ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Πράξ. ΙΣΤ΄,16-34)
« Κύριε, Ιησού Χριστέ, βοήθησον ημίν»
Από ποιο μέρος άραγε πέρασε κάποιος Άγιος, και δεν άφησε «σημάδια», δεν ομόρφυνε, δεν ευωδίασε ο τόπος; Πόσο μάλλον, ο «Απόστολος των Εθνών», ο «Πρώτος μετά τον Ένα»; Με τις γεμάτες περιπέτειες περιοδείες του, διέσχισε τεράστιες αποστάσεις, διαδίδοντας το Λόγο του Θεού, διώχνοντας δαιμόνια κι αγιάζοντας τον κόσμο. Σήμερα θα πληροφορηθούμε τέτοια συνταρακτικά γεγονότα, που συνέβησαν στους Φιλίππους της Μακεδονίας.
Αμέσως μετά την Αποστολική Σύνοδο, ο Παύλος με τους συντρόφους του, ξεκινώντας από την Αντιόχεια και περνώντας από τη Μικρά Ασία, φτάνουν στους Φιλίππους, τη σπουδαιότερη ρωμαϊκή αποικία της Μακεδονίας. Λίγες μέρες κηρύγματος δίπλα σ’ ένα ποταμάκι, όπου μαζεύονταν κάποιοι άνθρωποι για προσευχή, άρκεσαν, ώστε να δεχτούν τη διδαχή και να αλλάξουν τρόπο ζωής, με πρώτη την Αγία Λυδία και την οικογένειά της, που βαπτίστηκαν, και μάλιστα φιλοξένησαν στο σπίτι της τους Αποστόλους!
Όμως τα πράγματα δεν επρόκειτο να εξελιχθούν και πολύ ρομαντικά. Κάποια μέρα οι Απόστολοι συνάντησαν μια κοπέλα που είχε μαντικό δαιμόνιο και κάποιοι την εκμεταλλεύονταν αγρίως. Τους ακολουθούσε η δύστυχη για πολλές μέρες και φώναζε δυνατά: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι του Θεού του Υψίστου, που μας αναγγέλλουν δρόμο της σωτηρίας». Στο τέλος, ο Παύλος αγανάκτησε, γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο Διάβολος, που μετασχηματίζεται ακόμα και σε «άγγελο φωτός», ήθελε να ελκύσει περισσότερους κοντά του και να τους εκμεταλλευτεί. Στρέφεται λοιπόν ο Παύλος προς την κοπέλα και προστάζει επιτακτικά: «στο όνομα του Ιησού Χριστού βγες απ’ αυτή. Και βγήκε την ίδια ώρα»!
Το τι επακολούθησε, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς. Τα αφεντικά της κοπέλας, βλέποντας ότι χάνουν τα τεράστια κέρδη τους, συλλαμβάνουν τους Αποστόλους, τους οδηγούν στους στρατηγούς της πόλεως και τους συκοφαντούν ότι προκαλούν ταραχές. Αυτοί τους έσχισαν τα ρούχα και διέταξαν να τους δείρουν άγρια και να τους κλείσουν στα κατάβαθα της φυλακής. Αλλά, τι έκαναν οι ευλογημένοι άνθρωποι εκεί; Αντί να απογοητευτούν, μες στα βαθιά μεσάνυχτα προσεύχονταν, υμνούσαν και δοξολογούσαν το Θεό! Και ξαφνικά, μεγάλος σεισμός συντάραξε συθέμελα τη φυλακή. Ανοίχθηκαν οι πόρτες διάπλατα και λύθηκαν τα δεσμά των φρουρών. Κι ήταν σαν τη νύχτα της Αναστάσεως, που άνοιξαν οι τάφοι, βγήκαν οι ψυχές κι εμφανίστηκαν στην Αγία Πόλη σε πολλούς! Ανοίγουν λοιπόν και οι καρδιές μας, καθώς προσδοκούμε την ανάσταση των νεκρών, ξέροντας πια ότι δεν είναι ψεύτικες οι ελπίδες μας, αφού δεν είναι μάταιη και μετέωρη η δική μας Πίστη!
Στη συνέχεια, οι Απόστολοι αποτρέπουν το φύλακα να αυτοκτονήσει, κι αυτός, συγκλονισμένος, τους οδηγεί στο σπίτι του, όπου εκείνοι αναπτύσσουν τις βασικές αλήθειες του Ευαγγελίου. Πλύνει τις πληγές τους, βαπτίζεται όλη η οικογένεια, και η συγκλονιστική βραδιά κλείνει με ένα τραπέζι ευχαριστήριο προς το Θεό! Μεγάλα τα θαυμάσια Του, αξιοθαύμαστο και το έργο των Αποστόλων. Μέχρι σήμερα, πολλά κτίσματα, μνημεία εκείνης της εποχής, αναβιώνουν μνήμες παλιές. Μα και λατρευτικοί χώροι δίνουν ευκαιρίες προσευχής, τιμής των Αγίων και αγιασμού πολλών ανθρώπων στην περιοχή των αρχαίων Φιλίππων.
Είκοσι αιώνες μετά το πέρασμα του Παύλου, η Ευρώπη- και ο κόσμος ολόκληρος- πορεύεται προς άγνωστες κατευθύνσεις. Ταλανιζόμαστε κι εμείς μακριά από το Χριστό, τη μόνη ελπίδα αληθινής προόδου, ζωής και Οδό σωτηρίας. Αυτός έγινε άνθρωπος, για να καταλύσει τη δύναμη του Διαβόλου, κι αυτό συνέβη, αλλά όχι ολοκληρωτικά. Για λόγους που Εκείνος γνωρίζει, του επιτρέπει να δοκιμάζει τους ανθρώπους, «άχρι καιρού». Με έναν παράξενο τρόπο, αναδεικνύεται περισσότερο η αξία τής κατά Χριστόν ζωής, αφού, χωρίς τη βοήθειά Του, είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί ο Πονηρός. Ας προσέξουμε τι έλεγε σχετικά ο Άγιος Πορφύριος: «Ο σατανάς απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή…Το διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπο. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού, να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε. Να του δοθείτε, να τον αγαπάτε το Χριστό, να ζείτε με εγρήγορση. Κινείστε προς τα εκεί κι έρχεται αμέσως η Θεία Χάρις. Γυρίσετε προς το Χριστό, τρέχετε, προσπαθείτε να γυρίσετε στο Χριστό»!
Μπορούμε, άραγε, φίλοι μου, τιμώντας την πρώτη χριστιανή της Ευρώπης, την Αγία Λυδία, να τη μιμηθούμε; Στο γνωστό νυχτερινό όραμα του Παύλου, στην αρχαία Τρωάδα, ο Χριστός, σαν νεανίας- αίροντας, φαίνεται, την πανάρχαια αγωνία του κόσμου της Πτώσεως- τον παρακαλούσε λέγοντας: «Διαβάς εις Μακεδονίαν, βοήθησον ημίν». Ας ικετεύσομε κι εμείς τον Κύριο να έρθει να τον φιλοξενήσουμε για πάντα στις καρδιές μας, κι από πάθη, πονηρούς λογισμούς και πράξεις αμαρτωλές να μας ελευθερώσει! Τη δε γλυκιά Πατρίδα μας-και ολόκληρη την ανθρωπότητα- σε τούτους τους δύσκολους καιρούς, από κινδύνους και δεινά να σώσει!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
