Στην παλαίστρα της Πίστεως  

«Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! γεννηθήτω σοι ως θέλεις»

          Υπάρχει μια παράξενη διήγηση στο βιβλίο της Γενέσεως, που  ο συμβολισμός της έχει μια εκπληκτική διαχρονικότητα. Πρόκειται για τη δραματική εκείνη νύκτα, κατά την οποία «πάλευε» στον ύπνο του ο Ιακώβ με το Θεό, έχοντας πρωτύτερα ζητήσει εναγωνίως τη βοήθειά Του. Μα έτσι ο Μεγαλοδύναμος ενίσχυσε την πίστη και την αυτοπεποίθηση του δούλου Του στη σκληρή δοκιμασία της ζωής του. Στην ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής μοιάζει να επαναλαμβάνεται το ίδιο φαινόμενο, αλλά με άλλα πρόσωπα και σε διαφορετικές συνθήκες. Ωστόσο, η τρομερή «πάλη» με το Θεό αφορά αμέτρητους ανθρώπους, που βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα και μάλιστα ενώπιον του πόνου και του θανάτου. Διαβάστε περισσότερα…

          «Του κρύψαντος το τάλαντον, την κατάκρισιν ακούσασα, ψυχή, μη κρύπτε λόγον Θεού-κατάγγελε τα θαυμάσια αυτού».

 Ο ωραιότατος αυτός ύμνος, που με πολλή κατάνυξη τον ακούμε κάθε χρόνο τη Μεγάλη Δευτέρα το βράδυ, μας παραπέμπει στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής, με το οποίο έχομε την ευκαιρία να στοχαστούμε για πράγματα αναγκαία στη ζωή μας, αλλά δυστυχώς… παρατημένα στους ναούς, τους ιερείς και τους ψάλτες!

          Μας μιλάει λοιπόν ο Χριστός για κάποιον άνθρωπο που κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε την περιουσία του- πέντε τάλαντα, δύο, ένα αντιστοίχως- κι είχε απ’ αυτούς σοβαρές απαιτήσεις: την απόδοση των «κεφαλαίων» του, την αύξηση των «επενδύσεών» του. Ανάλογος βέβαια θα είναι και ο έλεγχός του, όταν επιστρέψει. Λοιπόν, οι δύο πρώτοι δεν απογοήτεψαν το αφεντικό τους. Απεναντίας, δούλεψαν σκληρά, διπλασίασαν τα τάλαντα και βέβαια πληρώθηκαν αναλόγως: εισέπραξαν τον έπαινο, την αμοιβή και τη χαρά του! Μα δεν έπραξε το ίδιο κι ο τρίτος! Αδιάφορος, οκνηρός και πονηρός, έκρυψε το  τάλαντο βαθιά στη γη και… «πέρα βρέχει»! Eπί πλέον, αντί να μετανιώσει για τη στάση του, με περισσό θράσος προσβάλλει το αφεντικό, για να εισπράξει την ανάλογη πληρωμή του: την αιώνια τιμωρία. Διαβάστε περισσότερα…

        Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής ο φιλάνθρωπος Κύριος ξεκινάει από τα μέρη της Σαμάρειας και της Γαλιλαίας την τελευταία πορεία Του προς τα Ιεροσόλυμα, για το Πάσχα. Μπαίνοντας σε μια κωμόπολη, βλέπει  δέκα λεπρούς, που από μακριά φώναζαν δυνατά, «Ιησού αφέντη, ελέησέ μας»! Εκείνος δεν τους γιατρεύει αμέσως. Τους στέλνει στους ιερείς και στο δρόμο θεραπεύονται! Μα τι κρίμα! Αντί να τρέξουν να τον ευχαριστήσουν, έφυγαν, αδιαφορώντας για το μεγάλο ευεργέτη τους. Μόνο ένας, που ήταν αλλοεθνής, έδειξε την οφειλόμενη ευγνωμοσύνη. Αμέσως μετά τη θεραπεία του, δοξολογώντας το Θεό, επιστρέφει, πέφτει στα πόδια του Ιησού και τα λόγια ευχαριστίας του δεν έχουν τελειωμό. Εκείνος τον ρωτάει γιατί οι άλλοι εννιά δε γύρισαν να δοξάσουν το Θεό. Σ’ αυτόν δε, λέει να φύγει, καθώς η αληθινή πίστη του τον έχει σώσει. Έτσι, ο Χριστός του χάρισε και τη σωτηρία της ψυχής του.
Διαβάστε περισσότερα…

«Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς» (15-16).

Φρεσκολουσμένοι στα Ιορδάνια ύδατα και στο φως του Χριστού, θα ακούσομε αυτή την Κυριακή, μέρα «αποδόσεως» της Εορτής των Θεοφανίων, τη διήγηση του Ευαγγελίου, που αναφέρεται στις αρχές της δημόσιας δράσης του Χριστού. Νομίζω φίλοι μου πως μέσα από λίγες γραμμές έχει πολλά να μας πει!
Διαβάστε περισσότερα…

Από τα αρχαία χρόνια απασχολούσε τους ανθρώπους το μυστήριο του χρόνου, που τρέχει και χάνεται σαν όνειρο, άπιαστη σκιά. Κι εμείς στενοχωρούμαστε, ανήσυχοι για το άγνωστο, αόρατο μέλλον. Ερωτήματα πολύ σοβαρά θα βασανίζουν τους ανθρώπους, εκτός κι αν αποδεχτούν το Λόγο του Θεού, που, καθώς είπε ο Κύριος, θα επαληθευτεί, μέχρι και την τελευταία του λέξη.

 Σύμφωνα με τη χριστιανική αντίληψη, ο Άκτιστος, άχρονος, υπερβατικός Θεός, δημιουργώντας τον κόσμο, το ηλιακό μας σύστημα και τη ζωή, εισάγει προοδευτικά και όλα τα πλάσματα στο χρόνο. Επεμβαίνει στην ιστορία, που θα φτάσει σ’ ένα μυστηριώδες τέλος, όπως Εκείνος έχει ορίσει. Με τη Σάρκωσή Του η ανθρώπινη ιστορία μοιράζεται στα δύο: τα πριν και μετά το Χριστό, που, ενώνοντας τη θεϊκή και την ανθρώπινη φύση, μετέχει στα γήινα κι υποβάλλεται στους περιορισμούς του τόπου και του χρόνου, αλλά ανοίγει και την αναστάσιμη, ελπιδοφόρα προοπτική του μέλλοντος αιώνος, με τα γεγονότα της ζωής και την Ανάστασή Του. Διαβάστε περισσότερα…