A΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Ε΄, 1-11)
Η κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού
Όπως κάθε χρόνο, με τον ερχομό του Φθινοπώρου κάτι καινούργιο περιμένουμε, σαν τη βροχή που ποτίζει τη διψασμένη γη. Έτσι και η ψυχή μας δροσίζεται και ενδυναμώνεται από το Ευαγγέλιο του ιατρού Λουκά, φίλου και συνοδοιπόρου του Αποστόλου Παύλου. Κι όπως κάθε φορά που μπαίνομε σ’ ένα πλούσιο μπαξέ, όλο και κάτι μας μαγεύει, έτσι και η σημερινή διήγηση, με την κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού, έχει να μας δώσει πάρα πολλά, αν και είναι μια από τις πολλές στους ευαγγελιστές, με την περιγραφή των ίδιων περίπου γεγονότων.
Nα διευκρινίσουμε βέβαια ότι ούτε άγνωστος ήταν ο Διδάσκαλος, ούτε με τρόπο ξαφνικό έγινε η αλλαγή στον τρόπο ζωής των μαθητών. Αντιθέτως, όλοι οι ευαγγελιστές μάς πληροφορούν για τη γνωριμία Του με πολλούς απ’ αυτούς, ήδη από τον κύκλο και τη δράση Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστή. Ακόμα, ο Ιησούς δίδασκε και θαυματουργούσε στην περιοχή της Γαλιλαίας, πριν απευθύνει την προσωπική πρόσκληση σε συγκεκριμένα πρόσωπα να τον ακολουθήσουν.
Μπορούμε να φανταστούμε τον Κύριο στην παραλία της ιστορικής Λίμνης Γεννησαρέτ ή Θάλασσας της Τιβεριάδος, περιτριγυρισμένο ασφυκτικά από τον κόσμο που τον ακολουθούσε παντού. Εκεί δίπλα είδε δυο ψαροκάικα και τους ψαράδες να πλένουν τα δίκτυα, προφανώς μετά το ολονύκτιο ψάρεμα. Ανεβαίνει στο ένα, που ήταν του Πέτρου, τον παρακάλεσε να το τραβήξει λίγο από την ξηρά, και δίδασκε από κει το πλήθος. Μόλις τελείωσε την ομιλία, προστάζει τον Πέτρο να ρίξει πάλι τα δίκτυα στα βαθιά να ψαρέψουν. Απόρησε ο Πέτρος με την εντολή, που του φάνηκε εντελώς παράλογη. «Δάσκαλε-του λέει- όλη τη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα, μα, αφού το λες εσύ, θα ρίξω το δίχτυ». Εδώ οι ερμηνευτές επισημαίνουν την καλή διάθεση, την προθυμία του. Ίσως, λένε, να βρήκε την ευκαιρία που περίμενε να δείξει εμπράκτως προς τον Ιησού την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή του. Ω, η υπακοή, πόσο «θαυματουργός» αρετή είναι, μα και πόσο δύσκολα κατακτιέται! Ένα «γένοιτο» της Θεοτόκου έφερε την αρχή της σωτηρίας της ανθρωπότητας. Κάτι ανάλογο κι από μας, μπορεί να αλλάξει ριζικά τη ζωή μας, προσανατολίζοντάς την στο θέλημα του πολυεύσπλαχνου Κυρίου. Ξανοίχτηκε, λοιπόν, με τους συντρόφους του στη Λίμνη, έριξαν τα δίκτυα κι έπιασαν τόσα ψάρια, που άρχισαν να σχίζονται τα δίκτυα. Φώναξαν και άλλους, έφεραν και το άλλο πλοίο, τα μοίρασαν, κι από το βάρος κόντεψαν να βουλιάξουν!
Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές. Ο Πέτρος έπεσε στα πόδια του Χριστού και τον παρακαλούσε: «φύγε από κοντά μου, Κύριε, γιατί είμαι αμαρτωλός». Τον είχε κυριέψει δέος, καθώς και όλους τους συντρόφους του, βλέποντας το καταπληκτικό θαύμα. Τώρα πια είχε πειστεί ότι δεν είχαν μπροστά τους ένα απλό Δάσκαλο, σοφό, ή Προφήτη. Γι’ αυτό και τον προσφωνεί «Κύριο», συγκλονισμένος σαν τον Ησαΐα, που είδε το Θεό στο θρόνο και…διαλύθηκε η καρδιά του! Αυτός ο ιερός φόβος ήταν η αρχή της νέας πορείας εκείνης της ευλογημένης συντροφιάς των ψαράδων, που επρόκειτο να διανύσουν μια αδιανόητη απόσταση: να κατακτήσουν τη γνήσια και αφειδώλευτη αγάπη, που διώχνει το φόβο, ακόμα και των μαρτυρίων και του θανάτου! Ο Ιησούς προχωρεί στο τελευταίο στάδιο της παιδαγωγίας. «Μη φοβάσαι-λέει- στον Πέτρο και εμμέσως, στους φίλους του, από τώρα και πέρα θα ψαρεύεις ανθρώπους». Αναπάντεχη η πρόσκληση και η απόφαση των πρώτων μαθητών άμεση, καταπληκτική: αφήνοντας τα πάντα, ακολούθησαν το Χριστό!
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς στον ψυχικό κόσμο αυτών των ψαράδων της Τιβεριάδας; Την απλότητα; Την εργατικότητα; Την ταπεινότητα; Ή την καθαρότητα της καρδιάς, πίστη, την υπακοή τους; Δεν ήταν αφελείς, δεν ήταν αδαείς, ούτε αποτυχημένοι επαγγελματικά και κοινωνικά-μάλλον το αντίθετο. Αρκετοί μάλιστα διέθεταν αξιόλογες θρησκευτικές γνώσεις κι είχαν μαθητεύσει κοντά στον Πρόδρομο και Βαπτιστή του Χριστού. Η κλήση και η άμεση ανταπόκρισή τους δεν έχουν εύκολη εξήγηση. Μάλλον καλύπτονται από το πέπλο των θείων μυστηρίων.
Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε τον Κύριο μας καλεί, αν θέλουμε, να τον ακολουθήσουμε. Κι ο δρόμος Του, βέβαια, δεν είναι ανθόσπαρτος. Περνάει από δύσβατες περιοχές, μα οδηγεί, τελικά, στο «ξέφωτο», μέσα από τη σταυροαναστάσιμη πορεία. Θα ήταν εύκολη η ευχή, να μιμηθούν πολλοί τους μαθητές Του, αλλά πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί, και μάλιστα στην εποχή μας. Όμως, δεν παύει να μας παρακαλεί όλους, καθώς διανύουμε τη θάλασσα της ζωής, να του παραχωρήσουμε «τόπο», να συνταξιδέψει μαζί μας. Ας ακούσομε, φίλοι μου, τον Άγιο Πορφύριο τον Κυσοκαλυβίτη, που λέει: «Ν’ αγαπήσουμε τον Χριστό. Τότε από μέσα μας θα βγαίνει με λαχτάρα, με θέρμη, με θείο έρωτα το όνομά Του, θα φωνάζουμε το όνομά Του μυστικά, αλάλητα. Να στεκόμαστε απέναντι στον Θεό με λατρεία, ταπεινά, πάνω στα χνάρια τού Χριστού. Να μάς ελευθερώσει ὁ Χριστός από κάθε πτυχή τού παλαιού μας ανθρώπου». Αμήν!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
