ΠΑΛΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Τώρα και αρκετά χρόνια, οι ανθρώπινες κοινωνίες, παρά τις τεράστιες επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις, τη χλιδή και τις σπατάλες των ολίγων, δείχνουν να εξαθλιώνονται. Να οδηγούνται στα πρόθυρα της διάλυσης ή της καταστροφής. Ολοένα και περισσότερο η ζωή καταντά αβίωτη, με τη φτώχεια, τις ασθένειες, τη βία, τη βαρβαρότητα, τους πολέμους, το θάνατο  να κλέβει την ευτυχία και τη ζωή αμέτρητων αθώων ανθρώπων. Κι όμως, βρίσκουν το κουράγιο οι λαοί της γης να γιορτάζουν, διασκεδάζοντας το χρόνο τους, ξεχνώντας προς στιγμή τον πόνο, τα προβλήματα, τα δράματά τους. Μέρες γιορτινές, άγιες, εντυπωσιακές, με πόλεις, δρόμους, πλατείες, σπίτια, καταστήματα, φωταγωγημένα, λιγότερο ή περισσότερο εντυπωσιακά. Άνθρωποι πάσης ηλικίας, τάξεως και εθνότητας συνωστίζονται στην αγορά, για  πολλούς λόγους: ψώνια, πληρωμές λογαριασμών, βόλτες, διασκέδαση, αναζήτηση συντροφικότητας, συνεστιάσεις, ξενύχτια. Κάποιες στιγμές, μερικοί θυμούνται και τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, με τις κατανυκτικές ακολουθίες και τους ωραίους ύμνους, για να τηρήσουν  την Παράδοση, ή από εσωτερική ανάγκη για  ανάταση, «επικοινωνία» με το Δημιουργό! Ωστόσο, καθώς οι μοντέρνες ιδέες, οι ξενόφερτες πίστεις και αντιλήψεις, και μάλιστα με επιταγές της Ευρώπης, διαδίδονται ταχύτατα, ή ψηφίζονται και επιβάλλονται,  τα κριτήρια του καλού και του κακού όλο και αμβλύνονται, ή εξανεμίζονται. Η σύγχυση αυξάνεται. Αναρωτιούνται, λοιπόν πολλοί, σε τι διαφέρουν οι χριστιανοί από τους αλλόθρησκους, σ’ αυτό το σύγχρονο συγκρητισμό, που θυμίζει την εποχή του Χριστού. Μάλιστα, οπαδοί αιρέσεων και ξενόφερτων οργανώσεων προβάλλουν τα «καλά» τους έργα και την «ηθική» ζωή τους, αντιπαραθέτοντάς τα με τη διαφθορά, τις καταχρήσεις, το φαρισαϊσμό πολλών χριστιανών, που, με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους, σκανδαλίζουν τους συνανθρώπους τους. [audiotube id=”PY5sLLkiOtg”]Ο Απόστολος Παύλος, με τις τεράστιες εμπειρίες του  ανάμεσα σε πολλούς  λαούς, στην Επιστολή του Προς Εφεσίους (Κεφ. Δ΄) περιγράφει με εξαιρετική σαφήνεια τους δύο διαφορετικούς τρόπους ζωής, τον παλιό και τον καινούργιο, που αξίζει να τους δούμε. Στο πρώτο μέρος (17-22) παρακαλεί τους χριστιανούς να μη συμπεριφέρονται όπως οι ειδωλολάτρες, γιατί αυτοί βρίσκονται στο σκοτάδι, έχουν αποξενωθεί από το Θεό κι έχει σκληρυνθεί η καρδιά τους. Με συνείδηση πωρωμένη, ζουν στην αμαρτία και την ακολασία, μη χορταίνοντας ποτέ το κακό. Εσείς, όμως, τους λέει, διδαχτήκατε πως δεν πρέπει να κάνετε τέτοιες πράξεις. Γιατί, όταν σας δίδαξα το Ευαγγέλιο, πετάξατε από πάνω σας τον «παλιό άνθρωπο» σαν ακάθαρτο ρούχο, με όλες τις κακές συνήθειες, τα πάθη, τις αμαρτίες. Στο δεύτερο μέρος (23-32), ο Απόστολος προχωρεί στο θετικό τρόπο συμπεριφοράς των χριστιανών. Τους λέει για την ανανέωση που οφείλουν να επιδιώκουν, με υγιή πνευματικά φρονήματα, που εμπνέει η αναγέννησή τους με το θέλημα του Θεού, ώστε να ζουν σύμφωνα με τις αρετές και τις αλήθειες του Ευαγγελίου. Επιδιώξεις τους ας είναι: η μαρτυρία της αλήθειας που οφείλουν να δίνουν ως μέλη του ενός σώματος (της Εκκλησίας)     , η σύμπνοια και η ομαλή συνύπαρξη όλων, η απουσία ευκαιριών για δράση του διαβόλου, η εργατικότητα, η αποφυγή κακών λόγων και η χρήση καλών, εποικοδομητικών. Κάθε πικρία, θυμός, οργή και βλασφημία, και κακία να λείπει αναμεταξύ τους.Κορυφώνει δε τη διδαχή, λέγοντας: ««μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον τοῦ Θεοῦ, ἐν ᾧ ἐσφραγίσθητε εἰς ἡμέραν ἀπολυτρώσεως… γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς καθὼς καὶ ὁ Θεὸς ἐν Χριστῷ ἐχαρίσατο ἡμῖν» (στ. 31-32). Αυτή είναι η καινούργια ζωή που βίωσαν οι Απόστολοι κοντά στο Διδάσκαλό τους και που φανερώθηκε απροσδόκητα στον Παύλο: αγώνας για την αλήθεια, τη συμφιλίωση και την ειρηνική ζωή, αποκλεισμός της επήρειας του Διαβόλου, αλληλοβοήθεια, τιμιότητα και εργατικότητα, έκχυση απεριόριστης αγάπης προς όλους. Κι όλα τούτα δεν επιτυγχάνονται ηθικιστικά, εγωιστικά, ατομοκεντρικά, αλλά χριστοκεντρικά, μέσα στη ζωή και το πλήρωμα που χαρίζει το Άγιο Πνεύμα. Ιδού, λοιπόν, οι πιστοί, εκτεθειμένοι ανάμεσα στο «παλιό» και το «νέο», το «συντηρητικό» και το «μοντέρνο». Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερο γίνεται λόγος για τη «Νέα Εποχή», που προωθεί  πίστεις και τρόπους ζωής ξενόφερτους,  γεννήματα σκοτισμένων, αλλοπαρμένων εγκεφάλων, που θέλουν να τα «εμφυτεύσουν»(όπως τα «τσιπάκια») και στο σώμα  της Εκκλησίας. Όμως, το ζήτημα είναι, πόσο νέα είναι στην πραγματικότητα όλα αυτά. Και, ποια σχέση μπορούν να έχουν με την Αλήθεια ιδέες, όχι απλώς ανθρωποκεντρικές και ατομοκρατικές, αλλά,  στην ουσία, ειδωλολατρικές, δαιμονικές, εκπορευόμενες πολλές φορές από τον προαιώνιο Εχθρό της ανθρωπότητας και τις δυνάμεις του Σκότους. Αγαπητοί μου, οι μέρες τούτες είναι άγιες, αλλά και «πονηρές». Οι κίνδυνοι πλάνης και αποπροσανατολισμού  μεγάλοι. Λαλίστατοι κήρυκες, με το πρόσχημα της «επιστήμης», ή και με «θρησκευτικά» παραληρήματα, περιφέρονται, είτε στο διαδίκτυο, είτε αυτοπροσώπως προωθώντας πλείστα όσα καινοφανή υποπροϊόντα. Πέρα από τις  θεολογικές γνώσεις που απαιτούνται, για να αντιμετωπιστούν τέτοια φαινόμενα, και που λίγοι πιστοί  έχουν, το βασικό ερώτημα που πρέπει οπωσδήποτε να απαντηθεί, είναι: ποια σχέση έχουν αυτοί οι νεοφερμένοι άνθρωποι με την Ορθόδοξη Εκκλησία; Έχουν την ευλογία της να δρουν και να κηρύσσουν; Αν όχι, τότε, σαν τους κλέφτες, έχουν μπει…από το παράθυρο, «μη φειδόμενοι του ποιμνίου». Οπότε, ανάλογη πρέπει να είναι και η αντιμετώπισή τους. «Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἀνατολὴ ἀνατολῶν, καὶ οἱ ἐν σκότει καὶ σκιᾷ, εὕρομεν τὴν ἀλήθειαν· καὶ γὰρ ἐκ τῆς Παρθένου ἐτέχθη ὁ Κύριος»: Ακόμα ηχεί στις ακοές μας αυτός ο ωραίος ύμνος, όπως και τόσοι άλλοι, που μαρτυρούν μια πραγματικότητα, πιο χειροπιαστή στην Εκκλησία μας κι από το φως της ημέρας. Τι είναι λοιπόν, πραγματικά καινούργιο και τι παλιό; Ο Χριστός, όπως έχει γραφεί, είναι το μόνον καινό υπό τον ήλιο. Μπορεί, άραγε, ένα οποιοδήποτε ανθρωποκεντρικό σύστημα να διεκδικήσει θεϊκό κύρος, αυθεντικότητα, αλήθεια; Μπορούν οι χριστιανοί να δέχονται την καταστρατήγηση του Νόμου του Θεού, που έχει αιώνια αξία, με νόμους που υπαγορεύει η  αντιχριστιανική και αυταρχική ηγεσία της Ευρώπης, ως «πρόοδο» της κοινωνίας; Ας ακούσομε τον Απόστολο, που λέει: «ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα. Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡμᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡμῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Κορ. 5, 17-18).        Παραμονές της Καινούργιας Χρονιάς, αναρωτιέται κανείς: άραγε, έχει πιο μεγάλη σημασία ο χρόνος, ή ο τρόπος και ο κόσμος που «φτιάχνομε» και ζούμε; Μεγάλα ζητήματα, που, μάλλον θα απασχολούν επιστήμονες, φιλοσόφους, θεολόγους,  αλλά, και τους απλούς ανθρώπους, ώσπου να υπάρχει ζωή πάνω στη Γη. Πολλοί φοβούνται ότι η ανθρωπότητα οδεύει προς την καταστροφή. Και, πράγματι, πολύ δείχνει να κυριαρχεί το Κακό. Όμως, ας μην απογοητευόμαστε. Ακόμη και στα πιο δύσκολα, ο Θεός δεν θα μας αφήσει. Μην αμφιβάλλουμε πως ο Λόγος Του, Λόγος Ζωής και Αλήθειας, παραδεδομένος στην Εκκλησία Του, θα επιβεβαιωθεί, και στις λεπτομέρειές του, μέχρι το τέλος:  «Και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν· διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε, και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον. Και εγώ ο Ιωάννης είδον την πόλιν την αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν από του Θεού εκ του ουρανού, ητοιμασμένην ως νύμφην κεκοσμημένην διά τον άνδρα αυτής. Και είπεν ο καθήμενος επί του θρόνου· Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα. Και λέγει προς εμέ· Γράψον, διότι ούτοι οι λόγοι είναι αληθινοί και πιστοί (Αποκ. 21, 1,2,5)». ΑΜΗΝ. Με ευχές για Καλό Νέο Έτος Νίκος Σιγανός