Ενώπιον των Αποστόλων του Χριστού
Από την Κυριακή των Αγίων Πάντων-οι οποίοι προβάλλουν ως «καρποί» της Πεντηκοστής- οδεύομε προς τη Γιορτή των Δώδεκα Αποστόλων, για την οποία μάλιστα η Εκκλησία έχει θεσπίσει και την αντίστοιχη νηστεία. Μάς δίνεται λοιπόν η ευκαιρία να αναστοχαστούμε για την κλήση τους και το έργο που τους ανέθεσε ο Χριστός-έργο αναγκαίο και στην ταραγμένη εποχή μας.
Είναι λίγο πολύ γνωστές οι διηγήσεις των Ευαγγελιστών για τον πρώτο καιρό της δημόσιας δράσης του Κυρίου στις όμορφες ακρογιαλιές της θάλασσας της Τιβεριάδος (ή Λίμνης Ναζαρέτ). Με το κήρυγμα και τα θαύματά Του ήταν ήδη γνωστός στην ευρύτερη περιοχή. Η εκλογή και η κλήση των μαθητών έγιναν σταδιακά, ώστε να καταρτιστεί ο κύκλος των Δώδεκα, στους οποίους έδωσε την εξουσία να κάνουν θαύματα, να μεταδίδουν δωρεάν τη Χάρη και να κηρύσσουν το Λόγο του Θεού. Αν και απλοί άνθρωποι, διέθεταν σπουδαίες πνευματικές ικανότητες, και προπαντός πίστη, ένθεο ζήλο και αγνές καρδιές. Προορισμένοι να γίνουν οι Απόστολοι του Χριστού, μεταρσιωμένοι στο φως που εξέπεμπε η όλη παρουσία Του, «παγιδεύτηκαν» στην αγάπη Του, αλλάζοντας ριζικά ολόκληρη τη ζωή τους. Για τρία χρόνια θα «εκπαιδεύονταν» κοντά Του, για να υποστούν την ημέρα της Πεντηκοστής, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, την εκπληκτική εσωτερική αλλοίωση, ώστε να ενδυναμωθούν, και στις πιο αντίξοες συνθήκες να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους: να γίνουν οι κήρυκες του Ευαγγελίου, ώστε να λυτρωθεί η ανθρωπότητα από την αμαρτία.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμήσει ο σύγχρονος άνθρωπος το έργο και τη συμβολή των Αποστόλων στη σωτηρία του κόσμου. Τους χρωστούμε απέραντη ευγνωμοσύνη, για ό,τι ήταν και ό,τι με τη Χάρη του Θεού πέτυχαν και κληροδότησαν στην Εκκλησία και στον κόσμο. Βέβαια, τους είχε προειδοποιήσει ο Κύριος για τις αφάνταστες δυσκολίες-τις θλίψεις, τις στεναχώριες, τις διώξεις και τα μαρτύρια που επρόκειτο να συναντήσουν: «ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ.10,16). Αμέσως μετά την Πεντηκοστή διασκορπίστηκαν σ ‘όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου, που ο σπόρος του ριχνόταν σαν το σιτάρι στη γη, για να καρποφορήσει και να θρέψει όλη την Οικουμένη. Μα τους είχε τόσο πολύ «μαγνητίσει» η αγάπη του Θεανθρώπου, που αφιερώθηκαν «ψυχή τε και σώματι» στο έργο τους, ανάλωσαν όλες τις δυνάμεις τους: οι περισσότεροι υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο-«έλιωσαν» σαν λαμπάδες στα μετερίζια της αποστολής τους. Λοιπόν, δεν φαντάζει καθόλου ανεξήγητο, ότι οι Δώδεκα Απόστολοι θα αξιωθούν να είναι στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού oι «κριτές» της Οικουμένης!
Όπως σωστά γράφτηκε: «Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά ως ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, ως ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και την αποποιήθηκαν. Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς» (Λάμπρος Σκόντζος, «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ»).
Και σήμερα, με τις σοβαρές ανάγκες της Εκκλησίας, τη ζήτηση της διδαχής και της μαρτυρίας του Κυρίου, ο «θερισμός» είναι πολύς και η έλλειψη ικανών προσώπων, μεγάλη. Όχι μόνο η «εκκοσμίκευση», αλλά και ο ύπουλος παγανισμός απειλεί να μάς παγιδεύσει σε αντιχριστιανικές πίστεις και αντιλήψεις, νοθεύοντας την Παράδοση, το ορθόδοξο φρόνημα και ήθος. Και όχι μόνο άνθρωποι αδαείς ή ηλικιωμένοι, μα και νέοι και εγγράμματοι, επηρεάζονται από απίθανες πλάνες, μαγείες και μαντείες, αντίθετες βέβαια με τη διδασκαλία του Χριστού. Άραγε, δεν είναι τραγικό, τη στιγμή που από την «άκρη της γης» έρχονται άνθρωποι στη χώρα μας, αναζητώντας τα «ίχνη» των Αποστόλων, εμείς να αγνοούμε την τεράστια προσφορά τους στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και σ’ όλη την Οικουμένη;
Είναι, λοιπόν, αγαπητοί μου, ζητούμενο το πώς, από την κατακερματισμένη καθημερινότητα θα αναζητήσουμε τα ουσιώδη της ζωής, που ασφαλώς δεν περικλείονται στον υλιστικό τρόπο, στον άκρατο καταναλωτισμό και στην «ισοπέδωση» των πάντων. Στους πολύ κρίσιμους καιρούς μας, με τις δυνάμεις του Κακού να οργιάζουν και την ανθρωπότητα, αντί για την ειρήνη και την πρόοδο, να βιώνει εφιαλτικές καταστάσεις, οφείλομε να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση και ενεργό σχέση με την Εκκλησία. Η «αποστολική διαδοχή» δεν αφορά μόνο τους επισκόπους και τους κληρικούς, αλλά όλα τα μέλη του εκκλησιαστικού Σώματος, ως «φύλακες» της Ορθόδοξης Πίστης-της συνδιαλλαγής και της ειρηνικής συνύπαρξης όλων των λαών. Πόσο μάλλον, στα αιματοβαμμένα χώματα, όπου περπάτησε, και σήμερα, πάλι «σταυρώνεται»-με γενοκτονίες, μίση, βαρβαρότητες και ανείπωτα εγκλήματα- ο Χριστός!
Νίκος Σιγανός
