ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (Δέκα λεπρών,Κολ.Γ΄,4-11)
Αναγέννηση και νέα κοινωνία
«Ἀδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ…ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον …ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός».
Η είσοδος του ανθρώπου στην Εκκλησία, που γίνεται με το Βάπτισμα, σηματοδοτεί μια εντελώς νέα ζωή. Συχνά ο Παύλος αναφέρεται στο «θάνατο» του «παλαιού» ανθρώπου και στην «αναγέννηση» των πιστών μετά την ανάσταση του ανθρωπίνου γένους. Ως μέλη της Εκκλησίας, οι πιστοί δεν βιώνουν απλώς την αληθινή Πίστη, αλλά, σαν διαβάτες στην απέραντη έρημο, καλούνται να ακολουθήσουν τα «ίχνη» του Χριστού και να τον μιμηθούν, αναλογιζόμενοι την αγάπη Του, τις αμέτρητες δωρεές Του.
Βέβαια, σ’ όλες τις θρησκείες, φιλοσοφίες, ιδεολογίες, και στα συστήματα του κόσμου, υπάρχουν αρχές και κανόνες, που οι οπαδοί τους καλούνται να τηρήσουν, για να πετύχουν τους στόχους τους. Κι είναι απορίας άξιο, γιατί προπαγανδίζονται από τα Μ.Μ.Ε αρχαίες ειδωλολατρικές αντιλήψεις και πρακτικές εντελώς αναχρονιστικές και αντιχριστιανικές, ακόμα και με τις «Παγκόσμιες Ημέρες»(λ.χ. της Γιόγκα), γελοίες και παγανιστικές γιορτές, ενώ υποτιμούνται οι ωραιότατες χριστιανικές Εορτές και η Ορθόδοξη Παράδοσή μας. Επίσης, αναρωτιόμαστε, αν αξίζει να θυσιάζονται αμέτρητες ζωές για ιδέες και άσαρκα «ιδανικά», που η προοπτική τους τελειώνει στον τάφο!
Εδώ, ακριβώς, έρχεται ο θείος Παύλος να ανοίξει μπροστά μας τη θαυμαστή πραγματικότητα, που το Ευαγγέλιο και οι Άγιοι με βεβαιότητα περιγράφουν. Αυτή η «ατελείωτη τελειότητα» περιμένει τους «δικαίους» και αγίους της Εκκλησίας. Πότε όμως; Όταν θα έλθει «εν δόξη» ο Χριστός, για να κρίνει τον κόσμο. Τότε, «οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως φωστήρες! Όντως αξιοζήλευτη η αιώνια ζωή που μας αποκαλύπτει η Πίστη μας. Αλλά, πώς μπορεί να επιτευχθεί ένας τόσο υψηλός και δύσκολος στόχος;
Μιλήσαμε στην αρχή για το Βάπτισμα. Η τριπλή κατάδυση και ανάδυση από το νερό σημαίνει τη «νέκρωση» του «παλαιού» και την «ανάσταση», την αναγέννηση του ανθρώπου. Στην αρχαία Εκκλησία, μετά από την κατήχηση από τους Πνευματικούς, ερχόταν το βάπτισμα-αλλιώς φώτισμα, στη γλώσσα της Λατρείας. Γι’ αυτό ο Απόστολος ζητάει από τους πιστούς να «νεκρώσουν τα μέλη» που ρέπουν προς τις γήινες απολαύσεις. Την απόρριψη του «σαρκικού φρονήματος» και την καταπολέμηση διαφόρων μορφών της αμαρτίας, όπως: πορνεία, φιληδονία, πάθος, κακή επιθυμία, οργή, θυμός, κακία, βλασφημία, αισχρολογία, κακολογία, ψεύδος και πλεονεξία, που σημαίνει ειδωλολατρία…Με την «ένδυση» του «νέου ανθρώπου» και την αδιάκοπη ανανεωτική τους πορεία, οι πιστοί προοδεύουν στην θεογνωσία, με τη συμμόρφωση προς την εικόνα του Χριστού, που είναι το αρχέτυπο και ο Δημιουργός μας.
Αντιλαμβανόμαστε ότι η «γνώση του Θεού» δεν είναι εγκεφαλική, διανοητική, αλλά θέμα προσωπικής σχέσης και αποκάλυψης Εκείνου, που οι άνθρωποι αναζητούν ποικιλοτρόπως σ’ όλες τις εποχές. Έτσι, στην Παράδοση της Εκκλησίας μας γίνεται λόγος για τα τρία «στάδια» προς την αγιότητα: κάθαρση, φωτισμό, θέωση. Στη νέα, αναβαθμισμένη ζωή, ο αγώνας για την «ηθική τελείωση», σε καμία περίπτωση δε νοείται ατομικός, αυτόνομος, εγωκεντρικός, όπου καραδοκεί ο Διάβολος, για να πλανέψει αν μπορεί ακόμα και τους εκλεκτούς, να ματαιώσει όλα τα ωραία όνειρα και τελικά να μας…διαλύσει! Αντιθέτως, με την ενσωμάτωση στην Εκκλησία, η ζωή μας γίνεται «χριστοκεντρική» και όλες οι προσπάθειες, ενέργειες, πράξεις μας, λειτουργούν, ζωοποιούνται και καρποφορούν με τη Χάρη του Θεού, που μεταδίδεται με τα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας, εν Πνεύματι Αγίω.
«Όταν ο πιστός ενδυθεί το Χριστό, ακολουθώντας τη θεραπευτική μέθοδο της Εκκλησίας, τότε η ζωή του γίνεται μια πολυδιάστατη φανέρωση των θείων ιδιοτήτων. Είναι ο Θεός αγάπη, αλήθεια, δίκαιος; Και ο χριστιανός αγαπά, αληθεύει, θυσιάζεται για τη δικαιοσύνη…Η Εκκλησία έτσι γίνεται η πνευματική κοιλία που κυοφορεί και τίκτει τους αναγεννημένους εν Χριστώ ανθρώπους, τους μετόχους αιωνίου ζωής»(π. Γ. Μεταλληνός). Σ’ αυτή την θεανθρώπινη, οικουμενική κοινωνία αγάπης, που μάς λέει ο Απόστολος, καταργούνται όλες οι κοινωνικές, θρησκευτικές, φυλετικές, εθνικές ανισότητες και διακρίσεις!
Αν λοιπόν, φίλοι μου, σκοπός της Εκκλησίας είναι η εν Χριστώ μεταμόρφωση του κόσμου, τότε και η ευθύνη των χριστιανών είναι τεράστια στην καθημερινή τους ζωή και παρουσία, ξεκινώντας από τις ίδιες τις κοινότητές τους: Μητροπόλεις, Ενορίες, Ιεραποστολή, Μοναστήρια. Θα τελειώσουμε με την ευχή, να κατανοήσουμε τα παρακάτω λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Κάθε άνθρωπος έρχεται σ’ αυτό τον κόσμο με μια ιδιαίτερη αποστολή. Όλοι είμαστε απεσταλμένοι και ακόλουθοι του Θεού. Στη Δευτέρα Παρουσία ο Θεός θα δώσει προτεραιότητα και επιβράβευση σύμφωνα με την καλύτερη αντίληψη και εκπλήρωση της αποστολής μας στη γη»(«Αργά βαδίζει ο Χριστός»). Αμήν!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
