Σεβασμός της ζωής: ύψιστος στόχος της Πίστης μας
«Δική μου είναι η ζωή και ό,τι θέλω την κάνω. Εγώ την ορίζω και τη διαχειρίζομαι όπως εγώ θέλω». Έτσι ισχυρίζονται πολλοί, επικαλούμενοι ακόμα και το Σύνταγμα, που (καλώς) κατοχυρώνει την προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας, χωρίς διακρίσεις. Αλλά, ποιος μάς «έδωσε» τη ζωή και μέχρι πού φτάνουν τα όρια, για να τη «διαχειριστούμε» σωστά, ώσπου να έρθει το αναπόφευκτο τέλος της; Η ειδησεογραφία είναι γεμάτη από εγκλήματα ζωής, δράματα, και καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και δεν είναι μόνο οι πόλεμοι. Συγχρόνως, ένα πλήθος από άλλα σπουδαία, καθημερινά φαινόμενα δείχνουν απαξίωση της ζωής, ακόμα και σε «προηγμένες» κοινωνίες.
Ήδη από την εποχή του Μωυσή είναι γνωστή η εντολή του Θεού, «ου φονεύσεις»– για οποιονδήποτε λόγο. O Χριστός μάς προτρέπει να μην οργιζόμαστε καν εναντίον των συνανθρώπων μας! Έτσι, το κακό μπορεί να αντιμετωπιστεί στη ρίζα του, πριν προλάβει να επεκταθεί σε βίαιες πράξεις. Με βάση τη διδασκαλία Του, και η θανατική ποινή είναι καταδικασμένη. Κι όμως, εφαρμόζεται όχι μόνο σε μουσουλμανικές χώρες, αλλά και στην Αμερική-το (υποτιθέμενο) «ευνομούμενο» και «προοδευτικό» Κράτος! Κι ερχόμαστε στις αυτοκτονίες: ένα πολύ τραγικό φαινόμενο, που τον τελευταίο καιρό έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, και μάλιστα στο νησί μας. Τα στοιχεία που αναφέρουν τα σχετικά ρεπορτάζ είναι ανησυχητικά. Η Κρήτη, τα τελευταία τουλάχιστον 25 χρόνια, βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις σε αυτοκτονίες στην Ελλάδα, τερματίζοντας συχνά πρώτη! Πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, και για την Εκκλησία, που καλείται να δείξει κατανόηση στον ανθρώπινο πόνο. Ως έμμεσες μορφές φόνου, κατά τη Χριστιανική Ηθική, θεωρούνται και τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, τα δε ναρκωτικά, ως μια «συγκεκαλυμμένη μορφή αυτοκτονίας». Και μοιάζουν τούτα τα φαινόμενα με πολυκέφαλα τέρατα, που «κατατρώνε» τις σάρκες της κοινωνίας και «πίνουν» το αίμα των νέων και των παιδιών μας-σαν αδυσώπητα δαιμόνια της ασφάλτου και του «λευκού θανάτου»!
Μεγάλο πρόβλημα είναι και οι εκτρώσεις, που στη χώρα μας υπολογίζονται σήμερα σε περισσότερες από 300.000 κάθε χρόνο και προκαλούν ίλιγγο φρίκης, απανθρωπιάς και βαρβαρότητας! Αυτό σημαίνει ότι κάθε χρόνο σφαγιάζεται και παραδίδεται σε αφανισμό μια πολυάνθρωπη πόλη μεγαλύτερη από την Πάτρα, τη Λάρισα ή το Ηράκλειο. Πρόκειται για ένα συνεχιζόμενο και διαρκώς επαυξανόμενο έγκλημα, για το οποίο, όπως έχει γραφεί, θα έπρεπε να ντρέπεται η «πολιτισμένη» κοινωνία μας, όχι μόνο διότι παραμένει αδρανής και αδιάφορη μπροστά στη σφαγή αθώων και ανυπεράσπιστων ανθρωπίνων υπάρξεων, αλλά και διότι έχει φθάσει στο σημείο να κατοχυρώσει και νομικά το έγκλημα αυτό, ώστε να αποτελεί σήμερα νόμο του Ελληνικού Κράτους (Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς). Και δεν έχομε περιθώρια να αναφερθούμε στην «ευθανασία»-ζήτημα περίπλοκο, με πολλά διλήμματα και «φαύλους κύκλους». Ούτε να πούμε για τις αντιφατικές στάσεις απέναντι στα ζώα: τις διεκδικήσεις απίθανων «δικαιωμάτων» τους, μα και τις αποτρόπαιες πράξεις βίας, σαδισμού, κακοποίησης, και αναίτιες θανατώσεις τους. Όλα τούτα δείχνουν τον παραλογισμό της εποχής μας, με την υπερτίμηση ή την πλήρη απαξίωση των ζώων και, συγχρόνως, την υποτίμηση και τον εξευτελισμό των ανθρώπων.
Πριν λίγο καιρό πολλοί είχαν «αιχμαλωτιστεί» στη μαγεία της περιώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, « Ο Θεός της Σφαγής»! Νιώθοντας φρίκη με τον τίτλο, αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν, χριστιανοί να… απολαμβάνουν αυτή την ύβρι; Αλλά το έργο έφερε τζίρο μερικών δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως! Μα ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και τους σύγχρονους «Φαρισαίους» και «φονιάδες» του Χριστού-τους αδίστακτους εξολοθρευτές λαών, συνειδήσεων, θεσμών, πολιτισμών. «Εγώ εἰμι ἡ ὁδὸς, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» είπε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Η ζωή-μα και ολόκληρη η Δημιουργία- είναι ιερή. Οφείλομε λοιπόν να σκεφτούμε την ευθύνη του ανθρώπου στη γη, ως «φύλακα» και «διαχειριστή» της. Είναι αυτονόητα: η ευγνωμοσύνη μας προς το Δημιουργό, η αγάπη και ο σεβασμός μας προς Εκείνον, μα και προς τη ζωή και όλη την Κτίση-ως «δώρα» δικά Του. Η απουσία τους, συνδυασμένη με τη σκληροκαρδία και την απληστία του νεωτερικού ανθρώπου, οδήγησαν στη διαταραχή των σχέσεων Θεού-ανθρώπων- Φύσης, και σήμερα ολοένα και περισσότερο βιώνουμε τις φοβερές συνέπειες της τρομερής αυθάδειας, της ασυνειδησίας, της ανομίας και της «εξορίας» του Θεού στους …ουρανούς της απιστίας!
Η Εκκλησία, φίλοι μου, ενεργεί τη Χάρη του Θεού και ανοίγει το δρόμο της αγιότητας και της σωτηρίας των ανθρώπων κι όλης της Δημιουργίας. Γι’ αυτό έχει χρέος να υψώνει «φωνή διαμαρτυρίας» εναντίον των πολέμων, των πάσης φύσεως και μορφής φόνων και εγκλημάτων, και να υπερασπίζεται την ελευθερία των λαών, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και τη ζωή, σ’ όλες τις μορφές της. Πόσο μεγάλη τιμή, στ’ αλήθεια: να είμαστε «καλεσμένοι» σ’ αυτό το σπουδαίο έργο σεβασμού και προστασίας της ζωής των συνανθρώπων μας- και ολόκληρου του ωραίου μας Πλανήτη. Χριστέ μου, κάμε να λιγοστέψει το Κακό και η πανανθρώπινη φρίκη!
Νίκος Σιγανός
