ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ (Ιγ΄, 10-17)
Ο Ιησούς Χριστός: ο μόνος αληθινός Θεραπευτής μας
Στο σύντομο πέρασμά Του από τη γη, ο Κύριος συνεχώς μετέδιδε τη Χάρη Του, αλλά οι κακοπροαίρετοι δεν το εκτιμούσαν σωστά, με τις ανάλογες συνέπειες στη ζωή τους. Στην ευαγγελική διήγηση αυτής της Κυριακής, η φιλανθρωπία Του συναντά τον ανθρώπινο πόνο και τον θεραπεύει. Όμως, η ανθρώπινη σκληροκαρδία δείχνει να σκιάζει την ατμόσφαιρα της θείας αγάπης. Ας προσεγγίσουμε το Ευαγγέλιο, για να γλυκάνει τον πόνο μας, που τούτο τον καιρό τείνει να πάρει ανησυχητικές διαστάσεις.
Φανταζόμαστε τον Ιησού, με την ανεπανάληπτη πραότητά Του, ένα Σάββατο να διδάσκει σε μια συναγωγή: στον ιερό χώρο των Εβραίων, όπου ερμηνεύουν το Νόμο, στην πιο ιερή ημέρα τους- της κύριας λατρείας του Θεού. Εκεί είναι και μια δυστυχισμένη γυναίκα, που για δεκαοκτώ χρόνια είναι «συγκύπτουσα»-λυγισμένη στα δύο- από «δαιμονικό πνεύμα». Φαίνεται πως σύχναζε εκεί, για να επικοινωνήσει με το Θεό, συμμετέχοντας στην κοινή Λατρεία κι όχι μένοντας μόνη της στο σπίτι, όπως, δυστυχώς, πολλοί χριστιανοί στην εποχή μας-και πριν την πανδημία, που δοκιμάζει σκληρά όλη τη γη. Βλέποντάς την ο Χριστός, της λέει: «γυναίκα, απαλλάσσεσαι από την αρρώστιά σου». Και μόλις την ακούμπησε, αμέσως θεραπεύτηκε, σηκώθηκε όρθια και δόξαζε το Θεό. Θαυμάζομε την πίστη, την ευσέβεια και την υπομονή της. Με τη στάση της προσελκύει τη συμπάθεια του Χριστού. Στο θαυματουργό άγγιγμά Του, οι ερμηνευτές βλέπουν ένα βαθύτερο νόημα: εκτός από το ότι ανακαλεί στη σκέψη μας τις εικόνες της δημιουργίας του κόσμου με το λόγο του Θεού, έχομε μια «μυστηριακή επικοινωνία, για ένα προανάκρουσμα της μέθεξης στα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού» (Ν. Ματσούκας).
Νάτος, όμως ο αρχισυνάγωγος, με το πάθος του φθόνου εναντίον του Ιησού. Αντί να θαυμάσει τις θείες ενέργειες, φέρεται με αυθάδεια, τάχατες σκανδαλισμένος από την «παραβίαση» της αργίας του Σαββάτου. Μάλιστα, τολμά να κάνει και το δάσκαλο του λαού μπροστά στο Χριστό! Κι Εκείνος τον ελέγχει για την υποκρισία του και βρίσκει την ευκαιρία να διευκρινίσει ότι η θεραπεία Του δεν είναι αμαρτία, αλλά έκφραση της αγάπης του Θεού: «Εσείς-λέει- δε φροντίζετε τα ζώα σας το Σάββατο; Κι αυτή η γυναίκα που είναι απόγονος του Αβραάμ, που την είχε δέσει για δεκαοκτώ χρόνια ο σατανάς, δεν έπρεπε να ελευθερωθεί την ημέρα του Σαββάτου; Με τούτα τα λόγια-τελειώνει ο Ευαγγελιστής- ντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί Του, ενώ ο πολύς κόσμος χαιρόταν για όλα τα θαυμαστά έργα του Χριστού».
Τι βλέπουμε λοιπόν εδώ; Από τη μια μεριά, την ασθενή γυναίκα, παράδειγμα προς μίμηση. Κι από την άλλη, τον αρχισυνάγωγο, προς αποφυγήν. Τι κι αν είχε γνώσεις, εξέχουσα θέση και κοινωνική προβολή; Οι γνώσεις χωρίς αγάπη δεν «φουσκώνουν» τον άνθρωπο; Αυτός πάσχει από πνευματική τύφλωση. Ορθώνει το ανάστημά του με θράσος προς το Σωτήρα, χάνοντας την ευκαιρία να δει το γλυκό και θεραπευτικό φως Του. Ένας εκκλησιαστικός άνδρας σημειώνει: «Πόσοι τέτοιοι βρίσκονται ακόμη και στην Εκκλησία μας, που κλείνουν τους οφθαλμούς των στα φώτα της πίστεώς μας, για να μη βλέπουν τις θαυματουργίες της, και σφραγίζουν την ακοή τους, για να μην ακούνε τις ουράνιες διδασκαλίες της; Αυτοί είναι φυτεμένοι στις εξόδους των υδάτων της ευαγγελικής διδασκαλίας, σαν εκλεκτά δένδρα του Παραδείσου, δεν έχουν όμως καμιά έμφυτη δύναμη να γεννήσουν εκείνους τους ωραίους καρπούς των ευαγγελικών αρετών…Όμως οι αληθινοί χριστιανοί, όχι μόνο πιστεύουν καθώς διδάχθηκαν, αλλά και βιώνουν ως βεβαία και Αγία αυτή την πίστη… Πιστεύουν με όλη εκείνη τη βεβαιότητα, όμοια με ένα άκακο βρέφος που κρέμεται από τον λαιμό της μητέρας του» («ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ», σελ. 388, 392)!
Οδεύουμε, φίλοι μου, ασθμαίνοντας προς τα Χριστούγεννα, με τα πολυποίκιλα δυσβάστακτα βάρη να δυσκολεύουν τη ζωή μας. Ολόκληρη η ανθρωπότητα μοιάζει με την άρρωστη γυναίκα του Ευαγγελίου, με τα αναρίθμητα αδιέξοδα, καθηλωμένη στα γήινα, στο δρόμο της αποστασίας. «Συγκύπτουσα», ανθρωπίνως, είναι και η Εκκλησία μας, που, τελευταία, χάνει την εμπιστοσύνη του λαού. Είμαστε όλοι ασθενείς, με τα πάθη και τις αμαρτίες μας. Δυστυχώς, δεν κινδυνεύει μόνο η σωματική μας υγεία. Είναι και η πίστη, και οι σχέσεις μας με το Χριστό, και μάλιστα των νέων και των παιδιών, που παγιδεύονται ολοένα και περισσότερο στη «λατρεία» αλλότριων «θεών», ειδώλων, δαιμονίων. Ας το σκεφτούν σοβαρά οι γονείς και οι ποιμένες μας. Δεν είναι καιρός για εφησυχασμούς!
«Ο νόμος δια Μωυσέως εδόθη, η χάρις και η αλήθεια δια Ιησού Χριστού», λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Εκείνος που συνέχει και συντηρεί το Σύμπαν, έρχεται διακριτικά στη ζωή μας. Μας αγκαλιάζει με την αγάπη Του. Μας σκεπάζει με τη Χάρη Του. Μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε; Από τη στάση μας εξαρτάται η υγεία ή αρρώστιά μας. Η ανάνηψη και η πνευματική μας ανύψωση, ή ο σκοτασμός του νου και η απώλεια της σωτηρίας. Ως πρόσωπα, είμαστε ελεύθεροι και υπεύθυνοι για τις επιλογές μας!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
