ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μάρκ. Β΄, 1-12)
Ψυχοσωματική σωτηρία
Βρισκόμαστε στον πρώτο καιρό της δημόσιας δράσης του Ιησού, στην όμορφη Γαλιλαία. Κι ενώ κάποιες φορές έφευγε σε μέρη μοναχικά, ο κόσμος, γοητευμένος από τη γλυκιά παρουσία Του, τον έψαχνε εναγωνίως, ζητώντας να ευεργετηθεί.
Φτάνει λοιπόν μια μέρα στην Καπερναούμ και, μόλις διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι, συγκεντρώθηκαν τόσοι πολλοί, ώστε να μη μπορεί κανείς ούτε στην πόρτα να πλησιάσει! Αλλά έρχονται μερικοί σηκώνοντας ένα παραλυτικό. Μη μπορώντας να πλησιάσουν, έβγαλαν τη στέγη και από το άνοιγμα κατέβασαν το κρεββάτι μπροστά στο Χριστό! Βλέποντας την πίστη τους Εκείνος, λέει στον παραλυτικό «παιδί μου, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Όμως, ήτανε εκεί και μερικοί Γραμματείς και συλλογιζόντουσαν, γιατί Αυτός μιλάει έτσι, βλασφημώντας το Θεό, το μόνο που μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Αλλά ο Ιησούς, γνωρίζοντας όσα σκέφτονταν, τους λέει: «Γιατί έχετε αυτούς τους λογισμούς στις καρδιές σας»; Για να δείξει δε ότι έχει αυτή την εξουσία, προστάζει τον παράλυτο να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του. Κι έγινε αμέσως έτσι, ώστε να εκπλαγούν όλοι και να δοξάζουν το Θεό, λέγοντας πως τέτοια ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαν ιδεί!
Πριν προχωρήσουμε, να επισημάνουμε ότι o Kύριος κήρυσσε και θαυματουργούσε δημοσίως. Το ίδιο βέβαια θα κάνουν και οι Απόστολοι, οι Πατέρες, οι Διδάσκαλοι και οι κήρυκες του Ευαγγελίου. Ο Χριστιανισμός, η Πίστη μας, δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση», όπως κάποιοι ανεγκέφαλοι υποστηρίζουν. Μια τέτοια αντίληψη ευνοεί εκείνους που επιδιώκουν την αποδυνάμωση και την περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, για να προωθούν πιο εύκολα τα αντιχριστιανικά και αντεθνικά σχέδιά τους. Πολλές φορές όμως ο Ιησούς αποσυρόταν σε έρημους τόπους, νιώθοντας την ανάγκη να ξεκουραστεί και να προσευχηθεί. Όντως μέγα και ανερμήνευτο το μυστήριο της θείας Ενανθρωπήσεως! Ακατανόητο το πώς ενώθηκαν σ’ ένα πρόσωπο οι δύο φύσεις, η θεϊκή και η ανθρώπινη, «ασυγχύτως, ατρέπτως, αχωρίστως, αδιαιρέτως». Χωρίς, δηλαδή, η μια να αντιστρατεύεται ή να καταργεί την άλλη!
Θαυμάζομε βέβαια την αποφασιστικότητα και την επιμονή των συγγενών του Παραλυτικού. Αλλά, ας προσέξουμε και τη δύναμη της ενότητας, της συλλογικότητας, που μπορεί θαύματα να κάμει. Αυτό το πνεύμα μάς λείπει πολύ σήμερα, καθώς εκτοπίζεται από τον ατομισμό και την προβολή των «ατομικών δικαιωμάτων», εις βάρος της κοινωνίας. Τα μηνύματα του Ευαγγελίου είναι ριζοσπαστικά, αλλά πρέπει να έχομε «ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας», για να τα λαμβάνομε και να τα υλοποιούμε στη ζωή μας. Ας θυμηθούμε τον Άγιό μας, τον Πατροκοσμά, που, ακούγοντας τον Απόστολο Παύλο να λέει να μη ζητάμε το ατομικό μας συμφέρον, αλλά των συνανθρώπων μας, αποφάσισε να αφήσει τον τόπο της ασκήσεώς του, το Άγιον Όρος, να αναλάβει δράση και να επιτελέσει το τεράστιο ιεραποστολικό και εθνεγερτήριο έργο του, στα δύσμοιρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Η βαθιά πίστη των συγγενών και του Παραλυτικού έφερε τη συγχώρηση των αμαρτιών του. Και ποιος άλλος εκτός από το Θεό έχει αυτή την εξουσία; Πόσοι, όμως, στην εποχή μας, δέχονται την Αλήθεια; Πόσοι δε διαχωρίζουν τη θέση τους από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας, εφαρμόζοντας μια δική τους «ηθική», σύμφωνα με τις δικές τους εξωφρενικές-μάλλον εωσφορικές- αντιλήψεις; Κι εδώ προβάλλει το μέγα ερώτημα: μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί μόνος του; Μα, αν μπορούσε, γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος, κήρυξε, σταυρώθηκε, πέθανε, αναστήθηκε; Είναι πράγματι φρικτή, αδιανόητη, αδιέξοδη, η αυτοθεοποίηση του συγχρόνου ανθρώπου.
Ο πόνος βέβαια συνιστά ένα άλλο μεγάλο, δυσερμήνευτο πρόβλημα. Δεν αποτελεί τιμωρία του Θεού, αλλά παιδαγωγικό, θεραπευτικό μέσο, σαν το «πικρό φάρμακο», για τη σωτηρία μας. Ο Κύριος προχωρεί και στη σωματική θεραπεία του Παραλυτικού, όπως και σε αμέτρητες άλλες περιπτώσεις. Για να θαυμάζουμε τα έργα Του και το άπειρο έλεός Του! Μα προπαντός, να πιστεύουμε και να ομολογούμε τη θεότητά Του. Η εικόνα της θεραπείας του Παραλυτικού μοιάζει με μικρογραφία των μεγάλων προβλημάτων της «παραλυμένης» ανθρωπότητας, που, σαν τον Προμηθέα στον Καύκασο, αποζητά την «απελευθέρωσή» της. Η αξιοθαύμαστη κίνηση των ανθρώπων εκείνων, να πλησιάσουν το Χριστό, φέρνει στο νου μας την αντίθετη, ολέθρια στάση των Πρωτοπλάστων.
Eίδα κάπου τον τίτλο ενός δημοσιεύματος, ταιριαστό στον προβληματισμό μας: «Η ζωή χωρίς το Χριστό δεν παλεύεται». Πώς άραγε μπορούν να ζουν χριστιανοί χωρίς το Χριστό, χωρίς τη θεία Ζωή που κοινωνείται στο Σώμα Του, την Εκκλησία; Μα, και πώς θα παρουσιαστούμε όλοι μας ενώπιόν Του κατά τη Δευτέρα Παρουσία; Η αναζήτησή Του προβάλλει ως η μόνη σωτήρια οδός και σήμερα, σ’ ένα κόσμο, βάρβαρο, αφιλόξενο, στον οποίο φαίνονται να κυριαρχούν τα μεγάλα λόγια, οι ψεύτικες υποσχέσεις, ο δόλος, οι απάτες. Τελικά, βρισκόμαστε μπροστά στους δύο αντίθετους δρόμους: της απώλειας και της σωτηρίας. Η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής, όχι χωρίς πειρασμούς, μάς παρέχει πολλές ευκαιρίες για την καλύτερη επιλογή. Για την ψυχοσωματική μας θεραπεία.
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
