Μπορεί να πέρασε το Άγιο Δωδεκαήμερο, αλλά οι διηγήσεις των Ευαγγελίων και όλα τα λατρευτικά δρώμενα, φερμένα μπροστά μας από τα πέρατα της γης, θα γυροφέρνουν στη μνήμη μας για πολύν καιρό. Θέλω να σταθώ σε πολύ λίγα απ’ αυτά, που, συν Θεώ, θα τα ξαναδούμε-καθώς ευχόμαστε- «Και του Χρόνου»!
Διαβάστε περισσότερα…

Ήρθαν κι έφυγαν «τα Φώτα κι ο φωτισμός»; Για άλλους, ναι, για άλλους, όχι. Για τον πολύ κόσμο, μια ακόμα μεγάλη χριστιανική Γιορτή τέλειωσε, με την εντυπωσιακή τελετουργία της, όπου όλοι λίγο πολύ συμμετέχουν: με τον αγιασμό των υδάτων, ακόμα και σε μακρινές από τη θάλασσα περιοχές-λόγγους, βουνά, ραχούλες. Με τα δεκάδες έθιμα σ’ όλη την επικράτεια-και εκτός των συνόρων-απανταχού της γης και της Ορθοδοξίας. Για πολλούς, απλώς μια ακόμα ευκαιρία δόθηκε για ένα «τριήμερο φυγής» από τη ρουτίνα, με τα γνωστά φαγοπότια και ξεφαντώματα, μέχρις εξαντλήσεως-δύναμης, χρόνου, χρημάτων! Και μένει ένα άγνωστο ποσοστό εκείνων που, μέσα από τις κουραστικές αλλά κατανυκτικότατες ιερές Ακολουθίες, καταφέρνουν να προχωρήσουν λίγο περισσότερο και να ανοιχτούν, με την αύρα του Πνεύματος, στη δροσιά και τον αγιασμό από τα «νάματα» του νοητού Ιορδάνη.
Διαβάστε περισσότερα…

Μέρες γιορτινές, αναμεσίς του Αγίου Δωδεκαημέρου, οδεύοντας από τη Γέννηση προς τα Φώτα. Το ξεκίνημα της Νέας Χρονιάς μοιάζει με το  «ποδιαφώτισμα»-όπως λέγανε οι παλιοί πως «εξέφεξε», άρχισε να «χαράζει»  η μέρα. Την ώρα που «χάνεται» ο Αυγερινός, στην ίδια προκαθορισμένη πορεία του, εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

 «Της νυκτός διελθούσης, ήγγικεν η ημέρα», λέει ένας ύμνος. Κι ενώ ακόμα ηχούν στα αυτιά μας οι γλυκόλαλοι ήχοι των υπέροχων βυζαντινών ύμνων-τους οποίους ακόμα και οι τυφλοί και κωφάλαλοι βρήκαν τρόπους να απολαμβάνουν-εμείς, οι σωματικά υγιείς, οι «νορμάλ» άνθρωποι, φερόμαστε σαν να μην ακούσαμε ποτέ το έξοχο απολυτίκιο της Γεννήσεως, που μάς λέει ότι «ανέτειλε στον κόσμο το φως της γνώσεως». Αλλά, πού μυαλό για την αληθινή γνώση. Για τη «σοφία του Θεού», σε μια κοινωνία και με μια Παιδεία, όπου, από τα πρώτα σκαλοπάτια της μέχρι τα ανώτερα, μας πιπιλίζουν ότι, με την Αναγέννηση, τη Γαλλική Επανάσταση και το Διαφωτισμό-που τον διαμόρφωσαν «σοφοί» της Δυτικής Ευρώπης, συνήθως «καλοπερασάκηδες» των μεγάλων σαλονιών-μόνο η «Λογική» ισχύει, παραγκωνίζοντας όλες τις άλλες δυνάμεις της ψυχής, ανάμεσα στις οποίες είναι και η πίστη, η κοινωνικότητα, η αγάπη. Πρόκειται για την έμφυτη έλξη του Θεού, που κάνει την ψυχή να είναι «ανήσυχη», όπως έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος, σαν την μαγνητική βελόνα που στρέφεται προς το Βορρά, μέχρι να βρει το Δημιουργό της!  Έκτοτε, ο Ορθολογισμός «βασιλεύει» κυρίως στη Δύση, ώσπου να «ξεφυτρώσουν» άλλα «φυντάνια» από την Ασία, σαν άλλοι…καλικάντζαροι, να «πριονίζουν» την ησυχία, την καλοπέραση, τη ζωή μας.
Διαβάστε περισσότερα…

Προσδοκώντας την «επιφάνεια» του Κυρίου

          Οι κύκνοι είναι όμορφα πτηνά, που, συνήθως τα παιδιά καμαρώνουν στις ήσυχες λίμνες. Φαίνεται παράξενο, αλλά, από την εποχή του Σωκράτη λένε πως, πριν πεθάνουν αυτά τα πουλιά, αρχίζουν να κελαηδούν παράξενα, χαρούμενα τραγούδια! Στο σημερινό ανάγνωσμα έχομε το «κύκνειο άσμα» του Αποστόλου Παύλου, προς το τέλος της Β΄ Προς Τιμόθεον Επιστολής του. Γράφει από τη Ρώμη, φυλακισμένος για δεύτερη φορά και προαισθανόμενος το τέλος της ζωής του, που θα ερχόταν με αποκεφαλισμό ύστερα από μερικούς μήνες. Οι συμβουλές του εμμέσως αφορούν κι εμάς.
Διαβάστε περισσότερα…

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε»

Φτάσαμε, αγαπητοί μου, στη μεγαλύτερη Γιορτή της Χριστιανοσύνης, με τα φώτα της επικαιρότητας και όλης της Οικουμένης να είναι στραμμένα σ’ αυτήν. Το πρόσωπο του  Χριστού πρωταγωνιστεί σ’ ολόκληρη την προς Εβραίους Επιστολή. Στη σημερινή περικοπή ο Παύλος προβάλλει την πίστη πολύ έντονα, ως την κινητήρια δύναμη των Δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, που τους συνδέει με τους Αγίους τής μετά Χριστόν εποχής-της Καινής Διαθήκης. Έχομε λοιπόν τον μεγαλειώδη ύμνο της πίστης, που-όπως ελπίζω να φανεί- αφορά κι όλους τους πιστούς, για την ύψιστη θέση και τιμή που έχει ετοιμάσει γι’ αυτούς ο Θεός.
Διαβάστε περισσότερα…