Από τη Βηθανία στην Ιερουσαλήμ
«Εν τη πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία,
Λάζαρο τον αδερφό τους, τον γλυκύ και καρδιακό τους…
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου, φίλε και αγαπητέ μου.
Παρευθύς από τον Άδη, ως εξαίσιο σημάδι,
Λάζαρος απελυτρώθη, ανεστήθη κι εσηκώθη».
Μπήκαμε, αγαπητοί μου, στην έκτη εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής, την «εβδομάδα του Λαζάρου» ή «των «Βαΐων», που λέγεται και «Βουβή», ίσως επειδή δεν έχει καμιά ιδιαίτερη ιερή Ακολουθία, όπως οι προηγούμενες. Ωστόσο, δεν υστερεί καθόλου σε σπουδαιότητα από τις άλλες. Αντιθέτως, έχει πολλά να μάς δώσει, κι ελπίζω να φανεί από όσα ακολουθούν παρακάτω.
Από την αρχή παρατηρούμε ότι κέντρο της προσοχής μας είναι ο Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού-μια μορφή πολύ συμπαθητική και λαοφιλής. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όλες οι μέρες αυτής της εβδομάδας μιλούν για την αρρώστια, το θάνατο, το θρήνο των αδελφών και συγγενών του και τη συμπόνια του Κυρίου, ώσπου να τον αναστήσει. Η έντονη επίδραση των ευαγγελικών διηγήσεων στο λαό μας είναι εμφανής και στον πλούτο των εθίμων, στα κάλαντα, στα άσματά του. Να τονίσουμε ακόμα την προβολή των γεγονότων στο «σήμερα». Τη μεταφορά τους στο δικό μας παρόν. Αλλά δεν είναι εύκολο στο σύγχρονο άνθρωπο-με τον περίσσιο εγωκεντρισμό-ή στο «χριστιανό της Κυριακής», που έχει σχεδόν εντελώς αποκοπεί από την παραδοσιακή κοινότητα, να συλλάβει το νόημα των εκκλησιαστικών γεγονότων και των Εορτών.
Ακολουθώντας νοερά τον Κύριο με τους μαθητές Του στην πορεία τους προς τη Βηθανία, γινόμαστε κατά κάποιο τρόπο συμμέτοχοι στα ιστορικά γεγονότα που διηγούνται οι Ευαγγελιστές. Ο Ιησούς πρόκειται να αναμετρηθεί με το θάνατο, και θα τον νικήσει. Όμως, πιο μπροστά εκδηλώνει ανθρώπινα συναισθήματα, σαν ένας από μάς: στέναξε, δάκρυσε κι έκλαψε στον τάφο του Λαζάρου. Αλλά, μήπως δεν είναι πάντα δίπλα σε κάθε πονεμένο και αδικημένο άνθρωπο; Μήπως δε νιώθουμε να μάς συντροφεύει σε δύσκολες στιγμές; Ποιος μπορεί να αποδείξει το αντίθετο; Μα, και πώς τολμούν κάποιοι, στο όνομα της «ελευθερίας» της Τέχνης, να τον «κατεβάζουν» στο δικό τους, χυδαίο επίπεδο, κι εμείς να μην τολμούμε να αρθρώσουμε λόγο, για να μη μάς πουν «οπισθοδρομικούς», «συντηρητικούς», «ακραίους»;
Λοιπόν, ετούτη η εβδομάδα, φίλοι μου, μ’ όλο το κλίμα της περισυλλογής, δεν τελειώνει «θλιβερά». «Ἐγὼ εἰμι ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ Ζωή», είπε ο Χριστός. Και το απέδειξε, με την ανάσταση του Λαζάρου, που προμηνύει την ανάσταση όλων των ανθρώπων και την οποία εμείς στους ναούς, ήδη απ’ αυτό το Σάββατο χαρμόσυνα ομολογούμε. Αλλά, τούτες τις κρίσιμες μέρες χρειαζόμαστε μια πραγματική «αφύπνιση» από τον πνευματικό μας «ύπνο». Συμπορευόμενοι με τον Κύριο προς την Αγία Πόλη, θα διανύσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, βιώνοντας προσωπικά το Θείο Δράμα, και με τη σκέψη μας στους λαούς που ανεβαίνουν στο δικό τους Γολγοθά. Ας τον ικετεύσουμε θερμά, να φέρει γρήγορα την ειρήνη, εκεί όπου ο θάνατος απλώνει το μαύρο του πέπλο ασταμάτητα: Χριστέ μου, στείλε σ’ όλο τον κόσμο την αναστάσιμη ελπίδα και χαρά!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
