ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

       Τον τελευταίο καιρό,  από εβδομάδα σε εβδομάδα, μέρα με τη μέρα, νιώθουμε όλοι να μεγαλώνει η κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Να υφιστάμεθα ένα συνεχές «στρεσάρισμα», σε μια συνεχώς αυξανόμενη κατάσταση «ασφυξίας». Η κυβέρνηση αγωνίζεται για μια «συμφωνία» με τους δανειστές, που συνηθίσαμε να τους λέμε «εταίρους». Και ο Κύριος αποκάλεσε τον Ιούδα «εταίρο», αλλά, ήταν πραγματικός φίλος Του; Δε λέω πως αυτοί  που κατευθύνουν τους «θεσμούς» των Μνημονίων είναι «Ιούδες», όμως, αναρωτιέμαι, τι είδους φίλοι είναι αυτοί που ζητούν  τον «αποκεφαλισμό» του λαού μας. Η πολιτική ηγεσία προβληματίζεται και πασχίζει να βοηθήσει στο ξεπέρασμα της φοβερής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, τώρα και πέντε χρόνια. Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται τι κάνει η Εκκλησία. Ποιος είναι ο σκοπός της, ο ρόλος της στην κοινωνία; Ως πού πρέπει να φτάνει η δράση των ποιμένων της; Ποια  η σχέση της με την Πολιτεία; Θέματα τεράστια, παλιά, που κατά καιρούς έρχονται στην επιφάνεια, δημιουργώντας διαμάχες. Πρώτα πρώτα, νομίζω πως περιττεύει να μιλήσουμε για το φιλανθρωπικό της έργο, που, ενώ πάντοτε το ασκούσε, στα χρόνια της κρίσης γίνεται πιο μεγάλο, στο μεγαλύτερο μέρος του  σιωπηλά, αθόρυβα, όπως προτρέπει ο ιδρυτής της. Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις, με τις ενορίες, τα Φιλόπτωχα Ταμεία  κι άλλα εκκλησιαστικά όργανα, ασκούν, όπως έχουν χρέος, τη φιλανθρωπία και, γενικότερα, τη διακονία της αγάπης. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε αριθμούς για πασιφανή γεγονότα, για κάθε καλοπροαίρετο πολίτη αυτής της χώρας. Θα άξιζε, ωστόσο, τον κόπο να εξέταζε κανείς το αφανές ποιμαντικό έργο που πραγματοποιείται με το κήρυγμα του Θείου Λόγου, που ενεργεί μεν ως βάλσαμο στις πονεμένες καρδιές, στους απογοητευμένους, απελπισμένους συνανθρώπους μας, πριν φτάσουν στα όρια της αυτοκτονίας, αλλά και απελευθερώνει από τα δεσμά, φωτίζει στα σκοτάδια, οδηγεί στην αληθινή λύτρωση των ανθρώπων. Να σκεφτούμε, επίσης, πόσοι σώζονται με την Εξομολόγηση, την Κατήχηση, την ενεργό Χάρη που εκπέμπεται με τη Θεία Ευχαριστία και τα άλλα Μυστήρια της Εκκλησίας. Είδαμε, ακόμα, να  δημοσιεύονται κείμενα  ιεραρχών κι άλλων κληρικών, καθώς και  Συνόδων, με τα οποία εξέφραζαν τη συμπαράσταση προς το χειμαζόμενο λαό και προχωρούσαν στα αίτια της κρίσης, που, βεβαίως, δεν είναι μόνο οικονομική. Ούτε ευθύνεται γι’ αυτήν μόνο το πολιτικό σύστημα, με τις πελατειακές σχέσεις, τη διαπλοκή με  Μ. Μ. Ε και άλλους φορείς τεράστιων συμφερόντων, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή κ. λ. π. Φταίει και ο λαός, όλοι εμείς, που ανεχτήκαμε αυτή την κατάσταση, αλλά και συμβάλαμε με τον τρόπο ζωής μας. Τέλος, να επισημάνουμε το κάλεσμα που κάνουν οι ποιμένες μας, με το γραπτό και προφορικό λόγο τους και σε πολλές ευκαιρίες, προς όλους τους πιστούς, να συστρατευτούν και να συνδράμουν στο πολύπλευρο έργο των ενοριών, ακολουθώντας το θέλημα του Χριστού και το παράδειγμα των Πατέρων και των Αγίων της Εκκλησίας. Δεδομένων όλων αυτών, αλλά, και με βάση την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας, αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να βρίσκονται χριστιανοί που, όχι μόνο βοηθούν φιλανθρωπικές προσπάθειες εξωεκκλησιαστικές, αλλά προχωρούν και στην ίδρυση σωματείων καθαρά αντιχριστιανικών, που λειτουργούν σε κλίμα μυστικοπάθειας, ίσως κι ανελευθερίας, «αγνοώντας» ή υποτιμώντας προκλητικά τη μάνα Εκκλησία και την Ενορία, που αποτελεί το κύτταρό της. Αυτοί, βέβαια, τάσσουν ως σκοπό της ζωής τους τον περίφημο «Εθελοντισμό» και προσελκύουν ακόμα και ανθρώπους της Εκκλησίας, απαξιώνοντας να ταπεινωθούν και να υπακούσουν στους ποιμένες της, προτιμώντας τη δική τους προβολή και τις εγκόσμιες δόξες. Να θυμίσουμε, λοιπόν, ότι η Εκκλησία δεν είναι σωματείο, ιδεολογία, ανθρώπινο δημιούργημα, ούτε απλώς μια θρησκεία ανάμεσα στις άλλες. Επειδή ένας είναι ο αληθινός Θεός, μια φορά ενσαρκώθηκε, κήρυξε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε, μία Εκκλησία ίδρυσε, που είναι το Σώμα Του, ο θεανθρώπινος οργανισμός, και ένα το Πνεύμα το Άγιο, που τη συγκροτεί και τη ζωοποιεί, ενεργώντας με τη Χάρη τα Μυστήριά της. Σκοπός της είναι η πρόσληψη και μεταμόρφωση – η εγχρίστωση- του κόσμου της Πτώσης, της ανθρωπότητας, όλης της Δημιουργίας. Η αποστολή της, μοναδική, καθολική, οικουμενική. [audiotube id=”04LSy8sueDc”]Αλλά, σ’ αυτό τον κόσμο που, κατά το λόγο του Κυρίου, «όλος εν τω πονηρώ κείται», κυριαρχούν και συμπλέκονται: εξουσίες, συστήματα, ιδεολογίες, θεσμοί, πολιτισμοί, παραδόσεις, σε μια στιγμή πολύ κρίσιμη για τη χώρα μας, την Ευρώπη, τον πλανήτη. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, κατά ένα παράδοξο τρόπο, ενώ έχομε χρέος να αντισταθούμε στη συνέχιση και την επιβολή των καταστροφικών μέτρων λιτότητας, καλούμαστε να τηρήσουμε τη Νηστεία, αλλά και να βαδίσουμε στα ίχνη των Αποστόλων, στους οποίους ο Κύριος ανέθεσε να κηρύξουν προς «πάντα τα έθνη» και να γίνουν δικοί Του «μάρτυρες, έως εσχάτου της γης».

Νίκος Σιγανός