AΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Α΄ Κορ. ΙΣΤ,΄ 13-24)

Πίστη και αγάπη-τα ουσιώδη της ζωής

«Αδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω».

Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται να κλείσει την Α΄ Επιστολή του Παύλου προς τους χριστιανούς της Κορίνθου, με την οποία τους έδωσε νουθεσίες και συνέβαλε στη λύση πολλών σοβαρών προβλημάτων. Πέρα από τον ωραιότατο χαιρετισμό προς τα πνευματικά του παιδιά, καλεί και εμάς, μέσα σε λίγες προτάσεις, να δούμε νοήματα με αξία και σπουδαιότητα και για τη δική μας ζωή.

Ξέρομε βέβαια πόσες δυσκολίες αντιμετώπιζαν οι χριστιανοί, σε ένα ειδωλολατρικό περιβάλλον, με απερίγραπτη διαφθορά και  υλιστικές φιλοσοφίες, που κήρυσσαν την ηδονοθηρία-όλα υπό το πρίσμα της ματαιότητας του βίου, το «σκότος και τη σκιά του θανάτου»! Κι όμως, μέσα σ’ αυτή την κοινωνία, σαν λουλούδια ευωδιαστά είχαν φυτρώσει κάποια ηθικά αναστήματα, που έδιναν τη μαρτυρία του Χριστού, διακονούσαν την τοπική Εκκλησία και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στους αδελφούς τους. Κι έρχεται ο Παύλος να τους επιβραβεύσει με τους επαίνους του και να παρακαλέσει τους άλλους να τους σέβονται και να τους υπακούνε.

Λοιπόν, ποια στάση οφείλουν να τηρούν οι χριστιανοί μπροστά σε τέτοιους ηθικούς και πνευματικούς κινδύνους; Μήπως να συμβιβάζονται, να συμμαχούν και να συντάσσονται με τις δυνάμεις του σκότους; Ο Απόστολος απαντά: «Αγρυπνείτε, μένετε στέρεοι στην πίστη, να είστε γενναίοι και δυνατοί»!  Είναι σαν να ακούμε το Χριστό, που στον Κήπο της Γεθσημανή, βλέποντας την Άβυσσο της αμαρτίας και των πειρασμών, καλούσε σε επαγρύπνηση, προσευχή-νήψη! Ποιος δε θυμάται τις ωραίες Του Παραβολές με τις Δέκα Παρθένες, τους «γάμους» και την αναμονή του Νυμφίου; Οι κατανυκτικές Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας έπρεπε να μας εμπνέουν διαρκώς, ώστε να έχομε «λάδι» στο «λυχνάρι» της ψυχής και ετοιμότητα για την «υποδοχή» του Κυρίου. Αυτή είναι η ύψιστη, αληθινή φιλοσοφία της ζωής, που δίνει ελπίδα, με την Ανάσταση και το άνοιγμα της Βασιλείας του Θεού.

Βασική προϋπόθεση για τούτη την εντελώς καινούργια ζωή είναι η βάση και στερεότητα της Πίστεως, όπως βέβαια τη διδάσκει η Μία, Αγία και Αποστολική Εκκλησία μας κι όχι οι αναρίθμητες αιρέσεις, σέκτες και οργανώσεις. Οι Άγιοι Μάρτυρες, οι ήρωες, οι πρόγονοί μας, με την Ελληνορθόδοξη Παράδοση και τον αξιοθαύμαστο Πολιτισμό τους, δείχνουν το δρόμο, τους τρόπους, το μεγαλείο της Πίστεως, που σήμερα νοθεύεται, αλλοιώνεται και εγκαταλείπεται, μέσα στο κλίμα του καταναλωτισμού, του Ορθολογισμού και του επιστημονισμού της εποχής μας. Το θάρρος και η αντρειοσύνη που θαυμάζομε στους Βίους των Μαρτύρων και Αγίων, αλλά συχνά και στα ανθρώπινα δράματα, στον πόνο και στις δοκιμασίες, κατά βάθος πηγάζουν από τη ζωντανή σχέση με το Θεό, όπως ομολογεί και ο Παύλος, που βιώνει συνεχώς την ενδυνάμωση του Χριστού και την παρουσία Του σε κάθε στιγμή και πτυχή της ζωής του! Νιώθει, όμως, τον εαυτό του ως μέλος της Εκκλησίας, όπου  η πίστη γίνεται όντως κραταιά και δυνατή, μέσα στη Λατρεία, με τα Άγια Μυστήρια, στην ενότητα, την αγωνιστικότητα και αδελφοσύνη των πιστών.

Τώρα, μία ακόμα προτροπή του Αποστόλου έρχεται ως επιστέγασμα των άλλων: «Όλες τις πράξεις σας να τις εμπνέει η αγάπη». Τι ωραίο μήνυμα! Σε μια εποχή, που μια απερίγραπτη «αγαπολογία»-ανακατεμένη με σκοπιμότητες, πονηρία και υποκρισία-κυκλοφορεί σχεδόν παντού, ενώ η ανθρωπότητα ολοένα και περισσότερο βυθίζεται στη βία και τη βαρβαρότητα, πού άραγε μπορεί να εντοπιστεί η αυθεντική αγάπη; Μα, πού αλλού, παρά στο  Λόγο του Θεού, ο Οποίος είναι η όντως Αγάπη; Η γνήσια,  χριστιανική αγάπη είναι συνυφασμένη με τη θυσία και την ελευθερία, με το σεβασμό του ανθρώπινου προσώπου. Βρίσκεται στην κατεύθυνση της μιμήσεως του Χριστού κι έχει τις διαστάσεις του σταυρού: πρωτίστως  προς το Θεό και Πατέρα μας, και παράλληλα προς όλους τους ανθρώπους, ασχέτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικής τάξεως, εθνότητας, θρησκείας!

Μέσα στην χριστοκεντρικότητα της ζωής κατανοείται η  «απαίτηση» του Παύλου για την προτεραιότητα της αγάπης μας προς το Χριστό, καθώς και οι συνέπειες του  χωρισμού από την Εκκλησία. Όμως, για τους πιστούς, ο Κύριος είναι ο Ερχόμενος, ο «εγγύς»: όχι μόνο ως μια «ομολογία» των πρώτων χριστιανών, αλλά και στις συνάξεις, στη Θεία Ευχαριστία, στην προσωπική μας ζωή. Κι ακόμα, με την προσδοκία της Δευτέρας και ενδόξου Παρουσίας Του. Τελικά, το νόημα της ζωής μπορεί να εκφραστεί με το τρίπτυχο του Παύλου, «πίστις, ελπίς, αγάπη». Μακάρι κι εμείς, φίλοι μου, να προσανατολιζόμασταν στη διδασκαλία και στον τρόπο ζωής του, με ευωδιαστό καταστάλαγμα, τις ωραίες ευχές του: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ’ ὑμῶν. Ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ἀμήν»!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος