όλα όσα λέει η Αγία Γραφή θα εκπληρωθούν εξ ολοκλήρου! Ας προσέξουμε, λοιπόν, φίλοι μου, καλά ότι : «Η ημέρα του Κυρίου θα έλθει την ώρα που δεν την περιμένουμε. Συνεπώς, οι χριστιανοί πρέπει να είναι συνεχώς έτοιμοι, γεμάτοι αναμονή. Όμως, η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι απλώς ένα γεγονός του μέλλοντος, επειδή στη ζωή της Εκκλησίας ο Μέλλοντας Αιώνας έχει ήδη προβάλει μέσα στον παρόντα αιώνα. Για τα μέλη της Εκκλησίας, οι «Έσχατοι Χρόνοι» έχουν ήδη τεθεί σε ενέργεια, καθότι εδώ και τώρα οι χριστιανοί απολαμβάνουν τους πρώτους καρπούς της Βασιλείας του Θεού. Ναι, έρχου, Κύριε Ιησού. Έχει ήδη έρθει, στη θεία Λειτουργία και στη λατρεία της Εκκλησίας» (Κάλλιστος Ware).
Νίκος Σιγανός
