ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ.Η΄,4-15)
Το προσκλητήριο του Λόγου του Θεού
Μέσα στον πανέμορφο κήπο του Ευαγγελίου οι λαοφιλείς Παραβολές προβάλλουν σαν πανέμορφα άνθη, που εκπέμπουν παντού τις προκλητικές, ουράνιες ευωδιές τους. Έρχεται, λοιπόν, η Εκκλησία τούτο το διάστημα να προβάλει τις πιο χαρακτηριστικές, προς ψυχωφελή διδασκαλία. Κι αρχίζει αυτή την Κυριακή με την Παραβολή του Σπορέα, που ταιριάζει απολύτως με την εποχή της σποράς των δημητριακών και άλλων καρπών, καθώς πέφτουν οι πολυαναμενόμενες πρώτες βροχές, ώστε να δροσιστεί η διψασμένη γη και να αρχίσει να αναζωογονείται η καταταλαιπωρημένη φύση.
«Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού..», λέει ο Κύριος στο πλήθος, που «κρέμεται από τα χείλη Του». Τότε, που οι άνθρωποι καλλιεργούσαν την ευλογημένη γη, απολάμβαναν τους αγνούς και υγιέστατους καρπούς της και δόξαζαν το Θεό για τις αμέτρητες δωρεές Του. Τι έγινε λοιπόν ο σπόρος; Ένα μέρος του έπεσε στο δρόμο και καταπατήθηκε. Άλλο, στις πέτρες και μόλις φύτρωσε ξεράθηκε. Ένα άλλο έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια, που το κατάπνιξαν, μόλις άρχισαν να φουντώνουν. Το υπόλοιπο έπεσε σε γόνιμο έδαφος κι απέδωσε εκατό φορές παραπάνω! Άκουγαν οι μαθητές, και ρωτούν το Χριστό τι σημαίνει η Παραβολή. Κι Εκείνος δίνει μια απάντηση, που ηχεί παράξενα στην ακοή μας: «Σε σας, λέει, έδωσε ο Θεός να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας Του, αλλά στους άλλους δίνονται με παραβολές, ώστε, κοιτάζοντας να μη βλέπουν και ακούγοντας, να μην καταλαβαίνουν»! Για να προχωρήσει, ερμηνεύοντας ο Ίδιος την Παραβολή, ως εξής:
Σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, που απευθύνεται προς όλους αδιακρίτως τους ανθρώπους. Οι σπόροι που έπεσαν δίπλα στο δρόμο συμβολίζουν εκείνους που άκουσαν το λόγο του Θεού, αλλά έρχεται ο διάβολος και τον αρπάζει από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν. Όσοι έπεσαν στο πετρώδες έδαφος, είναι οι άνθρωποι που, ακούγοντας το λόγο, τον δέχονται με χαρά, αλλά μη έχοντας βαθιές ρίζες στην καρδιά τους, πιστεύουν προσωρινά. Μόλις έρθει η ώρα της δοκιμασίας, τον αρνούνται. Στην περίπτωση που οι σπόροι έπεσαν στα αγκάθια, είναι κείνοι που, ενώ ακούνε το θείο Λόγο, «πνίγονται» στις έγνοιες του πλούτου και στις απολαύσεις κι έτσι δεν καρποφορούν. Τέλος, το υπόλοιπο μέρος του σπόρου, που έπεσε σε καρπερή γη, είναι οι άνθρωποι που άκουσαν το λόγο του Θεού με καλή κι αγαθή καρδιά, τον κρατούνε μέσα τους και καρποφορούν με υπομονή.
Είναι όντως αξιοθαύμαστος ο τρόπος της παιδαγωγίας του Ιησού. Παίρνει εικόνες της καθημερινής ζωής, για να διδάξει ύψιστες και να δείξει τον αληθινό προορισμό μας. Ήδη όμως μας προβληματίζει ο διαχωρισμός των μαθητών από τον «όχλο». Αλλά, αυτός δεν είναι αυθαίρετος. Η Εκκλησία μας δεν δέχεται τον «απόλυτο προορισμό», την πίστη στη Μοίρα, στο «τυχερό», που αποπροσανατολίζει και ταλαιπωρεί πάρα πολλούς και σήμερα, καθώς απορρίπτουν την Πρόνοια του Θεού. Αυτός είναι η Αγάπη και θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούνε. Σέβεται όμως την ελευθερία μας και δεν εξαναγκάζει κανένα. Οι μαθητές και ο Άγιοι, όλοι οι θεούμενοι, γνωρίζουν το σχέδιο της θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του κόσμου. Όμως, δεν έχουμε όλοι αυτή τη δεκτικότητα. Το φρόνημα, το θυσιαστικό ήθος της υπακοής και της ταπεινότητας ενώπιον του Θεού και της Εκκλησίας. Πώς, λοιπόν, θα αξιωθούμε τη γνώση των μυστηρίων Του; Μπορούμε μόνοι μας, όσες γνώσεις και ικανότητες κι αν έχουμε, χωρίς τη φωτιστική Χάρη του Θεού;
Ο Ιησούς Χριστός θεμελίωσε το οικοδόμημα της πίστεως με το μειλίχιο λόγο Του, με τα θαύματα, με την παρουσία στη γη, με το θάνατο και την Ανάστασή Του. Οι Απόστολοι έγραψαν τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ίδρυσαν τις πρώτες κοινότητες και οργάνωσαν τη ζωή της Εκκλησίας. Η διακονία του λόγου του Θεού, ενταγμένη στις λατρευτικές συνάξεις, συμβάλλει έκτοτε στην πνευματική οικοδομή των πιστών. Η Αγία Γραφή διαπότισε τις εκκλησιαστικές Τέχνες, τη Λατρεία. Τα ιερά αναγνώσματα έγιναν λαοφιλή, κι αυτό φαίνεται και στον καθημερινό ελληνικό λόγο, όπως και στις χριστιανικές εορτές, στα έθιμα, στις παραδόσεις. Τα ακούμε στις Ιερές Ακολουθίες. Απολαμβάνομε τις όμορφες ποιητικές εικόνες. Ταυτιζόμαστε με τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Συγκινούμαστε από τις εκδηλώσεις της θεϊκής αγάπης. Ανοιγόμαστε στη συμπόρευσή μας με το Χριστό, για να τον φιλοξενήσουμε στην καρδιά και στη ζωή μας.
Στο τέλος της σημερινής διηγήσεως ο Κύριος φώναξε δυνατά: «Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω»! Κατά τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, «ήταν η κραυγή της στοργικής μάνας, που βλέπει τα παιδιά της τριγυρισμένα από φίδια και φωνάζει…Γι’ αυτό κραυγάζει ο Χριστός, από την αρχή της Ιστορίας ως τη συντέλεια των αιώνων»! Μπορούμε κι εμείς, όπως η Υπεραγία Θεοτόκος, να απαντήσουμε στο προσκλητήριο με το, «γεννηθήτω το θέλημά Σου»; Μακάρι, φίλοι μου, σήμερα, που οι κάθε λογής ψευδοπροφήτες, «σοφοί» και διανοούμενοι, στο όνομα, δήθεν, της επιστήμης, σπέρνουν τις πιο απίθανες, αντιχριστιανικές πλάνες, να τρεφόμαστε με τον Άρτο της Ζωής και, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, να εκπέμπουμε το Θείο λόγο προς τους συνανθρώπους μας, δίνοντας με τη ζωή μας τη μαρτυρία Εκείνου που είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
