Στην Παναγία μας, τη «μεσίτρια» προς τον φιλάνθρωπο Θεό
« Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».
Απολαμβάνομε, αγαπητοί μου, τις όμορφες μέρες και τις νύκτες του Αυγούστου-του «Μήνα της Παναγιάς». Στα μέσα του, η Εορτή της Κοιμήσεως-το «Πάσχα του Καλοκαιριού». Αμέτρητοι οι ναοί, τα Μοναστήρια, τα προσκυνήματα της Χάρης της: σε πόλεις και χωριά, σε νησιά, κάμπους και βουνά. Η Πλατυτέρα των Ουρανών, η «τιμιωτέρα των χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», αγκαλιάζει όλη την Οικουμένη. Οι εορτές της, «πυλώνες» στην Ορθόδοξη Λατρεία. Οι Ακολουθίες της, απαράμιλλες- με αποκορύφωμα τους Χαιρετισμούς και τις Παρακλήσεις της, που τούτο το μήνα διαχέονται γλυκόλαλα στους ναούς μας- βάλσαμο στις δακρυρροούσες καρδιές! Ποιος έτρεξε στην αγάπη της και δε βοηθήθηκε; Ποιος γονάτισε με πόνο μπροστά στην εικόνα της και δε βρήκε δύναμη, ελπίδα και παρηγοριά;
Λοιπόν, για τους Ορθοδόξους η Παναγία είναι η Κεχαριτωμένη Μητέρα του Θεού, η Αειπάρθενος Μαρία. Δεν είναι ανακρίβεια, να πούμε ότι μόνο εμείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί την τιμούμε όπως της αξίζει. Δεν ξέρω όμως πόσοι το γνωρίζουν αυτό, σήμερα, που τα σύννεφα της σύγχυσης απλώνονται παντού. Έτσι, βλέπομε, τους μεν Καθολικούς να την έχουν σχεδόν θεοποιήσει (με το δόγμα της «άσπιλης συλλήψεως» και της «αναμαρτησίας» της), τους δε Προτεστάντες και άλλους αιρετικούς (όπως και οι Χιλιαστές), να αρνούνται το Αειπάρθενο και κάθε τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας, θεωρώντας την ως απλή γυναίκα, εξ ου και «Χριστοτόκος» -όχι Μητέρα του Θεού!
Μύθοι και πλάνες εκπορεύονται από σκοτισμένους εγκεφάλους άθεων και βλάσφημων, που διεκδικούν ίσα «δικαιώματα» στη δημόσια ζωή της χώρας, λασπολογώντας, και υβρίζοντας, οι αθεόφοβοι, και το θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, απλώνοντας τα «δίκτυα της αράχνης» τους και στο Διαδίκτυο, για να ψαρέψουν κάποιους ανίδεους, αδιάφορους και «χλιαρούς» περί την Πίστη. Βέβαια, είναι παρήγορο πως υπάρχουν-για όσους ενδιαφέρονται- και οι Ορθόδοξες ιστοσελίδες, με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, που διατηρεί αναλλοίωτη την πρωτοχριστιανική Πίστη, σε αντίθεση με τους ψευδοδιδασκάλους, ψευτομεσσίες και ψευτοσωτήρες, με τις αναρίθμητες οργανώσεις, σέκτες και αιρέσεις.
Δε χρειάζεται να ανατρέξουμε σε λεπτομέρειες της ζωής της Παναγίας, για να δείξουμε τους λόγους, για τους οποίους κατέχει τα «δευτερεία»-όπως λέγεται- της Αγίας Τριάδος, ως «θεός μετά το Θεόν» στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όλη η παρουσία της, το πέρασμά της από τη γη, καλύπτεται από τη Χάρη του Θεού- από τη στιγμή της σύλληψης και της γέννησης, μέχρι την εις Ουρανούς Μετάστασή της. Είναι αξιοθαύμαστο ότι, πολλούς αιώνες προ Χριστού, οι Προφήτες «είδαν» και περιγράφουν με πολλή ζωντάνια την εκλογή της Μητέρας του Κυρίου και τα κοσμοσωτήρια γεγονότα της θείας οικονομίας. Από τα εκπληκτικά χαρίσματα που διέθετε, ώστε να αξιωθεί να γίνει «σκήνωμα του Λόγου», «δοχείον» της θεότητας, εμείς θα τονίσουμε την ταπείνωση και την υπακοή της στο θέλημα του Κυρίου. Είναι το αποφασιστικό «ΝΑΙ»- το «γεννηθήτω» προς τον Αρχάγγελο κατά τον Ευαγγελισμό- που επρόκειτο να σημάνει την ύψιστη «προσφορά», την ανταπόκριση της ανθρωπότητας στην πρόσκληση του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.
«Στην Κοίμηση-γράφει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν- μας αποκαλύπτεται όλο το χαρμόσυνο μυστήριο του θανάτου και γίνεται χαρά μας, επειδή η Παρθένος Μαρία είναι ένας από μας. Αν ο θάνατος είναι ο τρόμος και η θλίψη του χωρισμού, η κάθοδος στην τρομερή μοναξιά και το σκοτάδι, τότε τίποτ’ απ’ όλα αυτά δεν είναι παρόν στον θάνατο της Παρθένου Μαρίας, αφού ο θάνατός της, όπως και ολόκληρη η ζωή της, είναι μια συνάντηση, αγάπη, συνεχής κίνηση προς το αιώνιο, άδυτο φως της αιωνιότητας και μια είσοδος (σ’ αυτή)». Κλίνομε, φίλοι μου, ευλαβικά τα γόνατα μπροστά στη θεσπέσια μορφή της Υπεραγίας Θεοτόκου, της στοργικής Μάνας μας, ικετεύοντάς την να βοηθήσει να λυτρωθούν από τα δεινά τους οι πονεμένοι όλης της Γης. Μην αμφιβάλλομε ότι έρχεται κοντά μας στις αρρώστιες, στις αγωνίες και στις δυσκολίες μας, ως μεσίτρια, προστάτις και αρωγός, στο δρόμο προς την αιώνια ζωή και την αγιότητα-τον ύψιστο σκοπό της ζωής μας:
«Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας· εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαίς λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών» (Απολυτίκιον).
Ν.Σ.
